Stuiptrekkingen van de zomer...

Vreemde zomer weer, dit jaar. Het begon allemaal zo goed, in juli leek het weer niet stuk te krijgen. In de media doken opnieuw artikeltjes op dat het allemaal zo prachtig zou blijven, een hele zomer lang. Hup, meteen alle appartementen en hotels aan de kust volgeboekt tot einde september, met dank aan die "waarzeggers". De glazen bol bleek echter misleidend, het heeft niet mogen zijn. Als je natuurlijk alle verschrikkelijke beelden van overstromingen en ander klimatologisch geweld ziet, mag je jezelf gelukkig prijzen met wat kwakkelweer in België, Nederland, Duitsland of zelfs Frankrijk. Haïti, Bolivia, Polen, Madeira, Pakstan... noodweer kende er geen grenzen...
De laatste weken kregen we hier ook enkele flinke douches, maar dan was er toch weer opeens een stralende zon van de partij! Meteen na de vakantie had ik ook last van depressies, mentaal dan. Enfin, de term is wel wat te sterk, maar het sluit mooi aan bij de meteorologische terminologie. Er kwam weer zo'n massa werk op me af, volgeboekte weken, ditto weekends... Maar het klaarde allemaal op deze week. De eerste bestellingen voor het nieuwe schooljaar liggen in de rekken en er is nog van alles onderweg. Ik heb al vele van mijn trouwe klanten terug over de vloer gehad en wat keramische en andere vakantieverhalen gedeeld.

Na één van die gesprekjes zat ik terug een tijdlang in gedachten bij het begin van onze vakantie-uitstap: Saint-Amand-en Puisaye. Het straalt niet meteen dezelfde charme uit als het nabij gelegen La Borne, waarover ik al eens vertelde, maar je kan er toch ook een mooie wandeling maken en enkele ateliers bezoeken die mij de moeite waard lijken.
Wij bezochten o.a. Jean Cacheleux. Gisteren ben ik hem eens gaan Googlen omdat wij de foto's in zijn zaak zo leuk vonden. Het is namelijk een man met veel haar, een bril en een uitgesproken baardgroei, terwijl hij op die foto verder totaal naakt rond stapt, met een grote schaal onder de arm, die precies bedekt wat er niet echt hoeft gezien te worden. Een glimlach kon ik niet onderdrukken toen ik die foto's zag, ook mijn jongens vonden het raar om hem daar zo in zijn zaak te zien lopen tussen die opvallende beelden. Er stonden ook zeer speciale keramische beelden met een erotische tot zelfs lugubere sfeer... Het waren kippen, katten en andere dieren met een menselijk, ik denk overwegend vrouwelijk, hoofd. Noch van die leuke kiekjes van de man, noch die dieren kan ik terug vinden op het www om hier te tonen, ik vind enkel zijn site en daar kan je wel één van die foto's terugvinden als je op het tweede flesje onderaan klikt, met de mooie woordspeling "Jean en quelques pots"... Ik had het wel even moeilijk met zijn erkenning als beste handarbeider (ouvrier) van Frankrijk, wat houdt dat precies in? Maar de manier hoe hij ermee omgaat kan ook humoristisch ervaren worden, zoals veel van de fylosofische bedenkingen op de site...
De keuze is aan jullie: of eens goed snuisteren op de site, of eens zelf gaan kijken, diep in Frankrijk is het niet...
Om je alvast in de stemming te brengen en dit weekend het a-zomerse weer te doen vergeten, krijg je hier nog wat heerlijke adresjes om het land van Puisaye, haar superklei en enkele lokale artiesten te leren kennen:
Een site die je doorheen de geschiedenis van de streek loodst van de 16de tot en met de 21ste eeuw.
Een andere die meer algemeen de streek in al haar toeristische facetten toont.

Je krijgt er hier nog eentje mee:

Porselein... van Rozenn Bigot, een dame met net zoveel poëzie in haar naam als in haar werk... En een hele mooie sfeervolle site!

De schopschijf.

Terug van vakantie. Aangezien het zuiden van Frankrijk ons nu al enkele jaren een beetje té warm leek in de zomermaanden, hebben we het eens wat centraler geprobeerd. De Bourgogne is heel... Bourgondisch gebleken: rust, lekker eten en heerlijke wijnen, vriendelijke mensen, een aangename temperatuur en bij wijle eens een verkwikkend buitje waarna alles snel weer opdroogt. We hebben ervan genoten. Hopelijk hebben jullie een even bevredigende ervaring achter de rug en kunnen we er weer allemaal tegenaan!
Ons vakantieverblijf was een prachtig huis, eigendom van een goeie kennis van mij, iemand die mijn eerste pasjes in de keramiekwereld heeft meegemaakt, iemand die daar in de tuin een ... idyllisch pottenbakkersateliertje heeft... met een schopschijf.

Het heeft dus maar enkele dagen geduurd of mijn boys verdwenen voor een namiddagje waterpret aan de sluis wat verderop terwijl ik mij hier installeerde met mijn pakske klei dat ik daags voordien in Saint-Amand-en-Puisaye buit had gemaakt.
Best lastig dat opstarten. De dame in kwestie is een behoorlijk stuk groter dan ik, ik moest dus altijd wat van het zitplankje afschuiven om het vliegwiel te lanceren. Het was wel een prima constructie met een goed lopende lager, zodat het stukje been-power best meeviel. Maar wat betreft het draaien zelf, is dat wel een hele aanpassing. Even versnellen en terug wat vertragen, zit er niet meteen in. Een keer stoppen om naar je resultaat te kijken ook niet. Je moet je werk wel een beetje plannen: bij hoge snelheid zal ik optrekken, straks vormen, om te vernauwen wat bijtrappen... En om af te draaien moet je nog meer geduld hebben, al draaiende centreren, je werk controleren en afhalen als dat ding eindelijk stil staat. Het was er wel zo stil dat ik de eikelmuis en het eekhoorntje in het bosje vlakbij de deur kon horen ritselen...
Na mijn eerste avontuur heb ik bedacht dat het heel interessant was dat er een buitendouche vlakbij het draai-ateliertje staat. Ik heb de schort én mijn kleedje mogen spoelen, de moddersporen op mijn benen liepen van mijn dijen tot aan mijn enkels!
Na die eerste poging ben ik er nog wel eens aan gaan zitten en het ging steeds beter en ... wel wat properder. Rustig centreren, draaien, je handelingen gecontroleerd uitvoeren, opnieuw centreren om af te draaien, eerst alles goed bestuderen, ...

Het maakt je allemaal wel wat meditatief. Wat tijd nemen om je handelingen te analyseren, je gaat er gelijk anders door denken.
Vakantie is dan ook periode waarin ik de zaken anders ga benaderen, meer open sta voor indrukken en overpeinzingen, me meer verwonder over bepaalde facetten van het schijnbaar alledaagse leven.
De Morvan is een streek die goed in de markt schijnt te liggen bij de Nederlanders. In een boekhandeltje in Château-Chinon, een klein gehucht tegen een flinke heuvel die je kan beklimmen om over de streek uit te kijken, zag ik een boekje in de etalage liggen, met als titel: "Le Morvan, terre promise des Hollandais"... En in de plaatselijke supermarkt, waanden wij onszelf meer bij de Noorderburen dan bij die van het Zuiden... Blijkbaar hebben de Nederlanders er massaal huisjes opgekocht in de streek en genieten zij er van mei tot eind september. Nu, het was blijkbaar ook de favoriete plek van François Mitterand, die nog burgemeester van dit dorp was geweest en senator als vertegenwoordiger van het departement Nièvre. Dit ontdekten we na wat opzoekwerk toen we ons hadden vergaapt aan de speelse fontein voor het gemeenstehuis, met beelden van Niki de Saint Phalle op indrukwekkende bewegende machinerie, ontworpen door Jean Tinguely. Het is wel wat onverwacht dat je hier een fontein vindt die eigenlijk in een grootstad als Parijs of Bazel hoort te staan pronken... Ze staat er nu enkel voor een handjevol inwoners en jaarlijks wat toeristen die haar hier ontdekken...

Rare jongens, die Fransen...
"Op z'n Frans" betekende baguette halen om 10 u 's ochtends, in de bar. Wacht je dan tot zo laat om te ontbijten? Of kon je meteen een apéro bestellen terwijl je zat te wachten?
Ook door de directe buren op het vakantie-adres, heb ik een totaal andere kijk op mijn omgeving gekregen. Al van 's ochtends vroeg stonden ze aan de draad binnen te gluren. De hele dag hingen ze rond op het grasveld. Als je iets ondernam, volgden ze elke beweging. Op de meest onverwachte dingen hadden ze luid commentaar. En om zelf wat te doen, àls ze dan al eens iets besloten te doen, bewogen ze steeds allemaal in groep. En eten, de hele dag door graasden ze lustig voort, zonder ophouden. Dat kauwen maakt behoorlijk wat lawaai, als al de rest stil is.

...
Vorige week was het een beetje bruusk, de verandering, het was lastig starten. Knop omdraaien, andere prioriteiten. Zelfde leventje, andere versnelling. Wat zoek je in de vakantieperiode?
Van Roderveld en Shimpo naar schopschijf en weer terug.
De hoeveelheid keramische vakantiesouvenirs was wel een beetje kleiner. Ik heb al veel minder plaats in en op mijn kasten en hield het deze keer bij één mooie kaas- of taartschaal, de rest heb ik zelf gedraaid dit jaar, op de schopschijf. Ongebakken vakantieherinneringen... ik kan ze hier thuis nog wat verder vorm geven en afwerken.

Kaolien.

Victor Greenaway is een goede en geanimeerde verteller, zoals ik al zei. Hij had een leuke anekdote over de porselein die hij gebruikt. Het is een soort die gemaakt wordt door Imerys, een Frans bedrijf in Bretagne. Hij vertelde dat de fabriek de ontginningsrechten heeft gekocht van een kaolienmijn in New Zealand. (New Zealand ligt naast Australië, waar Victor vandaan komt en tot voor kort een groot deel van het jaar verbleef.) De Fransen voeren de delfstof kaolien, basis om porselein aan te maken, in vanuit New Zealand naar Frankrijk. Hun porseleinbroden, aangekocht door Victor, werden dan naar Australië verscheept. Victor draaide dan in Australië het porselein tot afgewerkte keramiek, die dan op zijn beurt terug werd verscheept om in het Europese continent in galerijen tentoon te worden gesteld... Of hoe hij van kaolien een beetje wereldreiziger maakt.



Grotere kaart weergeven

Ik ben eens even gaan kijken naar de streek van Bretagne, waar de fabriek gelegen is. Hier, op de satelietfoto van Google, zie je duidelijk de witte kaolien, die aan de oppervlakte komt. Een klant vertelde ooit dat je de brokken zo kan rapen langs de weg. Of je er iets mee kan doen, is een andere zaak?!



Als eeuwige keramiektoerist, ben ik ook even de streek virtueel gaan onderzoeken. Ik vond een mooie site van het plaatsje Ploemeur met Kergantic, waar een grote kaolienmijn is, in Bretagne. Bij de originele fotogallerij vind je een mooie reeks sepia zichtjes uit vervlogen tijden.

Alweer een mogelijke nieuwe vakantiebestemming?

Jean-François Fouilhoux.

Voor al wie nog reisplannen heeft of nog iets interessants wil gaan bekijken...

In het museum Théodore Deck in Guebwiller in de Alsace, loopt nog tot 28 augustus de tentoonstelling: La plastique du céladon, werk van de grote Fouilhoux.

Het museum is genoemd naar een grote keramist uit de 19de eeuw. Théodore Deck experimenteerde met Isalmitische motieven en Chinees traditioneel keramiek. Hij was ook directeur van de Manufacture de Sèvres, waar men naast de zachte porselein ook harde porselein gaat verwerken. Deze laatste heeft niet de eigenschap harder te zijn, maar het onderscheid zit in de baktemperatuur door zijn samenstelling. In het stadium van biscuit is hard porselein wel al veel harder. Soms heeft het een uitzicht van steengoed. Het wordt veel gebruikt voor beelden.

Het museum dat naar de man genoemd is en in zijn geboortestad gevestigd, herbergt een collectie van zo'n 500 stukken, vele in porselein. Naast deze afdeling, kan je er nog andere bezoeken, een geologische vaste tentoonstelling, historische elementen uit de plaatselijke geschiedenis en een overzicht van de plaatselijke religieuze kunst...

Voor het hedendaagse werk richt het museum tijdelijke tentoonstellingen in, gerelateerd aan hun afdelingen. Deze keer is de eer voor de prachtige plastieken in porselein, geglazuurd met celadon van Jean-François Fouilhoux. Deze keramische beeldhouwer doet hele mooie dingen met porselein en celadon.

Voor al wie niet tot daar kan gaan om de tentoonstelling te bezoeken, hangt er alvast een mooie affiche in het toilet van De Koploper. Met dank aan de lieve dame die hem mij cadeau gaf.

De kilogram.

Dit om in de maateenheden te blijven. De extra kilo's aan bagage.
Of ook: de jachttrofeeën.

In Saint-Quentin-la-Poterie kan je niet om de keramiek heen. Nog tot het einde van september kan je de tentoonstelling Terralha gaan bezoeken in het Musée de la Poterie Mediterranéenne.

Jonge keramisten tonen hun werk, hoofdzakelijk porselein en heel gevarieerd qua benadering.

De objecten op ondergaande foto en de afbeelding op de affiche zijn van Martha Pachon, een Columbiaans-Italiaanse keramiste die ook prachtige verlichtingsobjecten maakt.

Mijn eerste bezoek aan het stadje, had me op keramisch vlak niet echt zo verrukt. Veel terre vernissée en dat is niet helemaal mijn ding. Dit keer gingen we toch nog maar eens binnen bij Sabine Céramique. Ik bekeek het nu wel allemaal een beetje anders na de cursus engobe, maar vooral haar roosjes vond ik heel leuk. Tasjes, kannen en schalen zijn ermee versierd...

Later, op de markt van Barjac, vond ik nog een hele mooie toepassing van engobe. Emilie Goy maakt hele eenvoudige tasjes en bekertjes, borden en kannen, alle in engobe gedompeld. Daarna krast ze haar guitige dametjes en andere figuren door de laag heen en wordt alles transparant geglazuurd. (In het artikeltje de millimeter, zie je haar foto en haar kannen.)

In 2006 hadden we David Lagnier al eens bezocht en serviesgoed gekocht. Hij heeft een mooi aanbod. Dit jaar vullen we het wat aan. De goeie man herinnert zich ons zelfs!

Mijn jongens waren toen onder de indruk van zijn strijders, ikke van zijn glazuur. Elektrisch gestookt en van een zodanige samenstelling dat hij een rijk kleurenpallet verkrijgt, oranje ijzeroxide als onderlaag, bruin, zwart en groen mat glazuur, afhankelijk van de manier van dompelen. Daar waar het dikker ligt, zelfs met een diepe groene glans.

Terug keren naar dezelfde plaats, zelfde mensen bezoeken, het brengt herinneringen boven. We hadden de vorige keer een schaaltje gekocht bij Jacques Buffat omdat we toen net al een theepot in de bagage hadden... Maar zijn theepotten blijven ons bekoren, dus zat er nu eentje van hem in de bagage. Het handvat moest recht blijven, dat was een extra moeilijkheid bij het schikken van de koffers in de auto. Hij stoomt het handvat en brengt het aan, bij het afkoelen verliest het zijn souplesse en blijft gespannen in houding staan, zo wil hij het. Het is een beetje het principe van de beroemde Thonet-stoelen.

Hij is heelhuids thuis geraakt! Missie geslaagd.

De kilometers.

Deze zomer hadden we besloten geen 1000 km meer te rijden in één keer. Veel te lastig en naar het einde toe zelfs gevaarlijk. Iedereen moe, sommige chauffeurs maken dan wilde bokkensprongen, druk op de weg, drukkend warm... We hebben een prachtig gite-d'étape-adresje aangedaan in de Beaujolais-streek: 2 ruime, heldere kamers in suite met een balzaal als badkamer, geheel gloednieuw opgedaan, de eigenaars hadden de verf nog onder hun nagelriemen... Toen we er om 15 u arriveerden stonden ze echt wel nog te klussen, weliswaar in een ander gedeelte van het huis. We hebben dan maar eerst een wandeling gemaakt in de buurt, de eerste foto's gemaakt (tja, hoe kom je anders aan 500?!!!), nieuwsgierig even de imposante kerk bezocht en Picon geproefd op het terrasje aan de overkant.

's Ochtends de dag erna kregen we een gouden tip van de gastvrouw en -heer en we passeerden de lange rijen aan de péage in Lyon, zagen de reizigers staan doorheen de gebouwen van het industrieterrein en wipten even later langs een oprit er nét voorbij fluks de autoroute op. Het was net negen uur en meteen begon de accordeon te spelen. Neen, jammer genoeg niet op de radio, wel in de file: rijden, vertragen, aanschuiven, optrekken, nog optrekken, diep ademen, herademen, diep zuchten en weer remmen... Na zo'n 20 km besloten we dat we het hadden gehad en verlieten alle GPS-chauffeurs om met de kaart in aanslag de "national" en aanverwanten D's uit te proberen. Een hele herademing, géén verkeer, rijden, ook wel eens stoppen aan een licht, vertragen bij het oprijden van een rond punt, maar geen stress en dat is heel belangrijk!

Tja, die kilometers, je rijdt dan wel, maar het duurt toch allemaal zo lang...

Ter plaatse bezoek je dan het een en het ander. Avignon, waar de laatste performers van het festival hun kunnen aan de man brengen.

Uzès, waar je dagen in kan rondlopen en een reusachtige markt bezoeken vol met kraampjes en nog voller met toeristen, Nîmes, dat ook op allerlei vlakken van alles te bieden heeft, Barjac en Saint-Quentin-la-Poterie, uiteraard!

Als we terug gaan vertrekken, staat de teller weeral op 1000 km, ter plaatse dan nog wel. Mijn echtgenoot blaast een laatste uitstapje naar Orange af, wegens rugklachten. Mijn zoons vinden het niet zo erg. In de gite naast de onze is een familie neergestreken uit Namen, compleet met 3 dochters en een extra vriendinnetje, alle van "interessante" leeftijd en mijn kids besluiten hun schoolfrans en gespierde torso's boven te halen aan het zwembad. Alles loopt uit tot half drie 's nachts met rond middernacht een jolige pa in pyama en een boze moeder de volgende ochtend. Onze jongens merken (terecht, vinden wij) dat het toch vakantie is. Blijkbaar laat niet iedereen stress in alle lengtematen achter...

Kilometers. Niet dat er ter plaatse niks te beleven viel. Een frisse gîte, als je de luiken overdag sluit tot zo'n 5 u 30 in de namiddag, een tuin met veel passage van de inwoners op allerlei tuinbouwkundige voertuigen, een prachtig zwembad, een babbeltje met de jonge eigenaars die de zaak overnemen van de ouders. Je krijgt er meteen leuke tips bovenop om in de streek te gaan zwemmen in riviertjes en een uitnodiging om de wijncooperatieve te bezoeken waar de man voor werkt. Mooie jonge mensen zijn onze gite-huisbazen. Jonge mama van Camille en Elize, de laatste is 3 weken, een vastbesloten jonge vrouw met filmstar-allures en een decolleté op z'n zuiders en gelukkig voor het vrouwvolk, gezegend met een zeer sociale echtgenoot met ogen die warm gaan gloeien bij elke vrouw die hij ziet. Mijn jongens beschrijven hem als Johnny Depp en dat is niet overdreven, mag ik later zelf beslissen. Johnny en Vanessa wonen in Frankrijk, zoveel is duidelijk.

We gaan dus gretig op het aanbod van de wijnproeverij in, onze eerste ooit.

De kilometers terug naar huis hangt onze auto weer eens wat lager. Hopelijk niet van de eigen extra vakantie-kilo's, maar wel van keramische souveniertjes, waarover later wel eens wat meer, en van enkele wijntjes en wat Blanc-de-blancs die hun oorsprong vonden in het tuintje van Jack Sparrow of Roux uit Chocolat, hmmm, doet je dromen... Even een kilometertje zweven...

De millimeter.

Hier zijn we weer!

"Mis jij iets van thuis?", het was een vraag die we elkaar wel eens plagerig stelden op vakantie. En, neen, ik kon niks bedenken, het was hemels, geen cm stress in veertien dagen. Ongehoord.

Philippe duwt wat door: "je pottekes, niet? draaien? klei voelen?"

Jammer, maar neen, al ben ik wel alert als ik een bordje POTERIE zie, maar verder, neen, geen gemis, geen stress.
Maar ik was wel vol schaamte toen er toch 1 mm spanning aan de horizon verscheen. We hadden één enkele afspraak tijdens de vakantie, echt één enkele, om samen met vrienden die op 60 km afstand logeerden, de keramiekmarkt van Barjac te bezoeken en daarna wat samen te zijn, op 30 juli, rond 10 u.

Rond 10 u, dus. Wekker gezet om kwart voor acht. Tijd zat om naar de excellente én sympathieke bakker te slenteren, flute (= breed stokbrood) te kopen, praatje te slaan over Walen en Vlamingen (= hét topic om met Fransen over te bakkeleien, snappen ze namelijk niks van, alleen dat de ene frans spreken en de andere het verstaan... " En wat bedoelt ze hier nu weer mee????) Maar zijn ouders hadden in Wallonië gezeten tijdens Den Oorlog. Hij wist niet echt zo goed wat hij van die wel erg sympathieke mensen moest denken. Nog 4 jaar en dan was hij 50, tijd om op pensioen te gaan, zo vond hij, want al die vroege uren en late avonden, mét sieste tussenin, maakten hem en zijn even vriendelijke echtgenote wel eens moe. Bovendien had men in Frankrijk maar 5 weken congé. "Wablieft, 4 in België? Da's toch niet menselijk?"

Daar had hij zeker een punt, vond ik, puffend onder de ontwakende zuiderse hitte, maar tegelijk vroeg ik me af wat zo'n springerig kereltje, vol werklust dacht te gaan doen eens hij dan "op rust" was?!

Koffie zetten, tafel dekken in de ochtendzon, merken dat die zon "wel al hard brandde voor acht uur."

...

"Mama, zagen we Johan en Els niet rond 10 uur in Barjac?"

"Mama, om hoe laat moesten we dan vertrekken?"

"Mama, 't is wel al negen uur, hé!"

...

De millimeter kwam in zicht: negen uur?!!!! Alles wat maar een uur kon hebben, werd gecheckt en hij had gelijk, mijn blonde zoon, het was voorbij negen uur, geen acht!

Net voor de vakantie had ik een radiogestuurde wekker gekocht om mee op reis te nemen, onfeilbaar radiogestuurd. En nu stond dat onding een heel uur achter! Nét die ene dag dat we op de klok rekenden om op te staan.

Onfeilbaar?

Dan maar wat andere technologie toepassen. We stuurden een SMS dat we een uurtje later zouden zijn.

En zo liep dit verhaal toch nog goed ten einde, daar in het zonnige zuiden.

De mm stress verdronk later in een karafje rosé op een terras in de zon... We hadden weer iets om over te filosoferen. Onfeilbaar geslaagd.

En het marktje? Hele mooie keramiek, veel afwisseling, creatief en vakkundig werk. Het waren leuke gesprekjes. Het bevriend koppel en mijn wederhelft, mijn zoons met de kids van het andere gezin, zij deden de markt zeker vier, vijf keer, meer van elkaar genietend dan van de gebakken aarde. Ik slenterde en kletste en ontdekte en koos hier en daar, deed nét 2 rondjes in diezelfde tijd, dankbaar voor hun begrip.

We zijn weer thuis. Eerste wasjes in de machine, post sorteren, enkele mensen contacteren. Ik sluit mijn laptop aan en bekijk even vluchtig de foto's, bijna 500(!) op mijn kaartje. Lees enkele mails en schrik ervan hoe vele lezers toch trouw de blog hebben blijven bezoeken. Wat herlezen, misschien dan?

Ik maak te eten en overleg met mijn zoons wat wel kan en wat niet vanavond, want voor hen staat de vakantiedeur nog wagenwijd open.

Thuis komen, het hééft iets.

Toch slaapwel, ik ben een beetje moe na al de kilometerkes terug naar huis.

En heb ik iets gemist? Ja, toch een beetje: mijn venster op mijn wereldje, mijn blog. Re-bonjour!

Plannen.

Doen jullie dat ook? Zo even wegdromen van de vakantie als je de laatste spurt er naartoe moet inzetten? Enfin, 't is misschien nog wel even om al aan het sprinten te slaan, maar de laatste bochten zijn toch al in zicht...

Ik ken er die al meteen na de zomer op zoek gaan voor de volgende vakantiebestemming, maar ik denk dat té lang gerokken voorspel de verwachtingen zo kan opblazen dat het uiteindelijk het spel zelf kan bederven. Ik begin er pas echt aan na nieuwjaar, langer kun je niet wachten want dan zijn alle goede adresjes zeker al benomen.

Na het vast leggen van de reservaties, gaat alles in een mapje en eigenlijk gaat dat pas terug open rond midden mei. Nu, dus.

Ik verdwaal op het internet, van de ene referentie op de andere link klikkend, vul vakjes in voor info per mail en per post, bereken hoe ver het meest aanlokkelijke stukje patrimonium rijden is, om toch ook wat cultuur op te snuiven, zoek afbeeldingen van de omgeving, enfin ik google erop los.

De laatste jaren hebben we onze zinnen ook op Frankrijk gezet, zoals zo velen anderen... Blijkt dat de ouders van het vriendinnetje van onze zoon zelfs op 40 km van ons adresje zitten en nog wel tijdens dezelfde periode! Je loopt daar bij wijze van spreken je buurman op het lijf.

Zuid-Frankrijk dus. Ik kan het niet laten, ik ga zeker ook eens kijken of ik daar geen leuk keramiekmarktje mee kan pikken. Tot nu toe hebben we dat al iedere keer gedaan zonder protest van mijn huisgenoten.

Doen jullie dat ook, beste keramisten en pottenbakkers? Of bannen jullie de klei even uit je dagelijks leven? Neeee, ik geloof je niet, Zuid-Frankrijk, zo'n paradijs aan keramiekmarktjes...

Ik zal je even een tip geven, ga hier eens kijken. Een zeer sfeervolle site waar je gewoon op de kaart van Frankrijk klikt waar je neer gaat strijken (of passeert?) en dan verklappen ze je waar je heen moet op welke datum om een marktje mee te pikken.

Nog even de reisweg aanpassen? Een dagje langer boeken?

Neem een duik!

De roep van de klei en de schreeuw van het vuur...

Ben deze voormiddag op uitstap geweest met mijn zoon, Maxime, naar Marnic. De schreeuw achterna.

Als er een raku-demo wordt gehouden in De Koploper, zie ik ze komen, de mannen. De mannen die "hun vrouw volgen". Madame maakt potjes of beeldekes, meneer stookt. Typisch. Typisch? Is spelen met vuur typisch mannelijk? Dan schuilt er vast een behoorlijk stel mannelijk hormonen in mijn lijf!

La Borne in Frankrijk, een pottenbakkersdorp vergeven van de houtovens, heeft me enkele jaren geleden zo een brandend verliefde ziel bezorgd. Al moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven dat ik er, na het eerste bezoek, een indigestie aan "pottekes, getekend door de vlam", aan overhield. Ze doen niet allemaal zo veel creatiefs met de magie van het vuur... De oven moet soms het werk afmaken, tot zelfs bijna overnemen. Maar mensen zoals Isabelle Pammachuis en Hervé Rousseau of Isabelle Coeur en David Whitehead of Charlotte Poulsen of nog zo vele andere keramisten met talent, slagen erin eigen zaken te doen die het hout stoken enkel als meerwaarde hebben. Meer dan eens keerde ik terug, met echtgenoot, met mijn drie mannen, nog een bezoekje bij Linard en iedereen verrukt...

Thuis bleef het vuur maar branden, iedere gevulde oven deed me dromen. Ik stook elektrisch en af en toe kan je het lot wat tarten, de receptjes aanpassen en iets meer "vuur" aan je werk toevoegen, maar het blijft een externe hittebron die de chemie zijn werk laat doen, maar ook niet meer dan dat. Het vraagt veel creativiteit om iets te bereiken wat een ander niet heeft.

Een gasoven, daarmee kan je ten gepaste tijden reduceren, ingrijpen op de fysieke structuur en chemische samenstelling van klei en glazuur. De houtoven, dat is helemaal het summum op dat vlak.

Bij deze beide stookmethoden is er een wezenlijk verschil met elektrisch stoken. De vlam, in je ovenruimte aanwezig, kan je gedeeltelijk de toevoer van zuurstof ontzeggen, waardoor deze zelf op zoek gaat naar instabiele verbindingen. Twijfelend zoekend, maar zelfzeker eens gevonden, stort ze zich onverbiddelijk op het slachtoffer. Haar tong likt vragend langs de huid, dringt aan, tot glazuur of klei zich vol overgave aan haar geven. Ze is dominant, maar ook speels en ver(r)assend gul, die vlam.

Tja, ik begrijp een beetje waarom het de mannen aanspreekt...

Ik wil helemaal geen houtoven voor mezelf, dat hoeft niet, maar af en toe mee mogen proeven, dat wel.

Een paar jaar geleden moest ik een verdwaalde zending op gaan halen in het verre Geraardsbergen, bij een zekere Marnic De Lange. Amper binnen troonde de man mij mee, atelier door, deur open en... Ik stond neus aan neus met de vuurspuwende draak, het vurig monster. Trots vertelde hij me alles over zijn anagama noborigama hybride-oven. Het leek Chinees voor mij. Dat was het niet, het is namelijk Japans, een Japanse houtoven.

Waarschijnlijk zag hij het vuur meteen in mijn ogen branden, want hij nodigde me op slag uit mee te stoken in de zomer. Ik draaide vlug enkele potjes en nam deel aan het gebeuren.

Het is niet goedkoop allemaal. Oven bouwen met dure stenen, dak erboven, isoleren, een dosis hout waarmee je een volwassen living een jaar lang doorheen een strenge winter én koud voor- én koud najaar loodst... Maar wat je ervoor terug krijgt...

Wel, dat kan tegen vallen. En Marnic kan het weten! De oven geraakte niet aan zijn temperatuur, glazuren waren niet uitgesmolten, stapelingen bleken niet bestand, de oven eiste zijn deel aan gebroken stukken... Iemand zei me ooit smalend dat hij lijkt te stoken om te stoken, maar ik weet dat het niet waar is. Marnic houdt inderdaad van het "ultieme keramiekfeest" dat er omheen hangt, de sfeer met gasten die komen en gaan, gasten die accordeon spelen om het werk van de stokers te verzachten, de door Marleen (zijn toegewijde vrouw) goed gevulde tafel om de stokers te verwennen, de slapeloze nachten die het hele gebeuren omringen, een zatte kop en met rook gevulde longen... Precies, dat hoort er allemaal bij.

Alsook de verscheurende gevoelens als je ziet welke tol de oven eist, hoeveel werk in vlammen opgaat, scheurt, omvalt, breekt...

Maar, na enkele stookpogingen, veel denk- en sleutelwerk, was het deze keer een triomferende stook! Alle kegeltjes meer dan plat, ze hebben zelfs mooie glazuren verwekt.

O ja, uiteraard heeft de oven ook nu weer enkele magistrale werken van Marnic vernield. Maar, de vlammen hebben ook gegeven. Ik heb het allemaal mogen meemaken. Ik ben blij om deze ervaring.

Ik zet (morgen?) ook een diareeksje op de blog, dan kan je even luisteren, luisteren ja, naar de schreeuw van het vuur. Sssst... dan hoor je ook de roep van de klei.