De vogeltjes van Christien Dutoit.

Vorig weekend hebben we ook eindelijk de oven kunnen verhuizen.

Wat een luxe! Alles van op het rek een meter verder de oven in! Zo gemakkelijk is het nog nooit geweest...

We halen nu onze achterstand in: de vogels van Christien Dutoit worden eindelijk gebakken... Maar, zoals beloofd, de deelnemers hebben ze nog voor het einde van het jaar.

Deze zijn er al uit:

Er zit nog een reeks in en volgende week moet ik nog 2 ladingen bakken...

Cursus keramiek, basistechnieken met klei.

In september begint het nieuwe klei-jaar voor mij!
De vakantie is dan definitief voorbij. Dit jaar was het een werk-vakantie, onderbroken door 2 weken lesgeven in pottenbakken. 't Was weer eens wat anders... Enthousiaste mensen die het pottenbakken eens wilden proeven tijdens hun vakantiedagen. Creatieve vakantie in eigen streek.

En nu mogen we weer aan het werk in de nog vrij nieuwe zaak. Er ligt ondertussen een parking voor de ingang. En voor wie het nog niet ontdekte: die ingang is achteraan, Ter Abdijhoeve. Ik geef toe, de eerste keer vraagt het een beetje zoekwerk, maar eens gevonden, vergeet je het nooit meer. En, een groot voordeel, we gaan nu niet meer verhuizen!

Het najaar is dé periode voor cursussen. Het schooljaar begint op allerlei fronten en keramiek past daar ook tussen. Dus gaan we van start met een basiscursus in 5 lessen. Deze cursus loopt al enkele jaren en steeds opnieuw verrassen de resultaten.

We starten uiteraard met duimpotjes, een eeuwenoude basistechniek waarmee je alle kanten uit kan. Van de meest leuke kleine olijvenpotjes tot de meest fantastische porseleinen kunstwerkjes waarmee Pascale Devisschere furore maakt.

 Daarna gaan we bouwen met rollen of "worstjes", de basistechniek colombin.

Hierbij kijken we vol ontzag naar de grote Magdalena Odundo, een Keniaanse dame die reeds jaren les geeft in het Verenigd Koninkrijk. De vormen die zij creëert met zo'n eenvoudige manier van opbouwen, laten mij hart een slagje vlugger gaan.

 Er is een les voorzien om plakken te leren gebruiken. Het uitrollen van klei is vrij arbeidsintensief, maar je gaat daarna wel sneller vooruit.

De plakken kan je gebruiken in slappe toestand of laten opstijven en er dan bijvoorbeeld doosjes en sokkels mee bouwen.

Vazen, huisjes,...

Volle vormen uithollen, engobes en oxides, glazuren... We raken het allemaal even aan.
De technieken kunnen natuurlijk ook gecombineerd worden.

Finaal gaan we zelf het werken met porselein niet uit de weg... We maken een theelichtje met papier/vlasporselein.

De cursus is een middel om je weg te beginnen zoeken, een techniek te vinden die je ligt, een afwerking die je graag ziet...

De eerste les is al volgende week dinsdag.
Als je snel bent, kan je er nog bij...
Met deze link lees je er alles over. Klik hier.

De vis van Christien Dutoit

De cursus "Boetseren van een vis" met Christien Dutoit was weer een groot succes. Alle deelnemers brachten de opdracht tot een goed einde.

De laatste vissen zitten nog in de oven. Ze zijn deze nacht gebakken en komen dus morgen uit de oven.

Ik weet zeker dat in deze tijd van familie- en vriendenbezoekjes, de kunstwerkjes veel succes zullen oogsten! Oordeel zelf maar...

Goed gewerkt, dames en heer !

TIP

Na de eerste week op mijn nieuw adres voel ik me er wel goed bij. Vele bezoeken, nieuwsgierige klanten, bemoedigende commentaren... Het was de moeite waard.
Maar er is een opmerking die steeds weer terug keert en jullie hebben gelijk. Geen bord langs de straat, tja, het vergt een beetje zoekwerk...

Bij deze een foto van de straatzijde:

Vooraan dus de gevel voor de florist of zo... Iemand die daar een leuke zaak in wil steken.
Zie vorig berichtje...
Links de inrit van de parking voor De Koploper.

En zo is het als mijn poort open staat...

Er is betering op komst. Het was allemaal een beetje kort, maar we gaan ervoor zorgen dat er weldra geen ontkomen meer aan is:
De Koploper huist in (Kortrijksesteenweg) nummer 138.

Florist.

GEZOCHT: gemotiveerde M/V met talent om bloemenzaak op te starten. U bent uw eigen baas, neemt zelf alle beslissingen en huurt het pand naast een keramiekzaak waarmee synenergie mogelijk is.

Bijvoorbeeld.
Wat ik bedoel is, dat ik heel graag iemand zou vinden die een zaak begint naast de mijne. Het pand aan de straatkant is beschikbaar, dus zaken voor producten met een zekere impulsief karakter zijn aangewezen.
En ik dacht zo aan bloemen.
Een ambitieus bloemenmeisje, begiftigd met gouden handen, overredingskracht en, als het even kan, met gevoel voor autenticiteit, zodat we onze talenten kunnen verenigen.

Ik zie prachtige potten, hand-gemaakt en daarna hand-gevuld. Ik zie cursussen duimpotten maken, colombin opbouwen, stoken... en daarna opvullen met de mooiste bloemcreaties... Creatieve cursisten met vele talenten.
...

Als ik de deur open duw van het gebouw aan de straatkant, zie ik het voor me. Ik zie een nieuwe vriend(in) waarmee ik plannen zal kunnen smeden, superleuke workshops op stapel zal zetten... Ik sta stil een droom even.

Ken je zo iemand? Ondernemend en boordevol talent? Of ben je gewoon zelf zo iemand? Geef me dan zo snel mogelijk een teken van je bestaan.

Ik wil eens babbelen en zien of we wat voor elkaar kunnen betekenen.

Zou de idee gekomen zijn omdat mijn winkel vol bloemen staat momenteel? En omdat het zo heerlijk ruikt als ik door dat tuintje loop?

De Klei Natie.

Het is zo ver, we zijn begonnen met de verhuis! En waar konden we in dit geval beter beginnen dan in de kelder? Precies, nergens, want in de kelder ligt, of beter lag, het grootste deel van de enorme klei-schat die De Koploper rijk is...
Gelukkig had mijn IT-verantwoordelijke (= de ontwerper van mijn site) net blokperiode en dat betekent voor hem geen les bijwonen en blijkbaar nood aan wat fysieke inspanning als ontspanning en alzo stelde hij voor de Technische Dienst (=mijn zoons) wat te komen versterken. Vele jonge sterke handen maken het zware labeur wat lichter en met dit jonge geweld aan het werk, vloog al snel de klei uit de grond, langs de weg waar hij er voordien in was geschoven: langs het keldergat van de voormalige kolenkelder van nummer 24.

Maandagnamiddag werd afgesproken voor de eerste sessie verhuis. De voormiddag daar begin ik niet meer aan bij mijn zoons want in de vakantie is dat een uiterst enerverende opdracht om ze uit bed te halen voor 11 uur... Bovendien hadden die van Maintenance en Planning (eh, mijn wederhelft en ikke) dan wat tijd om de zaak goed voor te bereiden... Klei per soort houden en in de nieuwe DK op palletten leggen, tijdelijk tot de rekken geïnstalleerd zouden zijn.

Aanvankelijk werd er nog wel hier en daar even geslipt over het sneeuwtapijt in onze straat, maar na enkele ritjes ging het steeds vlotter. Ondertussen zijn er al enkel tonnen klei op stap mogen gaan en is er gelukkig gedooid. Ex-liefje van de jongste daagt ook op, komt mee muren schuren en wit verflaagje leggen, sympathiek van het lieve meiske. Morgen worden ook de eerste rekken verplaatst en waarschijnlijk opnieuw gevuld.

In mijn leven heb ik al enkele mooie dromen gehad en sommige ervan zijn nog werkelijkheid geworden ook. Eén van die dromen was mijn eigen Klei Natie. Als kind woonde ik aan de rand van Antwerpen en als we naar 't Stad trokken, passeerden we altijd de Katoen Natie. Het is eigenlijk pas zeer recentelijk dat ik te weten ben gekomen dat die Katoen Natie geen gigantische opslagplaats had voor katoen en zelfs niet uniek logistiek voor die nijverheid verzorgde. Maar als kind zag ik de bergen katoenbolletjes en bollen garen doorheen de gevel van het statige gebouw waar we om de hoek draaiden om de Leien op te rijden. Ik had eens gevraagd wat een Natie was en toen bleek dat het zoiets als een land was, kon niks mijn Alice-in-Wonderland-fantasieën nog remmen! Katoen was mijn favoriete stof en zo'n land vol ervan, dat moest wel heel dicht bij de Hemel komen.
Nu weeral behoorlijk wat jaren terug begon ik een andere droom uit te werken en maakte van een aantal van mijn hobby's mijn werk bij de geboorte van De Koploper. Het was mijn derde kindje dat ook al snel tot een flinke zelfstandige zoon zou uitgroeien. Hij vraagt nog steeds veel zorg en liefde, maar ik geef het hem allemaal heel graag!

Het laatste jaar bleek steeds meer dat, met het oog op de toekomst, er een aantal ingrepen nodig waren. Eén ervan was de winkelruimte uitbreiden, zodat de klanten zonder mijn tussenkomst zelf konden ontdekken in welke keramische grot van Ali Baba ze terecht gekomen waren. Bescheidenheid daar doe ik nu even niet aan, trots als ik ben op mijn mooie verzameling klei- en porseleinsoorten. Ook bij voorbeeld voor de glazuren, zoals van Duncan, moet ik ingrijpen omdat alles weg steekt. Als ik het ene nieuwe product binnen breng is er al gauw geen plaats meer voor een ander... En ik wil zo graag alle mogelijke afwerkingen tonen zodat iedere keramist zijn persoonlijke toets kan ontwikkelen.
Meer klanten bedienen betekende minder tijd over en wat niet zichtbaar was, bleek vaak onbekend en dus onbemind.

Gelukkig kwam er een oplossing. Straks zal De Koploper groter behuisd zijn en plaats hebben om de klanten rustig zelf op ontdekkingstocht te laten gaan. Maar nu even niet. Even nog niet. Het is hier alles behalve rustig, het gonst van de bedrijvigheid. En heel even heb ik mijn Klei Natie: overal verspreid ligt klei, de hele vloer vol!

Ik wandel door mijn dromen, niet op hoge hakken (cfr. Stef Bos), maar in warme laarzen. Ik draai rond een pallet en denk aan de klant die hier zulke mooie beelden van weet te maken. Ik knipoog naar de African Stone die zoveel harten sneller doet slaan... Toom even de Grès Sauvage in, hij moet nog wat wachten tot er weer handen door zijn aarde gaan woelen, schik de vlasporselein die ongeduldig van de stapel rolt en kleef een verpakking waar de klei van puur enthousiasme uit spat... Ik voel de neiging om even dankbaar een danspasje te maken terwijl ik zachtjes tegen de muziek van mijn jeugdige bende verhuizers in neurie.
Mijn Klei Natie, ik speel met de gedachte om die naam toch zijn wat verwaande bestaan te gunnen... Misschien even met de PR-verantwoordelijke en de Communication Manager overleggen? Morgen meeting over de lunch.

Basics.

Mijn dagelijks leven ademt sinds enkele jaren klei en keramiek. Waar ik voordien graag tuinierde en kookte, draait nu alles mee met de aarde, letterlijk. Moeilijk soms. De deur van de kast met de kookboeken piept een beetje, mijn planten verpieteren, een muur is nu al jaren toe aan een likje verf...

En toch, ik kijk soms op als een keramist ver gaat in zijn liefde voor de klei, als die persoon uit gaat puren en zich verdiepen, zich vergapen aan de kracht van de eenvoud en de oerelementen. Waarom staat iemand stil bij de essentie van de dingen?

Net nog las ik het, toen ik op dit kopje viel, subliem in zijn eenvoud. De dame die het maakte, looft traditie en verbondenheid met het verleden in het algemeen. Het ritueel van elke ochtend je thee te drinken in het kopje...

"Ik heb dat niet (meer)", overpeinsde ik op dat moment.

Mijn jongens zijn een week uit huis geweest, Chiro inleefweek. Het was goed, een week pauze en tijd voor jezelf, voor ons allemaal. Ik voel, nu ze thuis zijn, dat iedereen ervan geniet en tevreden is. Blij terug te vinden wat waardevol is. Je beseft te weinig wat je hebt, wat de ander betekent, wat alles betekent.

Deze morgen, broodjes gehaald, zakje bij de overbuurvrouw aan de deur gezet. Ontbijtset boven gehaald, dat voor op zondag: Saint-Quentin-la-Poterie, David Lagnier , ik zie meteen de man en zijn winkeltje-annex-atelier voor mij. Herinneringen aan twee vakanties dwalen door mijn hoofd. We zetten maar de helft, zo zonder onze boys. De geur van koffie, jonge kaas en confituur.

Ik kruip in mijn atelier, even verwerken wat ik gisteren heb gedraaid en wat andere zaken glazuren om de oven vol te krijgen.

Net voor de middag zijn de jongens terug. Ze eten thuis, het geld was op in de Chiro, iedereen eet thuis en afspraak daarna: de oplossing kan ook simpel zijn. Iedereen is blij, zonder veel woorden, wat losse verhalen. Al hun gerief wordt weer terug verhuisd.

Middagje strijken, herkenbare jeans door het verschil in lengte- en breedtematen, iets moeilijker sorteerbare boxers, oude film kijken ondertussen. Jongens weer thuis, samen een pannenkoek of 2, of 3, of 4, of 5, of 6, of... ja, ze zijn weer terug! De ene laat zijn muziek schallen door het huis en duikt achter de PC (dat hebben ze niet op de Chiro), de ander laat stukje bij beetje los wat hem bezig houdt. Veel geknuffel, iedereen is blij weer samen te zijn.

Vaatwas legen, vaatwas vullen, wasmachine legen, droogkast vullen, strijken en plooien. Tradities, ik heb dat niet. Tradities, ik eer ze niet.

...

?

Over de dame van het kopje vertel ik wel een andere keer.

Kopje van de week.

Tradities, heerlijke eerlijke basic waarden in het leven: liefde, rust en vriendschap.

Amen, maar zeker?!

Slaapwel.

En het item van de kop? De kop van De Koploper?

Tja, ik heb een hele mooie deze keer, een speciale met een verhaaltje.

Het is een werk van Tsang Cheung-shing en heet Yuanyang II, wat verwijst naar een drank die bestaat uit een mengeling van koffie en thee met melk en heel populair is in Hong Kong. Het is ook de naam van een Mandarijn eend die dan in China symbool staat voor huwelijk en liefde. De kunstenaar geeft les en is productontwikkelaar. Dat is zowat alles wat ik over de man kon vinden. Blijkbaar staat het werk op de luchthaven van Hong Kong, of heeft het er althans gestaan. Mijn verhaal is bijgevolg kort, wat betreft informatie over de maker.

Graag wou ik nog mijn mening kwijt. Mooi of niet, het hééft iets. De symboliek is mooi, het was ideaal geweest als ik dit op Sint Valentijn had boven kunnen halen. De kus is behoorlijk passioneel en het opspatten van de gemorste dranken versterkt dat gevoel nog.
Het geheel komt ook erg hedendaags over, net een gefotoshopped beeld of een computeranimatie.

Wat om te proberen, dat drankje. En een uitdaging voor de beeldende keramisten: Italian coffee als inspiratie of Icetea... Het begin van weer een ander verhaal.

Kopjes van papier.

Een, twee, drie, vier,

kopje van, kopje van,

een, twee, drie vier,

kopje van papier...porselein.

Tja, het kind in mij is niet altijd zo ver weg. En ik heb het af en toe heel erg nodig. Als ik met stijve spieren wakker wordt, als ik te veel pieker over mensen of werk... Een klein liedje, luid of gewoon in mijn hoofd, eventueel een dansje erbij...

Maar dat papierporselein, dus.

Op mijn zoektocht naar mooie en vooral ook originele kopjes, kwam ik terecht bij een Engelse dame, Alison Graham, die dankbaar gebruik maakt van papierporselein. Het is trouwens een wonderlijk product! Porselein, de ondankbare, maar oh zo aantrekkelijke materie, wordt er plots veel bereikbaarder door om te verwerken. Ik mocht er al vele mensen blij mee maken.

Het porselein is vermengd met cellulose (papier)- en vlasvezels waardoor het veel handiger wordt om te verwerken. Je kan er zeer fijne plakjes mee maken en daarmee bouwen. Alle denkbare en ondenkbare vormen worden mogelijk omdat het materiaal al heel sterk is nog voor het bakken. Je kan ook delen laten opstijven en dan verder werken met verse papierporselein. Gewoon wat slib eraan en verder bouwen.

Een klein minpuntje is misschien het feit dat het moeilijker te versnijden is, je krijgt altijd af te rekenen met een rafelig boordje door de vezels. De oplossing is het er zich niks van aantrekken en na de biscuitbrand even langs te lopen met waterglaspapier en alle lijntjes staan strak.

Grote pluspunten aan het materiaal zijn echter legio! Je kan er echt mee vouwen als met bladen papier. Slib aanbrengen en je kopje is af. Oortje snijden en vastkleven. Ik zou dat middelste kopje eens willen proberen, hoe drink je daarvan? Steek je dan je oog niet uit? Of zit je neus in de weg? Of ben ik gewoon niet praktisch genoeg? Of net té praktisch... (En ja, het kind is nog wakker.)

Het mooiste van alles is dat die hulpvezels wegbranden en je achteraf volwaardig porselein overhoudt!

Alle verdere bewerkingen om te kleuren en te glazuren zijn identiek aan die bij porselein, al moet je blijkbaar soms wel rekening houden met de assen die voortkomen uit de verbranding van de vezels. Maar ja, een beetje avontuur maakt het allemaal nog een beetje spannend...

Alison Graham maakt ook prachtig muraal werk, de moeite om eens rond te neuzen op haar site! Er staan ook mooie glazuurexperimentjes op, alleen jammer genoeg niet zo gedocumenteerd als bij de man van het vorige artikeltje...

Een, twee, drie, vier?
Nee, zit nog maar aan kopje drie...

Kop nummer 2, voor de liefhebbers.

Kop van De Koploper.
Kop van de week.
Voor minder gaan we hiermee niet!

Bijna een weekje verder en ik heb weeral een prachtige kop om dit nieuwe rubriekje aan te dikken! Het betreft hier wel een stooktechniek die iets minder courant is, daarom: voor de liefhebber. Ben Brierly heet je hier welkom op zijn site en je voelt meteen dat het met veel liefde voor de keramische steen is. Deze Brit heeft een prachtige site om in rond te dolen, vertelt over zijn werk met veel kennis van zaken en is bereid veel van zijn technische achtergrond met je te delen.

Bij bovenstaand kopje krijg je als info mee:

beker in porselein met zwart schoteltje. Het bekertje stond centraal in de oven en haalde 1400°C, het schoteltje stond vooraan en ging tot boven die 1400°C.

Redelijk uitgebreide info, niet?!



Bij bovenstaand kannetje staat dan weer:
gedraaid en geassembleerd. Carbon trapping shino glazuur en vliegassen. Gestookt in een open saggar achteraan de oven gedurende 5 dagen tot 1320°C.


Voor de liefhebbers en de kenners, precies, want wat is carbon trapping? Wat is een shino glazuur? Wat is een saggar?

De antwoorden kan je vinden als je wat uitgebreider gaat grasduinen op zijn site. Hij doet het gehele verhaal uit de doeken, vertelt ondertussen nog welke kleisoorten hij gebruikt en gebruikt heeft, de problemen die opgelost werden... Een schat aan info, zoveel is zeker. Ga uw gang: veel info voor de kenners en prachtig werk voor de liefhebbers!

Tot slot nog even de leken terzake visueel verwennen met deze dansende fles met een prachtig wit zieltje (hier en daar kan je over de foto's gaan en dan dansen de flessen echt!):
Grote fles met expressie (letterlijk: met gebaren).
Hoog ijzerhoudende steengoedklei, porseleinslib en zwart engobe. Hoogte 80 cm. Dicht bij de stookhaard van de Wysing oven.

Een Wysing oven? Wat is dat? En hopla, je bent weer vertrokken, alles wordt van naaldje tot draadje uitgelegd op een andere pagina.
Je bent wel een tijdje zoet. Meer dan 1 kopje koffie lang...