Spijt...

Spijt is niet te scheiden van

een fijne herinnering.

Spijt zit vast aan

iets moois.

Het klinkt een beetje triest, maar dat is niet de bedoeling. Spijt is een woord dat vrij negatief geladen is, maar in dit geval primeert het mooie... Prachtig asglazuur, maar de klei heeft de hitte niet doorstaan, is bijna gaan smelten en het werkstuk is gebogen onder zijn eigen gewicht.
Natuurlijk moest mijn kelk de ovensteun van Marnic los laten, niet zonder brokken, niet zonder spijt.
Ik heb alle stukjes netjes in een doos, maar ik speel met de idee er nog iets mee te maken.
Spijt kan misschien mooi worden.

Anagama.

Geven en nemen, dat doet het vuur, dat ontdek je als je de buik van het beest leeg haalt... Vorig weekend waren het merendeel van de stokers weer aanwezig op het erf van Marnic De Lange. Prachtige cadeautjes haalden we eruit, soms was er dan weer wat ontgoocheling.
Maar er was vooral heel veel, zo'n 800 stuks! Heel veel dus om over te praten en naar te kijken...

Vooraan in de oven, achteraan, boven, beneden, alles kan een heel ander resultaat geven, met dezelfde glazuur op dezelfde klei. Vorige stook had ik prachtige resultaten behaald met grijze chino, nu is alles met dat glazuur mislukt...

Maar je hoort me wel niet klagen, want ik heb ook cadeautjes gekregen!

Asglazuur op witte Westerwald en hieronder hetzelfde glazuur op MJ Original. Een heel ander resultaat!

 Tenmoku, niet gewoon zwart met een bruin randje, maar een heel scala aan kleuren...

 

 (Mijn deksel kwam toch mooi los.)

 Een vaasje met celadon...

 en dat glazuur dan op porselein.

Prachtige tekeningen in het craquelé alleen al. Een kant grof, een kant fijne haarscheuren, ertussen geen barstjes, mooi glad, daar wat groener, daar dan weer wat grijziger...

Het merendeel staat in de winkel, af en toe kan ik er dan van genieten. Als je zin hebt om het allemaal eens van dichterbij te zien, wees welkom!

Zalige Pasen...

Pasen, nieuw leven... Moe na een lange winter, helse verhuis, ingrijpend persoonlijk gebeuren, een overlijden.
Ik was een beetje moe. En dan hoor je overal over nieuw leven. De natuur heeft dit jaar zichzelf overtroffen. Het lijkt wel zomer! Ik moest een tandje bij steken.

Net als ieder jaar, was hij daar weer, onze Marnic. Een beetje fitter dit jaar, groene thee in zijn chawanneke en de vlam in de pijp van zijn veloke, klaar om de houtoven te stoken. Relaxer dan ooit, ontspannen en zelfzeker, leek het wel. Weerom respect.
Tja, respect heb ik wel, hoe Marnic dat allemaal regelt en opbouwt. Onmetelijk gastvrij, hij en Marleen, zijn madam. Iedereen krijgt lekker eten en drinken, een bed en ambiance... Eigenlijk hou ik dat liever voor mezelf, zo'n goed adresje...

Nachtje door hebben we gestookt. Philippe en ik en nog enkele andere brave zielen. Blij zag ik hoe relax Marnic in zijn nest kroop. Ondenkbaar, vorige jaren!
Het was een mooie nacht. Philippe en ik, een vriendin, een nieuwe vriendin, een nieuwe vriend, een andere leuke fire-buddy... Dan weer een oude vriendin, de maan, de brandende schouw in de spiegel. De vuurvogel in de lucht...

en de vlammetjes van "onze" oven...

Nog bijna een week wachten om je werkstukken terug vast te kunnen nemen...

Maar ondertussen heb ik wel begrepen waarom Pasen Zalig is !

(Met dank aan de respectievelijke fotografen.)

Monika Patuszynska en mallen, bord, Pasen...

Afvinklijstjes, ze maken een belangrijk deel uit van mijn dagelijkse bezigheden. Er maken, liefst zo volledig mogelijk, rangorde in de tijd en naar belangrijkheid, ze proberen niet kwijt te spelen, gelukkig ook af en toe wat afvinken en "yes" denken... Soms zien ze er nogal raar uit, met een nummer ernaast, een prijs, een bestelcode, een datum, een telefoonnummer, gerangschikt naar allerlei prioriteiten en factoren, echter nooit alfabetisch, zoals het in andere opsommingen wel vaak het geval is.
Mijn lijstje voor vorige week werd opgesplitst in meerdere versies, een beetje per onderwerp. Het lijstje thuis beperkte zich tot eten aanzeulen, stofzuigen, opruimen en schoonmaken, bed klaar maken voor ... Monika Patuszynska.

Monika hielde eerst een aantal lezingen, in Knokke-Heist bij Tine Deweerdt en nadien de academies van Ieper en Tielt. Grote volle zalen, kleinere intieme, meestal gevuld met likkebaardende keramisten aandachtig luisterend naar haar verhaal, hoe ze van het ene tot het andere is gekomen, hoe naast de materie gips, ook de wanden haar inspireren en dan vooral het wisselen van die muren. Demo-mallen uitpakken, in de zaal brengen, opbouwen, gieten en ontmantelen, vechten met de beamer tot die het juiste beeld in de juiste verhouding wil projecteren, wat luider praten, vertalen, vragen stellen, bespreken, hier en daar een mooi werkstukje verkopen.
Ergens zagen we het bordje: lezing met Monika P., met daaronder een pijl. Was het blad te klein voor haar volledige naam? Was de maker ervan bang een fout in haar naam te schrijven? In ieder geval, ze kon er wel om lachen en bij de ingang van de zaal werd de deelnemer aan de zoektocht dan toch beloond met haar volledige naam...
Na 4 avonden was ze wel moe. Monika bekende dat het niks voor haar was: optreden en elke avond hetzelfde brengen, dezelfde grapjes maken... Toch deed ze het zaterdag nog eens dunnetjes over voor 2 deelneemsters aan de workshop die haar nog niet bezig hadden gezien. Het was trouwens een zeer aandachtig publiek, alle deelnemers waren keramisten met ervaring en interesse, een aangename groep om mee te werken. Mooie resultaten, ook.

Eerlijk is eerlijk, Monika geeft je waar voor je geld. Eén van de dames vertelde me dat ze al heel veel workshops had bijgewoond, maar dat dit zonder twijfel de beste was! Monika en ook ikzelf waren behoorlijk trots op deze pluim.

Puntje twee op mijn lijstje: het spandoek. Eindelijk staat het daar: mijn spandoek. Geen excuus meer dat je niet weet waar De Koploper zit.

Ik geef toe dat op afstand het contrast wat beter had gemogen. Gebrek aan ervaring. Maar het grote vlak in een mooie aardetint kan niet anders dan opvallen en de weg wijzen naar DK138!

Als laatste puntje, op dit lijstje althans, staat Pasen. Omdat de traditie al enige jaren wil dat ik dan naar Marnic De Lange ga om houtoven te stoken, zal De Koploper gesloten zijn op zaterdag 23 april tot en met maandag 25 april.

Vrolijk Pasen!

Keramiektoerisme

Een impressie van het Cultureel Centrum in Andenne.
In de meimaand gonst het van de activiteit, ook op keramisch vlak. De keramiektoeristen halen hun hartje op! Ook nu, Sinksen-weekend, activiteit in Andenne, markt in Swalmen en wie weet waar nog allemaal... Als goeie Belg koos ik voor Andenne en het was weer de moeite. 'k Was dan ook in goed gezelschap, veel babbeltjes en grapjes tussen de beeldjes en bordjes, veel bekende gezichten tussen de beentjes en borstjes, veel zon ook op die beentjes en borstjes. Kortom een heerlijk dagje inspiratie opslorpen. In het cultureel centrum stond een groot doolhof opgesteld, waar je in elk soort groot stemhok weer een 3-tal andere kunstenaars kon ontdekken. Er werd maar weer eens bewezen hoe veelzijdig de keramische discipline is!

Vanaf mei staan de kleideurtjes overal wagenwijd open, het keramiektoerisme draait op volle toeren en dat nog zeker tot in oktober! Zoals beloofd geef ik hier de data mee wanneer je het atelier van Marnic De Lange kan bezoeken:
op zaterdag 29 en zondag 30 mei en zaterdag 05 en zondag 06 juni 2010,
zaterdagen van 13u tot 19u, zondagen van 10u tot 18u.



Het maakt deel uit van de Kunstenaarsroute van Geraardsbergen, die je met de wagen of met de fiets (misschien wel even niet vergeten dat je hier in de Vlaamse Ardennen zit...) kan bezoeken. Je kan op voorhand even alle ateliers virtueel bezoeken als je dat wil, via de informatieve pagina van Home Art.
Het is toch weer eens wat anders, keramiek stoken in een houtoven en bovendien staat er ook werk van Monika Patuszynska opgesteld bij Marnic.

Haal de agenda's boven en hou de schrijfstokken in aanslag, er is nog nieuws op komst!

Te veel van het goede.

Heb dat nooit echt aangekund, te veel van het goede. Dan klikt er iets in mij, dan voel ik me in het nauw. Dan ga ik gekke sprongen maken. In het beste geval: luide muziek, in het slechtste: de boel opblazen, alles verknoeien. Veel spijt achteraf.

Ik ben al immens mooie dingen mislopen op die manier, daar ben ik zeker van.

Jaloers kijk ik naar anderen, die met schijnbaar gemak gewoon zichzelf blijven als geluk hen omringt. Je moet dat waarschijnlijk kunnen leren. Waar kan ik cursus volgen?

De jaren brengen wel wat wijsheid, ik leer afstand nemen, toch wel eens een tweede keer nadenken. Het buikgevoel volgen als dat blijft aangeven wat wel en wat niet de moeite loont. Stil staan als ik zie dat anderen aangeven dat ik juist zit.

Maar bang blijf ik. Een heel gekke ervaring eigenlijk...

Zo ook gisteren. Maakte alle administratieve werk af 's ochtends en reed toen naar Marnic. Een beetje helpen om de houtoven leeg te halen en, ik moet wel eerlijk zijn, ook mijn oogst binnen halen. Rustig, met wat grapjes tussendoor, wat uitwisselen van ervaringen en receptjes als dat ene stukje weer eens andere resutaten deed verbleken, halen we de oven leeg.

"Hoeveel van die kleine urnes heb je gemaakt, Marnic???" Hij lacht op zijn eigen manier en haalt een cijfer boven dat me doet duizelen. Hoe doet die vent dat? Eerlijk is eerlijk, je zou het hem misschien niet aangeven, maar hij kan er wat van. Piepkleine vaasjes, met bovenaan een gat waar nauwelijks zijn dikke vinger in past en een roosje als dop, pure poëzie op 10 cm porselein! Een catwalk van superpotjes met schattige dopjes!

Nog een reeks in die uitvoering en nog een andere...

De bowls en vazen van Monika geven stof tot nadenken... Veel stof. Al valt dat allemaal toch veel meer mee dan ik dacht, dat stof. Het moet moeilijk zijn voor haar om alleen foto's te zien en haar werk niet te kunnen vast nemen... Sommige stukken lijken een leven te vertellen, jaren in zee te hebben gelegen, potjes zijn vervormd tot schelpen bijna.

Af en toe worden er nieuwe banden gesmeed... Stukken voor eeuwig versmolten. Nieuwe schoonheid, meedogenloze stillevens die zich opdringen.

Ik oogst en oogst en oogst... Na een tijdje krijg ik het warm. Slechts één potje met deksel bevalt me niet, de rest maakt me gewoon blij. Of althans, zou me kunnen heel blij maken... Ik word alleen maar stiller.

Marnic doet dat af met een kreunende zucht als zo'n pot de kleuren draagt waarvan hij droomde.

Ik vat het allemaal héél langzaam. Heb nu thuis alles uitgestald in de serre in de tuin. Waarschijnlijk zal ik daar vanaf nu, zeker 100 keer binnen stappen om het te aanschouwen. Het aan iedereen willen tonen, misschien, of misschien ook niet.

Als het open deur is bij Marnic, volgende maand, laat ik het wel weten. Gaan kijken, zou ik zo denken...

Eyjafjallajökull.

Wat heeft een mens met vuur? Tja, ikke niet te veel deze laatste dagen... Net toen ik zaterdag het middagmaal in zeven haasten aan het toveren was en ondertussen over de avond- en nachtactiviteiten van de jongste aan het onderhandelen was, belde Marnic mij op. Hij had mijn blog net gezien en liet me weten dat we welkom waren op ... het "after-firing-partytje" die avond. De oven was vlotjes op zijn temperatuur geraakt en had zijn uren gedaan, zodat ze om 7 uur die ochtend de boel hadden stil gelegd. Het risico van de laatste stookploegen, merkte hij fijntjes op...

Ik kon er niet echt mee lachen, groooooote teleurstelling, daar ging mijn restje vakantiegevoel! Te omschrijven als: het No-Martini-no-party-gevoel. Champagne van het ijs gehaald en feestje afgebeld. Marleen en Marnic bedankt voor de uitnodiging, meefeesten met de échte stokers en je voelen als de stand-in, nee bedankt. Ik denk dat een mens geen recht heeft op een finaal vreugdevuur als hij het kamp niet heeft doorleefd.

Ik heb gereageerd als een echte dame: die zaterdagnamiddag ben ik op shopping gegaan. Ik had die K-affaire in Kortrijk nog niet gezien en ik heb het daar eens flink onveilig gemaakt. Philippe zegt dat hij een appeltje te schillen heeft met Marnic, want dat deze tegenslag hem wel wat geld gekost heeft...

Na thuiskomst vul ik mijmerend mijn oven, elektrisch, computer-gestuurd, zonder problemen, zonder veel vuur...

Ik open later op de avond mijn mails. Wat nog mocht smeulen van verhoopt vakantiegevoel, verdwijnt ook stilaan.

Maar dan plots, oh, heerlijk cynisme, toch weer iets vurigs. Een bericht van mijn vriendin, nieuws uit Thailand. Wel wat minder vrolijk dan de vorige... Ze heeft jaren verlangd en uitgekeken naar deze reis en nu zit ze daar, vakantie gedaan en beleefd, en ze kan niet naar huis. Haar echtgenoot heeft het moeilijk in de tijd dat ze weg is, een aantal problemen die hij alleen heeft moeten verwerken, traumatisch voor een man die gewoon is dat zijn vrouw altijd naast hem staat en voor hem zorgt. De terugreis is voorzien langs Denemarken, wat dus helemaal geen optie is in de walmen van roet en stof van de Eyjafjallajökull-vulkaan. Die luchthaven dreigt voor onbepaalde tijd onbereikbaar te zijn... Haar man vertelt me later die avond dat ze enkele dagen zal moeten wachten en dan proberen in Europa te geraken met het vliegtuig om dan met de trein terug thuis te komen. Ik bedenk wat drama's vele vakantiegangers momenteel beleven... Stel dat je gewoon vast zit na een heerlijke vakantie, terwijl het dagelijkse leven hier morgen hervat. Het zal wel even duren voor je gewoon van je reiservaringen kan genieten, voor de nevel uit je herinneringen is opgetrokken.

En ja, ik zie het spektakel op de televisie en het doet me denken aan keramiek, aan de oven van Marnic, aan hoe de aarde voordoet waar de pottenbakker van droomt. Prachtige beelden, indrukwekkende natuur, de schaal is enorm, net of je met je neus op de essentie zit, mee in de oven. Vloeibare rotsen worden uitgespuwd, surrealistisch.

Later volgende week zal ik de resultaten van de houtoven ophalen, met een wee gevoel van gemis naar het avontuur zelf, maar wel in een nieuw kleedje! Vrije interpretatie toegelaten...

Vreugdevuur.

Wat heeft de mens met vuur? Wat hebben de keramist en de pottenbakker toch met vuur? Enfin, van die laatste groep kan je de pyromane trekjes al iets beter linken. Maar ook de jeugdbeweging beeindigt haar kamp traditioneel met een groot kampvuur.
Einde van de vakantie. Was het dan vakantie? Niet te veel van gemerkt.

De zon schijnt, mooi weer. Mijn klanten zijn goed geluimd en vol plannen. Wij ook. Als de winkel straks dicht is gaan we ons vreugdevuur doen oplaaien... Monika en Nadine, wacht nog even met dansen, we komen eraan!

Verslagje volgt later.

Personeel.

Ik betaal de tol voor mijn organisatiedrang... Monika in de workshop Interactief Mallenmaken, Monika @ Syntra en Monika @ DKoploper, ondertussen nog wat BTW invullen en facturen schrijven, anderen om facturen vragen, bestellingen draaiende houden, houtovenstook voorbereiden bij Marnic...


Monika doet ook mee.

En, weet je, ik volg ook nog "Porselein draaien" op Syntra West in Brugge en daar moet ik dan nog een theepot voor maken, dus doe ik dat, tussendoor, naast wat glazuurtestjes en wat administratief werk. Tja, ik wil dat goed doen. Een strebertje? Ze neuriën het liedje "Ik wil de grootste hebben..." Vind ik dat leuk??? Ik weet het niet écht zeker.......?!!!!!!!!!!

Vragend, bijna smekend kijk ik mijn leraar aan, mijn inzet en mijn overtuiging, mijn blogartikeltjes naast mijn werkje én presentatie op Syntra, mijn toewijding aan Monika, het moet gewoon genoeg zijn, ziet hij dan niet dat ik smelt voor het werk van die madam? Monika is zo zelfzeker in wat ze doet, ze doet het ook allemaal heel goed: ze verenigt design en ambacht op een poëtische manier.

Ze doet wat ik zou moeten doen, maar ik heb het zo druk met De Koploper. Dat ventje vraagt ook aandacht, zonder mij wil hij niet verder. Zonder mij zakt hij neer op zijn luie kont. Hoe vertaal je dat allemaal in je werk?
...

Mijn "personeel" laadt mijn camionette. Ik laad cijfertjes in de laptop. Tussendoor zijn er de kids van de Grabbelpas. Ik voel me plots vrij, voel me 5 of 6 jaar, boetseren wat je ziet, wat je denkt... Heerlijk! Het zijn 2 ontspannende ochtenden, ook voor mij. Mooi weer, ik trek mijn rokje aan en mijmer over de lente, voel me vrij, warm mijn benen in de lentezon.

Ondertussen heb ik alles geprobeerd wat Monika doet. Met gemengde gevoelens, ik wil niet doen wat zij doet, maar hoe pas ik dat in mijn eigen werk in? Ik heb wat tijd nodig.

En tellen, ik moet heel veel tellen. 't Is nochthans niet moeilijk als je je één voelt met een ander: 1+1=2 of is het heel gewoon 1? Aards of hemels, wat zijn de maatstaven? Ik droom, word wakker, ken de grens niet meer.

Mijn moeder verwelkomt me op Pasen met: "Waar zijn die ogen die de zon uitdagen naartoe?" Ze serveert me vitamine C i.p.v. paaseieren, ik begrijp haar hint. Tja, mam, de passie, hé?! Ze glimlacht en even zie ik die glinstering in haar ogen, tja, kan 78 jaar haar vuur doven?

1, 2, 3, 21% BTW, hoeveel krimp? 15% ?
Morgen oven legen, kan niet wachten, wat zullen die testen vertellen? Nog 8 uur wachten.

Interactieve mallen.

Wat is dat nu weer, interactieve mallen? Eigenlijk zou het juister zijn: interactieve mallencursus, maar dan is een stukje van de magie ervan af.

Nochtans, magie is er voldoende aanwezig! Als je ziet wat Monika Patuszyńska (zie foto) doet met haar mallen en afgietsels, dan kan je toch wel even versteld staan. Ze maakt wonderlijke creaties en ze zijn stuk voor stuk uniek. Dat zou je niet verwachten bij mallen, hé?!

Kijk hier maar even rond op haar site...

En Monika komt naar De Koploper.

Het is niet zo maar een passieve cursus. Er wordt veel inbreng van de deelnemer verwacht. Onder begeleiding, wel te verstaan. We beginnen er al aan eind november, begin december. In deze sessies leer je waarvan en hoe je een mal kan maken. Daarna wordt er verwacht dat je aan de slag gaat en in de tweede helft van februari 2010 opnieuw aantrede doet, ditmaal met je eigen zelfgemaakte mallen onder je arm.

Dan halen we er het maximum uit met gietklei. Uiteraard kan je intussentijd nog even contact opnemen met De Koploper als al dat zelf gieten niet vanzelf mocht gaan...

In februari 2010 gaan we gietsels versnijden, monteren, inkleuren in de klei en rechtstreeks in de mal. We halen alles wat er te halen is uit die mallen zoals ze zijn.

Want einde maart komen we pas echt voor de magie! Monika gaat genadeloos aan de slag met je gipsen vormen. Creatief zijn heet dat. Je leert nu een totaal nieuw concept in het gebruik van mallen kennen. Maar ondertussen zijn we volleerd mallenmaker en kunnen we er alleen maar van leren en genieten.

Je zal versteld staan van wat je nu kan gieten. Met haar gaan we met porseleingietklei aan de slag.

Omdat de houtoven nog veel magie aan je werk kan toevoegen heeft Marnic de Lange ingestemd werkstukken mee te bakken. In optie kan je dus je porseleinen werk nog bij hem laten stoken. Monika zal ook bij de stook aanwezig zijn. Je kan ook zelf deelnemen aan het Grote Gebeuren...

Na Pasen kan je dan je eindresultaat ophalen.

Het begin van een nieuw leven voor de mal: het resultaat van een interactieve mallencursus. Bij de hoofding "cursussen en workshops winter 2010", linkerkolom op dit scherm, vind je alle details over de data en de prijs van deze unieke cursus. Klik maar even aan.

Er staan ook opnieuw 2 draaicursussen vermeld voor de liefhebbers. De eerste is een gewone basiscursus van 5 weken, 10 sessies. Tijdens de tweede kan je leren draaien van de mast, een beproefde techniek om snel serietjes gelijkvormige voorwerpen te maken of bijvoorbeeld dekseltjes te draaien. Deze cursussen worden gegeven door Dirk Vanhaeren.

De roep van de klei en de schreeuw van het vuur...

Ben deze voormiddag op uitstap geweest met mijn zoon, Maxime, naar Marnic. De schreeuw achterna.

Als er een raku-demo wordt gehouden in De Koploper, zie ik ze komen, de mannen. De mannen die "hun vrouw volgen". Madame maakt potjes of beeldekes, meneer stookt. Typisch. Typisch? Is spelen met vuur typisch mannelijk? Dan schuilt er vast een behoorlijk stel mannelijk hormonen in mijn lijf!

La Borne in Frankrijk, een pottenbakkersdorp vergeven van de houtovens, heeft me enkele jaren geleden zo een brandend verliefde ziel bezorgd. Al moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik er, na het eerste bezoek, een indigestie aan "pottekes, getekend door de vlam", aan overhield. Ze doen niet allemaal zo veel creatiefs met de magie van het vuur... De oven moet soms het werk afmaken, tot zelfs bijna overnemen. Maar mensen zoals Isabelle Pammachuis en Hervé Rousseau of Isabelle Coeur en David Whitehead of Charlotte Poulsen of nog zo vele andere keramisten met talent, slagen erin eigen zaken te doen die het hout stoken enkel als meerwaarde hebben. Meer dan eens keerde ik terug, met echtgenoot, met mijn drie mannen, nog een bezoekje bij Linard en iedereen verrukt...

Thuis bleef het vuur maar branden, iedere gevulde oven deed me dromen. Ik stook elektrisch en af en toe kan je het lot wat tarten, de receptjes aanpassen en iets meer "vuur" aan je werk toevoegen, maar het blijft een externe hittebron die de chemie zijn werk laat doen, maar ook niet meer dan dat. Het vraagt veel creativiteit om iets te bereiken wat een ander niet heeft.

Een gasoven, daarmee kan je ten gepaste tijden reduceren, ingrijpen op de fysieke structuur en chemische samenstelling van klei en glazuur. De houtoven, dat is helemaal het summum op dat vlak.

Bij deze beide stookmethoden is er een wezenlijk verschil met elektrisch stoken. De vlam, in je ovenruimte aanwezig, kan je gedeeltelijk de toevoer van zuurstof ontzeggen, waardoor deze zelf op zoek gaat naar instabiele verbindingen. Twijfelend zoekend, maar zelfzeker eens gevonden, stort ze zich onverbiddelijk op het slachtoffer. Haar tong likt vragend langs de huid, dringt aan, tot glazuur of klei zich vol overgave aan haar geven. Ze is dominant, maar ook speels en ver(r)assend gul, die vlam.

Tja, ik begrijp een beetje waarom het de mannen aanspreekt...

Ik wil helemaal geen houtoven voor mezelf, dat hoeft niet, maar af en toe mee mogen proeven, dat wel.

Een paar jaar geleden moest ik een verdwaalde zending op gaan halen in het verre Geraardsbergen, bij een zekere Marnic De Lange. Amper binnen troonde de man mij mee, atelier door, deur open en... Ik stond neus aan neus met de vuurspuwende draak, het vurig monster. Trots vertelde hij me alles over zijn anagama noborigama hybride-oven. Het leek Chinees voor mij. Dat was het niet, het is namelijk Japans, een Japanse houtoven.

Waarschijnlijk zag hij het vuur meteen in mijn ogen branden, want hij nodigde me op slag uit mee te stoken in de zomer. Ik draaide vlug enkele potjes en nam deel aan het gebeuren.

Het is niet goedkoop allemaal. Oven bouwen met dure stenen, dak erboven, isoleren, een dosis hout waarmee je een volwassen living een jaar lang doorheen een strenge winter én koud voor- én koud najaar loodst... Maar wat je ervoor terug krijgt...

Wel, dat kan tegen vallen. En Marnic kan het weten! De oven geraakte niet aan zijn temperatuur, glazuren waren niet uitgesmolten, stapelingen bleken niet bestand, de oven eiste zijn deel aan gebroken stukken... Iemand zei me ooit smalend dat hij lijkt te stoken om te stoken, maar ik weet dat het niet waar is. Marnic houdt inderdaad van het "ultieme keramiekfeest" dat er omheen hangt, de sfeer met gasten die komen en gaan, gasten die accordeon spelen om het werk van de stokers te verzachten, de door Marleen (zijn toegewijde vrouw) goed gevulde tafel om de stokers te verwennen, de slapeloze nachten die het hele gebeuren omringen, een zatte kop en met rook gevulde longen... Precies, dat hoort er allemaal bij.

Alsook de verscheurende gevoelens als je ziet welke tol de oven eist, hoeveel werk in vlammen opgaat, scheurt, omvalt, breekt...

Maar, na enkele stookpogingen, veel denk- en sleutelwerk, was het deze keer een triomferende stook! Alle kegeltjes meer dan plat, ze hebben zelfs mooie glazuren verwekt.

O ja, uiteraard heeft de oven ook nu weer enkele magistrale werken van Marnic vernield. Maar, de vlammen hebben ook gegeven. Ik heb het allemaal mogen meemaken. Ik ben blij om deze ervaring.

Ik zet (morgen?) ook een diareeksje op de blog, dan kan je even luisteren, luisteren ja, naar de schreeuw van het vuur. Sssst... dan hoor je ook de roep van de klei.