Er wordt druk gemaild met Wally Assselberghs, die in Toscanië zit voor een Master Class Naked Raku aan het befaamde keramische instituut, de Internationale School voor Keramische Kunst, La Meridiana . Ik wilde jullie ook tracteren op enkele exclusieve foto's, maar dat lukt even technisch niet.
Dan maar eentje uit de "oude" doos, enfin, uit een mapje...
Het mapje heet: Panta Rei, Oude Kerk Vichte, 25 september 2010.
En het betekende mijn kennismaking met het werk van deze sympathieke Belg. Ik werd grote fan van die organische, bijna futuristische vormen.
Vorig jaar Pasen maakte ik kennis met de sympathieke man tijdens de stook bij Marnic De Lange. 't Is te zeggen, we hadden gepraat, gestookt, nog wat gepraat... en bij het afscheid vroeg ik "Wally hoe?" en plots bleek dat Wally Wally Asselberghs was!
Er werd snel nog even geïnformeerd naar de interesse om een workshop te doen in De Koploper en vanaf dan ging alles per mail.
Voor alle liefhebbers van de discipline is het een buitenkansje om hem aan het werk te zien, zijn syllabus te ontvangen en al de tips van de specialist te horen.
Koude dagen liggen nu blijkbaar stilaan achter ons, zwoele avonden en nachten op terrasjes, moeten we nog even op wachten. Maar de zon is wel uitnodigend. De rook van de verwarmingsketel en kachel ruimt plaats voor pluimen opstijgend uit barbecues en ... raku-ovens.
Ja, het is weer raku-weer! De Koploper mag niet achter blijven, dus staan de tonnen netjes op klanten te wachten. De voorraden zijn aangevuld, branders en tangen zijn klaar voor het betere werk.
En om helemaal over te lopen van de goesting, halen we er nog even een raku-specialist bij. Cornelia Nagel is een Duitse met een mooie overzichtelijke website, die je overigens ook in Engelse versie kan lezen.
Ze schreef een boek over de materie en maakt mooi werk.
Je kan er zelfs gaan mediteren en raku stoken. Een tip voor een uitstapje ?
Iemand die iets perfect kan verwoorden is nog iets anders dan een mooiprater... Hoewel ze me allebei kippenvel bezorgen, zal ik bij de eerste graag aan tafel schuiven om mee te degusteren, terwijl ik bij de tweede al gruwel bij de eerste amuse-gueule. Mee rondjes lopen en aanschouwen hoe het ei wordt gelegd, uitgebroed en dan het resultaat beoordelen, in de speeltuin van klanken kan ik uren genieten.
Speelse fantasie vond ik deze week hier en daar op het net, in een klein gestolen momentje tussen vele tonnen klei op verplaatsing, de start van het academische jaar, net wat je zegt... Ik doolde wat op Het Grote Net en al snuisterend viel ik tussen wat "keitjes", een poëtische blog van Hugo Verschelden, een man mij totaal onbekend. Als verwelkoming las ik: "In dit blog zal je de perfectie niet vinden. Kom je echter af en toe even warmen. En breng gerust je vrienden mee." Bij deze. Ik raad je aan het even te doen, hier en daar staan mooie tekstjes, een glimlach, even doordenken... Een raad: laat je ook eens door de gaten in zijn andere blog binnen glijden... Inspirerende foto's, even geen woorden meer nodig, grote concurrentie van sprekende beelden...
Tot straks zou ik zo zeggen, maar kom nog even terug. De zee moet hier nog opkomen.
Jammer misschien?
Terug? Of nog even...
Op stap met de Strandjutter of de natuur lezen, geleid door de Treeman?
Mensen kunnen mooie dingen maken, of vinden, of ...zeggen.
(Ondertussen zijn er enkele klanten in de winkel geweest, er was ook weer een hele mooie ervaring bij, wie erbij was zal het beamen... Hannelore?)
Het is een warme zaterdag, ik vind het leven mooi vandaag, zoveel had je al begrepen, zou ik zo denken. Al zeurt een vage hoofdpijn door mijn zere keel, over mijn verstopte neus naar ergens achter in mijn hoofd, maar ze zal de uitgang wel vinden, daar vertrouw ik op. Straks wordt het een warme avond, andere zintuigen aan het werk, de geur van BBQ in vele tuinen in de buurt, de smaak van geroosterd vlees in mijn mond en mooie vooruitzichten aan Keramisto (volgend weekend! Niet vergeten!) en ons jaarlijks bezoekje aan onze Vlaams-Nederlandse vrienden in Nijmegen...
Maar nu even de dag nog. Ik heb al enkele klanten op bezoek gehad die vandaag raku gaan maken. En dat was de oorsprong van deze tekst. Een beetje een lang voorspel, ik hoop maar dat het kan bekoren...
Mensen die mooi kunnen denken en praten of schrijven. Ik kwam er nog eentje tegen toen ik over raku las, het is er de tijd van het jaar blijkbaar voor. Paul Soldner is een man die mee aan de basis lag van de westerse raku-beweging. Ik ontmoette hem in het licht van de aankondiging van de naked-raku-dag, juni ll. Deze zomer zag ik werk van Alistair Danhieux in Saint-Amand-en-Puisaye en, zoals ik het die keer ook stelde, de naked-raku-keramist heeft een site met veel informatie en hele inspirerende links, via de welke ik dus bij Paul Soldner terecht kwam. Met veel plezier laat ik de man zelf zijn verhaal vertellen...
Op zijn site las ik ergens: "In the spirit of raku, there is the necessity to embrace the element of surprise. There can be no fear of losing what was once planned and there must be an urge to grow along with the discovery of the unknown. In the spirit of raku: make no demands, expect nothing, follow no absolute plan, be secure in change, learn to accept another solution and, finally, prefer to gamble on your own intuition. Raku offers us deep understanding of those qualities in pottery which are of a more spiritual nature, of pots by men willing to create objects that have meaning as well as function." (Soldner, 1973) ("In het licht van raku moet je het element verrassing toelaten. Je mag niet vrezen om te verliezen wat je gepland had en je moet de drang voelen om het ongekende te ontdekken. In de geest van raku: stel geen eisen, verwacht niks, volg geen rigide plan, vertrouw op verandering, leer andere oplossingen aanvaarden en, ten slotte, durf in te zetten op je intuïtie. Raku laat je toe verder inzicht te krijgen in deze eigenschappen van pottenbakken die van meer spirituele aard zijn, eigenschappen van potten gemaakt door mensen die objecten willen maken die zowel funktie als betekenis in zich dragen.")
Een mooie ontmoeting met een oude wijze man.
Respect.
Ook voor gekleurde teennagels... (Wie ontcijfert deze?!)
We zien wel wat het weekend verder nog in petto heeft.
Geniet ervan.
Gisteren hier een beetje aarzelend en een beetje stroef een berichtje gepost... Maar wat een effect! Tijdens mijn vakantietijd is het aantal bezoekers van de blog uiteraard een beetje gezakt, al namen er enkelen de tijd om nog eens iets te gaan herlezen (gebruik makend van de Google-zoekfunctie?) en doken er nieuwe lezers op in Turkije, Griekenland, Frankrijk en nog een aantal andere vakantiebestemmingen, die ook de blog in het Nederlands lazen... Tja man, een beetje verslaafd, zeker?!
Via Facebook kreeg ik bericht dat ik "getagged" was op onderstaande leuke foto, doorgestuurd vanuit Rouffinac St Cernin de Reilhac...
Ik was nog niet echt terug in vorm, maar ik voelde me een beetje... verplicht. Sinds vorige maandag steeg plots het aantal bezoekers en al zeker de terugkerende, terwijl de bezoektijd daalde. Je moet maar een beetje geïnitieerd zijn in het statistiek-lezen om aan te voelen dat er daar een stel ongeduldige trouwe lezers uitgehongerd zat te wachten. Sorry, ik geraakte een beetje moeilijk terug aan de slag. Die eerste week kreeg ik al meteen 2 ochtenden kids om te boetseren over de vloer en was het terug behoorlijk druk in de winkel. Klanten op vakantie hebben iets meer tijd voor een babbeltje en toen ik tussendoor een nieuwe klant snel wilde helpen, verkocht ik een zak rakufritte aan minder dan de helft van de prijs, door me van lijn te vergissen op de prijslijst... Moe en een beetje teleurgesteld keek ik dan ook dankbaar het eerste weekend tegemoet...
De opstart op electronisch vlak verliep dus een beetje trager dan verwacht. Ook op vakantie had ik eigenlijk het internet relatief weinig gemist. Tja, als je Dijon gaat bezoeken, zou ik normaal gezien thuis eerst even info verzameld hebben, maar verder...
Het Chouette-parcours door Dijon.
Het ochtendritueel was ook veranderd, geen laatste tas koffie mee naar boven om de opstart van de PC te begeleiden, ik herbegon zelfs niet meteen vorige week.
Toch kan ik het internet niet meer missen! Mijn oudste zoon fietst en kampeert in Duitsland met een vriend. Sinds enkele dagen is het daar verschrikkelijk beginnen regenen en probeer ik hen wat uit dat regenweer te loodsen via de weersvoorspellingen op het net. Al is het natuurlijk niet simpel om a ratio van zo'n 140 km (superconditie, boys!!!) per dag uit die alom heersende pletsbuien te geraken...
Regen, nog zo'n verschijnsel dat het einde van de vakantie inluidt. Ik heb al enkele klanten op bezoek gehad die eens kwamen informeren naar het raku-materiaal. Er is wel veel interesse, maar het dringt nog niet echt zo, begrijpelijk met dit weer. Ik ben wel voorbereid, de afdeling raku-ovens, raku-tangen en ander raku-materiaal barst uit zijn voegen, de keuze is op zijn grootst! Klaar om ook daar een Pieken (Raku-)Potje aan te kunnen!
Dit is het Chinese raku-teken, het betekent vreugde, vrijheid, vrede en welzijn.
Het weer wil niet echt mee de laatste dagen, maar de vooruitzichten beloven beterschap voor zaterdag. We halen toch maar een tentje boven, je weet maar nooit. Stilaan wordt ten huize De Koploper alles zo'n beetje in gereedheid gebracht voor de demo zaterdag. Ik vang hier en daar op dat er geïnteresseerden zijn...
Naked raku is eigenlijk meer een Westerse variant van het Oosterse raku stoken dat dan weer verband houdt met de traditionele theeceremonie.
Wally Asselberghs, een Belgische keramist die naam heeft op dit domein, beschrijft de techniek als volgt: Naked Raku is pas eind jaren 1970 per toeval ontdekt, en als variatie op Raku verder ontwikkeld in de USA. Bij Naked Raku wordt het klei-oppervlak wanneer het in lederhard stadium is eerst langdurig gepolijst. Nadien wordt het werkstuk biscuit gebakken en tussen het kleioppervlak en de glazuurlaag wordt een scheidingslaag in slib aangebracht, die verhindert dat het glazuur later uitsmelt en vastbakt aan het werkstuk. Het stookproces is volledig identiek aan dat van Raku, maar op iets lagere temperatuur. Na het stoken wordt het werkstuk eveneens in een reductievat gelegd. Tijdens het rookproces dringt de rook, op die plaatsen waar het glazuur gebarsten is, diep door in de klei, en laat daar onregelmatige barstjes en rooksporen na. Na afkoeling worden de glazuurlaag en de resterende sliblaag met water verwijderd, en komt de craquelé volop tevoorschijn. Bij Naked Raku wordt het glazuur dus enkel als hulpmiddel gebruikt.Nadat het werkstuk volledig gereinigd en gedroogd is, brengt men een laagje bijenwas aan waardoor een matte, zachtglanzende afwerking ontstaat.
Door op zijn naam hierboven te klikken, kom je terecht op zijn site, waar je informatie vindt en zijn werken kan bewonderen. Een beetje nieuwsgierige bezoeker komt via de links ook nog op tal van andere plaatsen terecht, tot in Italië toe...
Klikken en links volgen, ik ken er iets van. Ik weet niet meer hoe het nu weer allemaal begon, maar door even naked raku in te typen, heb ik weer keramiek gezien om bij te gaan watertanden. Ik neem je even op een visuele reis. Met een kleine dosis vingeroefeningen klik je jezelf vervolgens een weg doorheen het (naked) raku-wereldje, link na link, na link...
David Roberts, wereldvermaarde Engelsman, met zelfs een boek of twee over het onderwerp.
Schilderen met rook, het klinkt heel mooi, moet ik toegeven. Alistair Danhieux woont en werkt in Saint Amant en Puisaye ergens in het warme keramische hart van Frankrijk. Als je zijn werk met eigen ogen aanschouwt, voel je het zo waar kloppen.
Naast geweldig werk, heeft hij ook een hele mooie webstek, met een verraderlijke link-pagina...
Veel plezier!
Voor de liefhebbers: er is weer een demo naked raku gepland op zaterdag 12 juni 2010. Filiep Vandenberghe zal zich weer een hele dag inzetten om jullie te tonen hoe je deze mooie resultaten kan bekomen.
Bovendien zijn er weer alle raku-materiaal en -ovens op voorraad!
Het is zaterdag en gelukkig is het mooi weer. En even blij was ik dat het wat regende vorige week. De jeugd kon weer aan de schoolbanken wennen, zonder te veel heimwee en afleiding naar het zonnige strand, blote buiken en blote tenen... Ze hebben het verdiend, nu zo'n mooi weekend.
Zaterdagavond, mooie jurkjes en frivole bloesjes, een mooi juweeltje rond je hals en aan je oren...
Na 2 jaar juwelencursus heb ik zo ongeveer voor elke outfit het gepaste setje.
Het is weer zo ver, cursussen, nieuwe dingen leren. In de cursus "JUWELEN IN PORSELEIN EN AGAAT" leer je zelf hoe je klei kan inkleuren met kleurpigmenten of body stains, hoe je agaat moet verwerken, je gaat aan de slag met vlasporselein, allerlei kleine vormpjes maken... Ook juweeltjes in raku-klei ga je maken en mee stoken. Eigenlijk komen er een heleboel technieken aan bod die je ook voor allerlei andere projecten kan toepassen. Met deze sieraadjes kan je ook tot andere resultaten komen dan "enkel" een halsketting of een oorbel.
Eind volgende week zet ik enkele foto's op de blog van wat ik er momenteel zelf mee maak.
Maar voorlopig hou ik het bij een mooi setje voor vanavond...
Elke zomervakantie hebben wij, ouders, het rijk een aantal dagen voor ons, tijdens het Chiro zomerkamp van onze 2 jongens. Gisteren begonnen we eraan, de kinderloze 10-daagse.
De avond tevoren had ik een mail gekregen van mijn leverancier van de raku-ovens, Het Kleihuis, dat de lang verwachte nieuwe branders ter beschikking waren. Ondertussen zou ook mijn laatste werkweek voor de vakantie beginnen en ik had al enkele bestellingen voor dat nieuwe type. Ik besloot meteen dat ik ervoor zou zorgen dat die mensen nog deze week bediend werden. Toen ik er gisteren, bij het ontbijt over repte dat ik donderdag nog naar Nederland zou moeten voor deze zending, stelde Philippe voor er in de namiddag om te rijden.
"Even Apeldoorn bellen", was mijn reactie en in enkele telefoontjes heen en weer was de afspraak gemaakt.
Ze zijn er dus, lieve mensen, de beloofde nieuwe zwaardere branders.
Wie wel eens een demo (naked) raku bijwoonde kent de originele versie: 15 kW, scherp van prijs, maar enkel net voldoende om de oven tot ongeveer 1000°C te brengen. De nieuwe brander geeft je minimaal 25 kW. Je kan hiermee met gemak 1100°C stoken, eventueel zelfs een keertje nog hoger. Er wordt meer mogelijk, zoals bijvoorbeeld kopermat.
Let wel, de raku-oven type 260 in haar originele uitvoering is bestand tegen 1300°C, zonder probleem, maar het is niet de bedoeling regelmatig tot die temperaturen te gaan stoken! Je kan eens een experimentje doen, een speciaal (reducerend) receptje uittesten, maar als het de bedoeling is regelmatig zulke extreme temperaturen te gaan bereiken, dan is bijvoorbeeld een stenen oven aangewezen, met een iets grotere inhoud.
De nieuwe branders bieden nog meer mogelijkheden voor zelfbouwers. Je kan op een eenvoudige manier de sproeikop veranderen zodat je brander respectievelijk een capaciteit van 35 tot 45 kW aankan. Bovendien heeft deze brander geen porseleinen branderkop, wat hem minder fragiel maakt. Minder fragiel, maar ook minder discreet, d.w.z. dat het wel meer lawaai maakt als je gaat stoken.
De zwaardere brander heeft ook een iets zwaardere prijs, wel dezelfde voor of 25, of 35, of 45 kW.
De voor- en nadelen ken je nu om je keuze te maken, even je prioriteiten overlopen.
De Koploper is nog precies 1 werkweek open, zaterdag 18 juli om 12u30 gaat de deur dicht en we doen ze hopelijk goed uitgerust weer open maandagmiddag 10 augustus om 14u.
Niks doen, op je rug in het gras liggen. Het overkomt mij wel eens, maar niet echt vaak. Zeker niet de laatste tijd. Nochtans, ik doe het heel graag, kijken naar de hemel en zoeken wat je ziet in de vormen van de wolken. Ik heb een mooie herinnering die terug keert, elke keer als ik in mijn ouderlijk huis naar het toilet ga: Roodkapje. Roodkapje loopt daar in de tekening van de tegels en ze is er altijd weer... Vertrouwen. Zekerheid, ze zal er altijd zijn. Op de vloertegel boven mijn linker dikke teen. Ik geef het niet zo graag toe, omdat het niet echt vrijgevochten en hip klinkt, maar ik heb een zwak voor vertrouwen en zekerheden. Als ik het voel bij iemand, dan ben ik op mijn gemak.
Maar, we hadden het nu over die wolken en die vrije tijd, niks doen. Het zat er dus niet in dit weekend. Op vrijdagavond begon de cursus assemblage van gedraaide vormen. De hele dag heb ik opgeruimd, plaats gemaakt en gestofzuigd, 's avonds zag je nauwelijks het verschil en na het passeren van de troepen, al helemaal niet meer. Nu, je kan je afvragen hoe het anders zou moeten zijn, een bende onder leiding van het "opperhoofd". Mijn cursisten lachen er altijd mee dat ik Dirk Vanhaeren zo noem (gelukkig weet hij het niet). Het is ook niet kwaad bedoeld, alleen vind ik het iets hebben dat bij hem past, en nu al zeker omdat hij zich daar zo 2 maanden gaat bewegen onder een groep Twa in Rwanda, waar hij zich groot zal mogen voelen (!). Het opperhoofd, dus, hieronder alvast druk met het roken van de vredespijp met een bleke Twa in mijn eigenste rimboe... al verstopt hij ze strategisch een beetje (die pijp).
Dat was vrijdagavond en zaterdag de hele dag weer van hetzelfde, heel motiverend om eens wat verder te springen met je gedraaide werkstukken! Het zou weer goed zijn, ik wist het. Vertrouwen.
En dan: zondagsrust. Dat had je gedroomd! Filiep stond hier al voor dag en dauw om de naked raku voor te bereiden, in te leiden, volledig te doorlopen én af te ronden, zelfs mee op te ruimen. Het publiek was ook heel ongeduldig, het was hier al volle bak nog voor alles op zijn plaats stond. De hele voor- en namiddag heeft Filiep uitleg en demo gegeven. Ik ben héél tevreden van mijn keuze, de mensen hebben het allemaal aangegeven, ze hadden er bijzonder veel van opgestoken! Bij deze ook nog even de gegevens van Filiep Vandenberghe, als je op zijn naam klikt vind je alles terug in het artikeltje over zijn open tuin dag.
En geen halve seconde heb ik eraan getwijfeld dat hij er zou staan, zelfs nooit overwogen. Vertrouwen.
Naar de wolken heb ik dus niet kunnen kijken, in het gras liggen nog minder, maar in de tekeningen die de rook op mijn potten heeft geschilderd, zag ik ook van alles. En ik was de enige niet: laddertjes, ventjes, vuurwerk, een paard op hoge poten, spettertjes (hoezo?), ik hoorde zo veel. En ik zag al die blije gezichten, gezichten die me bekend en voorlopig nog iets minder bekend voor komen, en mensen die me dierbaar zijn omdat ze herinneringen voor me bewaren...
Ik heb een fotoreeksje gemaakt, al zal je nog hier en daar een nevel op de potten zien, geen wolkjes, gewoon nog wat opkuiswerk. Maar ik wilde jullie toch al eens wat laten zien, jullie die dit allemaal hebben gemist. En ook jullie die erbij waren, uiteraard.
Bedankt ook omdat ik erop kon vertrouwen dat ook mijn 3 mannen er stonden daar waar ik een extra zetje nodig had. En mijne Philippe, omdat hij zich ook zijn hele weekend heeft ingezet, voor mij.
Hoe we steen maken, weten we nu al een beetje. Spelen met klei en dan hoog genoeg bakken, je kan je meteen een heel klein beetje God wanen. Steen, ja rode steen, witte steen, zwarte, grijze, bruine steen... Steen met een gepolierd buikje, steen met een glanzende huid in alle mogelijke kleuren. Genoeg variaties om de verzameling van een mineraloog uit zijn voegen te doen barsten! En allemaal zelf gemaakt.
Zondag 28 juni gaan we eens proberen marmer te maken. Of toch zoiets. Jullie zijn allemaal welkom op de GRATIS DEMONAKED RAKU. Er zijn 3 sessies: eentje 's ochtends vanaf 10 uur, tot ongeveer 11u30 en twee in de namiddag vanaf 14 uur tot ongeveer 17u30. Alle materiaal voor het raku-stoken, van oven over tangen tot pyrometers is te verkrijgen bij De Koploper. Het materiaal is zeer degelijk en zeer prijsbewust! De leverancier, Het Kleihuis, heeft een duidelijke informatieve site.
Bedankt. Voor de eieren, voor de Arme Klaren. Het is droog gebleven. Net genoeg eieren waren het, want zondagochtend heb ik toch enkele druppels gevoeld en een streepje zon kon er ook maar moeilijk af...
Willekeur, het onverwachte, het grillige... Raku-liefhebbers houden van die eigenzinnige zwarte lijntjes in het witte glazuur.
En er was nieuw speelgoed. Ceraline, een soort waskrijtje met kleurpigment, bestaat ook met oxide. Op onderstaande foto heb ik het koperoxide krijtje gebruikt.
En op de volgende foto heb ik eerst gekriebeld met het ijzeroxide krijtje en daarna alles afgedekt met was, zodat er geen glazuur op zou komen. Dat stuk werd dus zwart, maar er zit nu een kleurrijk motief in het zwarte deel. Ver(r)assende resultaten!
Lijnenspel in kleur, lijnenspel in zwart-wit. Lijntjes...
En dat snuiven?
Het gerookte-haring-parfum krijg je er gratis bij!
De meeste mensen die met klei werken of interesse erin hebben, kennen wel de techniek van de raku of hebben het resultaat ervan al gezien. Toch krijg ik nog af en toe de vraag wat raku precies is. Raku betekent vreugde of geluk, ook wel eenvoud. Het gaat om een Japanse glazuurtechniek die nauw samenhangt met de theeceremonie. In de zestiende eeuw kregen Japanse pottenbakkers de opdracht serviesgoed te ontwikkelen in het kader van de verschuiving van de geïnteresseerden in de theeceremonie van de meditatie van monniken naar een bezigheid voor de adel.
Het is een aardewerktechniek, d.w.z. dat de scherf, na eerst biscuit te zijn gebakken op ongeveer 950°C, een speciaal glazuur krijgt. Dit glazuur wordt dan in ongeveer een uur tijd, in een speciale raku-oven of -ton, tot rond 1000°C gestookt. Daarna wordt de gasvlam gedoofd en haalt men de gloeiende potten uit de oven. Door het temperatuursverschil in en buiten het voorwerp, krimpen scherf en glazuur anders en gaat het glazuur barsten. Daarna worden de voorwerpen in zaagsel gelegd, dat meteen ontbrandt en begint te roken. Die rook zal nu de barsten in het glazuur binnendringen en de blote scherf donker kleuren. Vandaar het grillige patroon van donkere lijntjes dat vele liefhebbers kent.
De resultaten van de rakustook blijken vaak hun weg te vinden bij interieurs die Zen zijn ingericht. Bonsai, Ikebana, Theeceremonie, Zen, allerlei elementen uit de Oosterse cultuur, houden verband met deze techniek.
Op zaterdag 28 februari en zondag 1 maart 2009 is er demo van het rakustoken in De Koploper van 14 u tot 17 u. Enige voorwaarde is dat het niet regent. Gelieve bij twijfel eerst te informeren.
Als je de smaak te pakken krijgt, kan je overwegen een rakuton aan te kopen. De basisset bij De Koploper bestaat uit de ton, compleet met ovenplaat en steunen, de gasbrander met slang en drukregelaar, samen voor € 575.00
Ook na aankoop kan je steeds bij De Koploper terecht voor informatie en begeleiding. Veel info vind je ook op de site van de Nederlandse bouwer van deze ovens: http://www.hetkleihuis.nl/
Nu het erop gelijkt dat laatste restjes sneeuw met de noorderzon verdwenen zijn, komt het eerste frisse groen te voorschijn in de tuin. Al ben ik enorm gecharmeerd geweest door het prachtige witte landschap! Dat wit in zo veel tinten en met zulke mooie gradities van schaduwen je oog kan misleiden... Witte bomen, witte daken, wit gras, alles wit, terwijl je weet dat het bruin, oranje of appelblauwzeegroen moet zijn. Het maakt ook de vuiltste hoekjes charmant en dekt het allemaal toe met de mantel der liefde.
Maar, het heeft ook nare gevolgen. Sneeuw valt in perioden dat er vrieskou dreigt en klei houdt er niet van bevroren te worden. Na de inventarisperiode volgen er altijd een hele reeks bestellingen om alle schabben terug te vullen. Alleen, de klei kon niet vervoerd worden wegens de vriesperiode. Voor het eerst had DK een hele lijst van leveringen die moesten uitgesteld worden. De voorraad werd helemaal uitgeleverd en alle vertragingen zijn zelfs nu nog niet helemaal weggewerkt. Mijn excuses hiervoor bij de betrokken partijen.
Als je eigen klei bevroren is geweest, moet je deze zeker niet weg gooien, je moet hem zeeeer goed doorkneden alvorens terug te gebruiken, want, net zoals bij voeding, verandert de structuur en dit veroorzaakt eventueel barsten en breuk als je hem gaat verwerken.
Activiteit dus. Op alle fronten. De Koploper krijgt wekelijks verschillende vragen naar cursussen om bij te leren. We proberen daar altijd een antwoord op te zoeken. Over de cursus met engobe-technieken is veel gepraat. Mensen zijn onder de indruk van wat ze daarmee kunnen bereiken en ook de lessen zelf waren heel verrijkend. Er was vraag om dit nog eens te organiseren. Onder cursussen, links, vind je de nodige info over EENVOUDig verSIERdT 2. Deze cursus gaat opnieuw van start midden april. Wacht echter niet te lang om in te schrijven, want er zijn nu al plaatsen bezet.
Sfeerfoto's van de eerste reeks vind je ook links.
Verder gaan we ook weer, net zoals vorig jaar, draaien in de zon. Of die zon ook daadwerkelijk van de partij zal zijn buiten, is nog even de vraag, binnen daarentegen zal het er weer vrolijk en leerrijk aan toe gaan. Deze cursus loopt op vrijdagavond en de ganse zaterdag, 2 weekends na elkaar. Hierbij krijg je de kans om eens wat meer te doen dan een "simpel" potje te draaien. De cursus assemblage van gedraaide stukken is toegankelijk voor alle mensen die de basisbeginselen van het pottenbakken onder de knie hebben.
Vorig jaar zijn er dierenfiguren opgebouwd van gedraaide stukken,
ovale ovenschalen en theepotten gemaakt,
hogere vazen opgebouwd...
Dirk Vanhaeren past zich aan naar de wensen van de deelnemers en hun capaciteiten. De bedoeling is om af en toe eens het rechte pad te verlaten en wat anders te doen met je draaiwerk... Alle info vind je ook onder de hoofding cursussen, assemblage van gedraaide vormen.
Een voorlopig laatste activiteit is de start van het raku-seizoen in het weekend van 28 februari en 1 maart 2009. Feitelijk kan je het hele jaar door aan raku doen, die enkele graden dat het warmer is als het niet vriest, maken het verschil niet als je werkstukken uit de oven haalt die nog zeker 750°C hebben! En het had zijn charme kunnen hebben, raku in de sneeuw... Alleen, je weet niet lang genoeg op voorhand wanneer het sneeuwen gaat en ik had last van koude tenen, voor mij maakt een verschil van 10°C heel veel uit.
De Koploper verkoopt de raku-ovens van Het Kleihuis, ovens met een ideale prijs-kwaliteit verhouding! Ook alle materiaal voor zelfbouw kan je bestellen.
Het weer valt niet te voorspellen, daarom wil ik vragen of je even contact opneemt als het werkelijk honden en katten zou regenen dan kunnen we beslissen of het doorgaat of niet. Een beschermend tentje voor het publiek kan altijd worden boven gehaald en warme koffie is ook geen probleem, maar regendruppels op gloeiende potten, da's om problemen vragen...
Alle raku-liefhebbers kunnen dus al eieren naar de Arme Klaren brengen, de data zijn zaterdag 28 februari en zondag 1 maart van 14 tot 17u. De firma dankt u.
Zondag 28 juni gaan we eens proberen marmer te maken. Of toch zoiets.
