Pieken Potje.

Gisteren hier een beetje aarzelend en een beetje stroef een berichtje gepost... Maar wat een effect! Tijdens mijn vakantietijd is het aantal bezoekers van de blog uiteraard een beetje gezakt, al namen er enkelen de tijd om nog eens iets te gaan herlezen (gebruik makend van de Google-zoekfunctie?) en doken er nieuwe lezers op in Turkije, Griekenland, Frankrijk en nog een aantal andere vakantiebestemmingen, die ook de blog in het Nederlands lazen... Tja man, een beetje verslaafd, zeker?!

Via Facebook kreeg ik bericht dat ik "getagged" was op onderstaande leuke foto, doorgestuurd vanuit Rouffinac St Cernin de Reilhac...

Ik was nog niet echt terug in vorm, maar ik voelde me een beetje... verplicht. Sinds vorige maandag steeg plots het aantal bezoekers en al zeker de terugkerende, terwijl de bezoektijd daalde. Je moet maar een beetje geïnitieerd zijn in het statistiek-lezen om aan te voelen dat er daar een stel ongeduldige trouwe lezers uitgehongerd zat te wachten. Sorry, ik geraakte een beetje moeilijk terug aan de slag. Die eerste week kreeg ik al meteen 2 ochtenden kids om te boetseren over de vloer en was het terug behoorlijk druk in de winkel. Klanten op vakantie hebben iets meer tijd voor een babbeltje en toen ik tussendoor een nieuwe klant snel wilde helpen, verkocht ik een zak rakufritte aan minder dan de helft van de prijs, door me van lijn te vergissen op de prijslijst... Moe en een beetje teleurgesteld keek ik dan ook dankbaar het eerste weekend tegemoet...
De opstart op electronisch vlak verliep dus een beetje trager dan verwacht. Ook op vakantie had ik eigenlijk het internet relatief weinig gemist. Tja, als je Dijon gaat bezoeken, zou ik normaal gezien thuis eerst even info verzameld hebben, maar verder...

Het Chouette-parcours door Dijon.

Het ochtendritueel was ook veranderd, geen laatste tas koffie mee naar boven om de opstart van de PC te begeleiden, ik herbegon zelfs niet meteen vorige week.
Toch kan ik het internet niet meer missen! Mijn oudste zoon fietst en kampeert in Duitsland met een vriend. Sinds enkele dagen is het daar verschrikkelijk beginnen regenen en probeer ik hen wat uit dat regenweer te loodsen via de weersvoorspellingen op het net. Al is het natuurlijk niet simpel om a ratio van zo'n 140 km (superconditie, boys!!!) per dag uit die alom heersende pletsbuien te geraken...
Regen, nog zo'n verschijnsel dat het einde van de vakantie inluidt. Ik heb al enkele klanten op bezoek gehad die eens kwamen informeren naar het raku-materiaal. Er is wel veel interesse, maar het dringt nog niet echt zo, begrijpelijk met dit weer. Ik ben wel voorbereid, de afdeling raku-ovens, raku-tangen en ander raku-materiaal barst uit zijn voegen, de keuze is op zijn grootst! Klaar om ook daar een Pieken (Raku-)Potje aan te kunnen!

Lanceerwerk.

Er zal wel een gezegde zijn dat ongeveer zo klinkt: "Als je aan een boom schudt, valt er altijd wel iets uit", zij het niet in het Nederlands dan vast en zeker in een andere taal. Stilaan duiken er nieuwe, jonge gezegden op, met termen die hun oorsprong vinden in de hedendaagse technologiën. Ik stel voor: "Als je je waagt aan een blog, moet je niet alleen altijd iets hebben om over te schrijven, maar heb je ook meestal iets om over te praten", waarbij dat laatste deel met opzet dubbel, zoniet tripel, klinkt.
Gezegden hebben natuurlijk tijd nodig om er één te worden, maar wat lanceerwerk kan altijd helpen.
En of dit nu een gezegde zal worden of niet, houdt mij eigenlijk helemaal niet bezig. Feit is dat ik een trouwe achterban van lezers heb, waarvan ik er een aantal persoonlijk ken en als ik hen tegenkom, is er inderdaad wel vaker een gespreksonderwerp dat aanleunt bij een of ander thema op de blog.
Melanie Brown met haar theepotten uit voorgaand artikel is er meteen een voorbeeld van. Ik merk dat ik niet genoeg afbeeldingen heb bovengehaald, dat er vooral nog veel gepalaverd wordt over de mogelijke functionaliteit van haar recipiënten en het waarom van bijvoorbeeld het uitvergroten van het bodemgedeelte.

Lieve mensen, haar recente werk bewijst dat de dame iets anders met haar theepotten wil doen dan ze vol te gieten en je te bedienen. Zou ik zo denken.

Zelf zegt Melanie Brown over haar werk:
"I believe it is important that the integrity of function and craftsmanship should be complemented by aesthetic considerations; consequently the ergonomics of each piece is potentially part of its beauty."
Vertaald:
"Ik geloof dat het belangrijk is dat de integriteit van functie en vakmanschap aangevuld moet zijn door esthetische overwegingen, waaruit volgt dat de ergonomie van ieder stuk mogelijk deel uitmaakt van zijn schoonheid."

Ik begrijp hieruit dat ze zeker rekening houdt met de ergonomie van haar theepot, maar dan niet ten dienste van de functionaliteit, maar als waardevol element in de schoonheid van het geheel. M.a.w. hij zou je thee kunnen bedelen... Het blijft een theepot. Zo legt ze de link tussen gebruiksgoed en pure schoonheid. De schoonheid van het gebruiksgoed?

Wat mij echter veel meer roert dan het al dan niet thee schenken met zo'n meesterwerk, is het waarom? Waarom heeft ze afdraairesten geglazuurd? Waarom wordt die inperfectie naast het perfecte eindwerk opgesteld? En waarom zijn ze dan ook gebakken en geglazuurd? Wat is hier het statement?

Ik kijk al uit naar een volgende ontmoeting met een fervente lezer, al dan niet via elektronische weg. Me dunkt dat ik behoorlijk aan bomen heb geschud en het nodige lanceerwerk heb verricht!

Tijd voor verandering!

Af en toe moet je een beslissing nemen. Niet meteen mijn sterkste kant als er veel opties zijn en alle hun voor- en nadelen hebben. Als er dan nog niet meteen één voordeel doorslaggevend blijkt, dan is het hek helemaal van de dam...
Maar ik heb er toch voor gekozen deze blog in een nieuw kleedje te steken. Ik vind dat het frisser en moderner oogt.
Graag luister ik naar jullie oordeel, laat maar horen...

Breekbaar?

Dit zou eigenlijk "vertrouwen deel 2" moeten heten, of zo. Soms is iets gewoon zo echt, dat geen leugen, geen gevecht, geen pijn of geen verdriet het van zijn echtheid kan ontdoen.
Maagd voor eeuwig.
Enfin, wie het schoentje past, trekke het aan.
Feit is dat mijn blogartikeltje "vertrouwen" een ongekende score behaalt bij "mijn lezerpubliek". Eén op de tien lezers deze maand kwamen voor dit stukje en ik snap helemaal niet waarom. Vaak denk ik: "Meiske, wat vertel je nu weer? Die mensen weten niet waar dat allemaal over gaat." Zijn al die gevoelens en ervaringen dan zo herkenbaar? Het is ook helemaal niet duidelijk in de statistieken hoe jullie ertoe kwamen om dit schrijfsel na datum te gaan oprakelen en jullie kwamen van overal, een hele maand lang en langer.
Favoriet van een zoekrobot misschien?
Vraagteken?
?
Ik heb het nog eens herlezen en weet nog hoe 'bloot' ik me voelde toen ik over de tegelvloer van het toilet in mijn ouderlijk huis begon. Hoe ik twijfelde om het weg te laten, maar het toch liet staan. Omdat het echt was.
Hoe ik mezelf verweet daaraan te denken als ik naar wolken keek. Omhoog in de hemel, liggend in het gras, naast aar(d)s, omlaag kijkend, persend op de pot. Hoe komt een mens erbij? Kijken en herkennen? O ja?
En dan die passage over die twee mannetjes in mijn rimboe. Hoe kom ik erbij een lesgever en een goed klant en vriend zo te beschrijven? Gênant, gewoon.
Herkenbaar?
...
Of was het dat andere gevoel? Dat, ondanks wat dan ook, het vertrouwen weten te zijn? Zekerheid van die wolkenhemel, zekerheid van herinneringen uit een aangename jeugd, zekerheid dat je af en toe blij mens onder de mensen bent? Het fijne gevoel bij mensen zoals Filiep die je leert kennen, vertrouwt en die dat vertrouwen eert.
?
En als het vertrouwen beschaamd wordt? Waar sta je dan? Verloren en machteloos? Bloot en verslagen?
Fragiel als porselein. Vertrouwen dat wat eens onwillig en breekbaar was, hard en weerbaar zal zijn, maar ook breekbaar zal blijven.
Vertrouwen.
...
Genoeg poëzie.
Tijd voor mooie beelden. Geen wolken, paddestoelen deze keer.
De porseleinzwam. Stoer, mooi, een wonder van de natuur, maar ook breekbaar.



Lezer, je mag reageren. Graag. Heel graag zelfs.
Vertel me waarom je dat artikel over vertrouwen opzoekt?

Of leg het verband tussen vertrouwen en de porseleinzwam.
Verbaas me.

Nieuw speeltje.

Sneeuw. Alles is wit. Een beetje ongerust soms als mijn jongens weg gaan, als mijn wederhelft de auto instapt om naar het werk te gaan... Moeder Kloek, ja, ik weet het! Maar voor mezelf ook: niet zo moedig als anders, doe enkele inkopen te voet, laat de wagen staan. Lang onderweg en helemaal afgekoeld.

Anderzijds vind ik de wereld wel mooi, zo wit. Zeker nu het porselein mij in de ban heeft. Als het werkstuk biscuit gebakken is, zou ik het graag gewoon wit laten. Hoe het wit warm crème wordt in de electrische oven (oxidatie) en hoe het koel grijswit wordt in de gasoven bij reductiestook. Ik probeer toch zeker elk werkstuk herkenbaar porselein te houden, een bandje blote huid, heerlijk herkenbare houvast.

Tja, het wit roept weer op poëzie in mijn ziel. En dat in deze tijd van het jaar. Nu iedereen plots gedwongen wordt aan gezelligheid te doen, kak of gene kak, de pot op! (Qua poëtisch beeld kan dit tellen...)

Na overleg hebben we dit jaar besloten geen kerstboom uit te halen. We hebben jaren een echte boom binnen gezet. Ik ging met mijn toen nog kleine jongens een hééééél groot exemplaar uitkiezen, mét wortel en dat sleepten we door de straten. Heerlijke geur in huis en naalden vinden tot in de zomer. Dan hebben we een plastieken exemplaar gekocht, omdat we het toch wat te gek vonden al die arme bomen binnen in de warmte. Daarop volgden enkele creatieve jaren, halve boom, omgekeerde boom, takjes op het verkeerde verdiep insteken, ... Met viskoord hebben we dan een raam gespannen en daar de ballen hier en daar aan opgehangen, net of ze door de kamer zweefden, Harry Potter achterna. Lichtjes achter een kaasdoek aan de schoorsteen, ik denk dat we de etalagisten af en toe het nakijken gaven.

Maar vorig jaar was het enthousiasme op en ook dit jaar hebben we niet echt inspiratie.

De lichtjes op de gevel, dat doen we wel. Mijn wederhelft is er gek op! Al voor de Sint zijn ronde heeft gedaan, begint hij erover, terwijl hij weet dat ik het pas wil na die datum, alles op zijn tijd.

Het jaareinde komt altijd een beetje te snel voor mij. Een week voor datum denk ik aan cadeautjes, menu's, sluitingsdagen voor de winkel (die je bovenaan links terugvindt)... al heb ik toch wel wat tijd over omdat ik nu minder naar de winkel ga en mijn diepvries wat meer aanspreek.

Wat doe ik dan zo al met die extra tijd? Wel, de laatste bestellingen worden geleverd, de laatste facturen moeten de deur uit, BTW-aangifte voorbereiden, inventaris maken, ...

En de blog kreeg een nieuw speeltje. Links, wat verder naar beneden, staat een overzicht van de labels die ik gebruikte. Ze hangen vast aan bepaalde artikels die over het onderwerp gaan. Zo kan je gemakkelijker iets terug vinden. Ik merk dat mensen soms een ouder berichtje terug zoeken en op die manier wordt het zoeken iets eenvoudiger. Het staat er gepresenteerd als een "wolk", zoals die gebruikt wordt om de speechen van Amerikaanse presidenten te analyseren: hoe groter het woord, hoe vaker gebruikt, hoe meer artikeltjes over dit onderwerp.

Handleiding: gewoon klikken op een woord en je hebt een overzicht van alle artikels die over het onderwerp gaan.

Een nieuw speeltje voor als je ook een beetje meer tijd hebt. Veel plezier.

En français?

Al weer een nieuw avontuur... En nu maar hopen dat alles goed gaat. De Koploper in het Frans? Le coureur de tête? La tête qui court? Le premier? (al lijkt me die niet echt zo'n koploper momenteel...)
Tja, daar had ik nu eens niet aan gedacht, dat ik dat ooit moest vertalen!
Maar stilstaan is achteruitgaan en De Koploper moet blijven lopen als hij op kop wil blijven... In het Frans nu dus ook.
Hopelijk staat er allemaal niet te veel haar op. Als dat bij klei zo is, kan je daar nog wel iets heel goeds van maken, gewoon deur of raam openen, een neusknijper opzetten, verstand op nul en kneden maar. Hoe doe je dat met een taal?
Het kost me allemaal veel bloed, zweet en tranen. En alsof dat allemaal niet volstaat, vreet het ook nog kostbare nachtelijke uren slaap...
Enfin, lancé en français, sur espoire de victoire, of is dat niet helemaal zo in het Frans?

Enkele (te) snelle veranderingen.

Door omstandigheden is de oorspronkelijke site van De Koploper vanaf heden niet langer te bezoeken. Dit was niet meteen de bedoeling, maar ja.
Tijdelijk is er relatief weinig info beschikbaar over wat je precies bij De Koploper kan vinden, zowel qua produkten, als qua cursussen. Ik moet dit nieuwe systeem een beetje gewoon worden en tot zolang zal het roeien worden met hele korte riempjes... Maar ik doe mijn best.
Ondertussen wil ik vragen dat al wie zich vragen stelt over hoe het nu allemaal zit met De Koploper gewoon een mailtje zendt, een telefoontje pleegt of even langs komt.