KERAMISTO: extra opstapmogelijkheid...

Voor wie Harelbeke in de vroege ochtend een beetje te ver vindt, bestaat er een tegemoetkoming.
In Harelbeke is het verzamelen om 5u45 aan het Forestierstadion (voetbal). Om 6 uur moet iedereen opgestapt zijn en dan zetten we aan. Rond 6u15 kan je dan ook opstappen in Nazareth, de wegenparking van de E17, uiteraard richting Gent. Geef duidelijk op waar je wil instappen!

KERAMISTO: Organisatie en planning.

Ik zou hier met schaamrood op de wangen moeten zitten, zooo lang geleden.... Ongehoord! Maar wie deze dagen in de winkel komt, weet hoe druk het bij wijle is. Druk op alle fronten, in de zaak en privé. Excusen zijn gemaakt om zich ervan te bedienen en dat doe ik bij deze. Het spijt me ook dat ik 's nachts moet rusten en overdag keuzes moet maken, zoniet kreeg ik met gemak al mijn uren gevuld...
Terzake. In het verleden heb ik wel vaker de lofzang afgestoken over de keramiekmarkt Keramisto in Milsbeek, tegen Nijmegen in Nederland. Het is een van de betere verzameling keramisten en pottenbakkers uit onze directe buurlanden en zelfs veel verder. Er is ook altijd van alles te doen aan nevenactiviteiten.
Maar het is ver, ruim 250 km, lang rijden...
Daarom heb ik besloten dit jaar een groepsreis te organiseren, per autocar.

Het programma: zondag 18 september vertrekken in Harelbeke om 5u45 (!), slapen kan eventueel verder worden gezet in de bus. Aankomst in aan de ingang van Keramisto als de deuren open gaan: 10 uur stipt. Daarna kan je ten volle genieten van het gebeuren tot het sluiten van de markt om 18u. De aankomst in Harelbeke is voorzien tussen 21u30 en 22 u, afhankelijk van het verkeer. Er worden geen tussenstops voorzien, maar het is wel een luxecar met toilet.
De prijs voor dit alles is € 37.50 ingang inbegrepen.
Snel reageren is de boodschap, er zijn 30 plaatsen beschikbaar, bij grote interesse eventueel 50, maar dit moet besloten zijn tegen nu maandag 12 september! Trommel al je vrienden bij elkaar en reserveer jullie plaatsen. Betalen vooraf in De Koploper, graag ten laatste op maandag.

Terug thuis...

Het was best spannend, die laatste 300 km naar huis... Opeens horen we raar gekraak van onder de motorkap. Snel aan de kant en wat blijkt? De riem is min of meer aan flarden gescheurd. Mijn wederhelft en oudste zoon bedenken een oplossing, terwijl ik alvast een dossier opstel bij Touring... Er wordt besloten alle los hangende eindjes weg te snijden en te proberen met de rest over de grens te geraken.

Wist je dat er zo ongeveer om de 20 à 25 km een Aire de Repos is langs de autosnelweg? En dat de noodpalen op 2 km afstand staan van elkaar? En ook dat het heel angstaanjagend is om 90 km per uur te rijden om je toerental laag te houden? En als je van de autosnelweg afrijdt in Doornik om de "oude baan" te nemen, deze nog altijd (!!!) opgebroken is en je zo snel je het kan beseffen weer op de drukke autostrade wordt geleid?
Maar... We zijn in België geraakt. Beter nog, thuis en deze ochtend ben ik nog naar de garage kunnen rijden met de resten van onze riem...

Die laatste hindernis heeft geen roet in het eten kunnen strooien, het was een heel ontspannende vakantie! De 2 zoons vinden het de mooiste die we ooit hebben gehad.

Een rustige gite mét zwembad op 65 km van Barcelona, een heerlijke, prachtige, inspirerende grootstad, vol vriendelijke mensen, lekker eten en mooie architectuur... Een indrukwekkende rotsformatie waar we prachtige wandelingen maakten.

Heerlijk weer voor ons (voor de Spanjaarden veel te koud voor de tijd van het jaar): 25 tot 30°C, wat bewolking en een briesje af en toe. Een vlotte treinverbinding met de grootstad, zodat we geen stresserende parkingproblemen hebben gekend.
En een stel vrolijke dochters van de eigenaars van de gite, dat zal er ook wel voor iets tussen zitten... Al de plaatselijke jeugd is mee komen spelen met het oude vikingspel KUBB dat mijn jongens op de Chiro hadden geleerd en zelf met wat gevonden hout hadden gemaakt.

In Argentona bezochten we de 61ste Internationale Markt voor Keramisten en Pottenbakkers... Massa's traditioneel Spaans aardewerk, wat kraampjes met kopie antieke tegels en enkele meer originele modernere keramisten, deze laatsten duidelijk in de minderheid...

MIKEL LUMBRERAS

O ja, ik zou het haast vergeten, ik heb mijn brug gezien op onze allereerste dag vakantie. Zelfs vanuit het venster van mijn kamer:

Kortom, we kunnen er op dat vlak weer eventjes tegen.

Kippetjes...

Zaterdag mochten ze weer. "Ze" zijn de kippetjes, de Izegemse koekoeks, van Jeroen. Ze mochten weer in de kist, transport, zonder file deze keer, de trap op, de tafel op, uit de kist, touwtje aan de poot en de tafel op, tussen het stro, tussen de klei en tussen de dames. De dames die keken, tastten en daarna druk speelden met de klei. Spelen? Wel nee, werken met de klei! Vormen, boetseren...
En meester Jeroen zag dat het goed was. En ikke ook. Met zachte hand leidde Jeroen het geheel in goede banen, zodat alle dames tevreden stonden te kijken naar de resultaten. Mooie, stevige kippetjes in klei.
En ik die dacht dat er naast de tafel meer gekakeld zou worden dan erop... Neen, deze dames doen gewoon hun best. Met een stevige dosis concentratie.
Zaterdag gingen we er opnieuw voor. Want op 1 been kan je niet staan. Kip nummer 1 kreeg een zusje.

Klei in de zomer.

Het is vandaag een echte hete zomerse dag. Mijn klanten merken op dat De Koploper verfrissing biedt. Het is inderdaad een ruimte die geen airco nodig heeft. Een goed geïsoleerd gebouw, dat heb ik te danken aan de eigenaar die vertrouwd is met die materie. In de cursusruimte is wel wat warmer, maar hier beneden is het heerlijk!Mijn klanten vragen wanneer de zaak gesloten zal zijn en mijn gedachten gaan spontaan op reis... De bergen bij Barcelona worden het dit jaar, met een tussenstop in Millau, want ik wil die brug nu wel eens zien!

Ik heb al wat gezocht op het net en er is uiteraard keramiek te bekijken in de streek... Om te beginnen:
Museu de Ceràmica

Wie nog wat leuke adresjes kent, laat maar komen!

Verder droom ik ook van Figueres, met een bezoek aan het Dali-museum. Ik kijk al uit naar de discussies en gesprekken met mijn oudste zoon Maxime over het surrealisme, Freud en zijn dromen, het onderbewuste... Het was examenstof, net nog enkele dagen geleden...

Nog 3 weken in het vooruitzicht... 3x maandag, 3x dinsdag, 3x woensdag...3x vrijdag en 3x zaterdag en 1x zondag... 3 weken met veel drukte... Zaterdag komt Jeroen Degrijse, met zijn kip. Deze jonge beeldhouwer zal de deelnemers van de boetseercursus helpen een mooi en artistieke kip te maken. Het zal hier weer een gekakel van vrolijke dames worden, dat zie ik al gebeuren!
Meester Jeroen zal dit in goede banen moeten leiden...

De tweede week van juli gaan we dan draaien en potten bakken! Er staat weer nieuwe lichting enthousiastelingen te wachten om de klei te temmen op de schijf...
Het werkjaar sluiten we in schoonheid af met het bezoek van Alicja Patanowska: draaien met porselein..

Keramiek om (bijna) in te wonen.

Tja," hoe doet ze dat?", zou ook hier weer een toepasselijke vraag zijn.

Eva Hild is een Zweedse keramiste die zeer grote en indrukwekkende sculpturen bouwt. Ze bouwt de vormen op, schuurt ze en stelt ze dan ... overal ter wereld op.
Indrukwekkend is wel een heel toepasselijke beschrijving, net als "plastisch, natuurlijk, vloeiend en groots" dat zouden zijn.

Oordeel zelf maar. Je moet wel het formaat in overweging nemen. Maar dat springt meteen in het oog bij het bezoeken van haar site.

Net of je vloeiend tekent in de ruimte, zoals kinderen met linten in de wind... Of volwassenen, natuurlijk. Zoals Eva Hild.

Zelf staat ze vooral stil bij fysische ervaringen zoals druk, weerstand, inspanning, rust, penetratie en behuizing, vertaald in convexe en concave vormen, een relatie met het menselijk lichaam.
Maar dan groot, bijna groot genoeg om in te huizen, lichamelijk in te wonen.

Ik stuur altijd een berichtje naar de kunstenaar die ik vermeld. Bij Eva Hild kreeg ik meteen een heel vriendelijk antwoord, met de vraag of ik ook de fotografe van 2 van die foto's wilde vermelden: Anna Sigge. Bij deze doe ik dat graag.

Hoe doen ze dat?

"Ik ben nog maar een beginner(ke)."
Een zin die ik al zoooo vaak hoorde uitspreken. Ik beantwoord meestal met een glimlach en voeg eraan toe, dat "er nog zo oneindig veel mogelijk zal blijken dat je waarschijnlijk heel lang beginner zal kunnen blijven".
En dat het net precies een zegen is van deze materie.
Ik meen het.
Je mag denken dat je alles nu wel kan doorgronden, er het blijft altijd nog wel een stukje onontgonnen terrein beschikbaar. Heerlijk!

"Hoe doet die dat?" Nog zo'n vraag.  Heb ze me net weer gesteld toen ik het werk ontdekte van Rafaela Pareja Ribera.

Een dame met een engelengeduld? Een slimme madam? Een meiske met een truuk
In ieder geval, haar werk maakt indruk. Ik ben alvast onder de indruk.
Porselein? Porselein!

Buitenaards...

En deze dan? Dubbelwandig dan nog:

Of met een stoppelbaardje...

Tja, in Spanje vind je haar terug in tentoonstellingen en ze wint prijzen. Ik kan erin komen...

Hoe doet ze dit, in godsnaam?
Ik ben eens gaan zoeken en lezen over haar, mijn beste Spaans onder mijn linkerarm, een dikke woordenboek onder de rechter en een Google Translate achter het klavier onder mijn vingertoppen...
"Zij brengt kwalitatieve keramiek, kwalitatieve kunst, die ons niet onverschillig laat, die ons de natuur laat voelen, ontdekken en beleven, en ons een leven brengt vol gevoeligheid, vrede en harmonie."
Ja, meneer ze kunnen het goed zeggen.
Ik heb eigenlijk alleen maar zin om te kijken en te genieten.
Hoe doet ze dat?
Sjapoo!
Of nee, doe mij maar een volle sombrero, eentje met wat schaduw om te rusten, na te denken en vooral... te genieten.
Tja, vakantie stilaan in zicht en dan zoveel moois om je heen...