Botz is een begrip.

B=B
Botz is een begrip.

Botz.
Het mag hier nu gerust naast B&B staan. Terwijl de zomerprogrammatie van de televisie mij nog minder naar de overstap digitaal doet neigen en ik met veel enthousiasme voor ander vertier kies, mogen ze gerust elkaars B&B beoordelen, ik hou het nu bij Botz.
...
Een carrière in de marketing? Wat gebeurt er?
Nee, ik heb altijd veel interesse gehad in hoe marketing eigenlijk werkt. Je zoekt uit wat mensen interesseert, bezig houdt en graag willen en gaat dan zorgen dat ze vinden wat ze zoeken.
Maar marketing heeft net zo goed een wrange bijsmaak voor mensen die zich gemanipuleerd voelen.
Is dit terecht?
Waarschijnlijk weer een TV-vrij avondje gevuld met discussies.

...
Dat neemt allemaal niet weg dat ik steeds meer vraag heb voor glazuren die kant-en-klaar uit een potje komen. Kiezen, roeren, smeren, bakken en ... we zijn content.
Traditionele keramisten halen er hun neus voor op. Glazuren, die moet je zelf maken. En dan nog liefst met geheime recepten in een dagboekje waar je angstvallig over waakt...Ik kan niet ontkennen dat het boeiend is, glazuurrecepten uittesten en aanpassen, die oven openen en niet weten of het gelukt zal zijn... De vreugde bij een succes, een mooi glazuur waarmee je op FB veel OOOOOOHHHH's en .-))))))))))))))))) en "LIKE"'s scoort...
We vergeten hier even die vastgeplakte potjes, glazuur dat de zwaartekracht niet kon overwinnen en opgetrokken glazuurrokjes waarbij je het raden hebt waarom ze dat hebben gedaan. Gescheurde toestanden die je vingers doen bloeden als je de oven ledigt... En al die andere ellende die vooraf gaat aan het "ontdekken" van een prachtig "nieuw" glazuur.
...
Maar stel nu eens dat je gewoon graag beeldjes maakt of potjes draait. Daarna kies je een kleurtje, zoals je dat met verf doet. En dan is het AF. Geen verrassingen meer, gewoonweg AF en goed.
Ik heb daar alle begrip voor. Het is op zich al een kunst iets moois te maken. Dan nog eens het risico lopen om de boel te verknoeien...
Botz heeft zijn site vertaald. Het is de moeite eens op stap te gaan en te ontdekken wat ze allemaal willen bij brengen. Leuke weetjes en ideetjes, de moeite waard om te proberen.
Hier en daar loop je even vast en kom je in de Duitse versie terecht, maar dat is niet echt een probleem. Vele ideeën. Proberen maar. Kiezen, roeren, smeren, bakken en ... we zijn content. De Koploper nodigt je uit, er is een mooi assortiment.

Wil je meer lezen? Klik dan HIER.

Kaat Tilley

Enkele maanden geleden volgde een dame de workshop van Fritz Rossmann. Ze droeg een opvallend mooie ring. "Een ontwerp van Kaat Tilley", vertelde ze.

Ja, ik ken de prachtige creaties van deze feeërieke ontwerpster. Jammer genoeg ben ik het type niet om die jurken te dragen, het zou anders mijn stijl wel kunnen zijn. "In een ander leven", dacht ik wel eens, zou ik misschien een ranke vrouw zijn met lange benen en fijne vingers...

In een ander leven.
En plots is het zo ver. Niet voor mezelf, maar voor Kaat Tilley zelf.
Het doet je toch even stil staan. 52 jaar, een naam die iedereen wel iets zegt, een erfenis aan mooie verfijnde dromerige ontwerpen. Een vrouw die véél en véél te vroeg moest heen gaan, maar tevens een vrouw die een tijdloze stempel heeft nagelaten, een heel eigen frêle universum. Ik las ergens dat ze de rechte lijn nooit wilde toepassen, want "een mens is ook niet zo perfect"...

Dit jaar is het heel moeilijk om de zomer te voelen.

Wat als?

ANTINOMIES: GEGENSÄTZE. A live performance series by Allison Fall and Madeline Stillwell
Berlin, live performance.

Voor mij gewoon een teken van de tijd: wanhopig vrouwmens, met gevouwen paraplu, klei-bloem-blaadjes-verpletterend, verleid door een zwevende bowl gietporselein. Of misschien gips...
Inspiratie, dames en heren, inspirerende inspiratie.

Wat als de inspiratie gewoon tegen het raam tikt en jij er binnen "iets wil van maken"?
Botten aan en paraplu open!

Werken en spelen.

Soms, nee, zelfs vaak vind ik werken best leuk. 't Is wel eens wat te veel van het goede, maar ik moet zeggen dat ik mezelf gezegend voel met mijn job.
De laatste tijd bak ik wel vaker iets voor klanten.
Een van die vragende partijen is Frank Vanhooren . Hij deponeert dan 1 of meerdere bananendozen in de Koploper, met de vraag om de inhoud biscuit te bakken.
Die inhoud bestaat dan uit een groep heren, niet meer piepjong en duidelijk getekend door het leven... Gezegend met een uitdrukking die je aan het denken zet, die je doet verzinnen wat hen allemaal overkomen is en wat ze over de wereld denken.
Thuis stal ik ze uit in de oven, zet ze in een kringetje en laat ze vertellen. En, ik moet bekennen, ik weet zeker dat al die verhalen niet voor publicatie vatbaar zijn! Het gaat er soms heftig aan toe. De ene kraamt een theorie uit, die dan druk wordt weerlegd door een andere. Een derde scheurt zich af van de groep en slaat een hele andere weg op. Er wordt druk gefilosofeerd aan de vooravond van het Stenen Tijdperk!
Ik help hen dan om eens van standpunt te veranderen en suggereer een andere kijk op de zaak.

Maar al gauw loopt het een beetje uit de hand en moet ik vrede nemen met mijn rol als toeschouwer. De groep is te groot, ik voel me buitenstaander geworden.

Uiteindelijk denk ik dat ik hier maar beter de deur dicht doe, ik ben te oud om met poppen te spelen.

's Nachts laaien hun gesprekken en discussies nog op tot grote hoogten en het vuur zal hun trekken verstenen.

Ik beslis ze lang genoeg te laten afkoelen en dan laat ik hen weer gaan. Dan mag Frank weer spelen.

Alicja Patanowska

Naked raku met Wally Asselberghs

Door de jaren heen is mijn Alice-in-Wonderland-gevoel in het keramisch wereldje een beetje weggeëbd. Ik heb al heel veel gezien en wat ik nu meestal ervaar is een wat meer "volwassen" en meer beheerste aandacht om al dat mooie wat ik om me heen zie. Wat niet wil zeggen dat mijn enthousiasme geluwd is. De woorden "klei", "keramiek" en "porselein" al helemaal hebben een magische klank voor mij. Als ik een artikel in een tijdschrift zie, hoef ik het zelfs niet diagonaal te lezen om die lettercombinaties eruit te halen. Geen toeristische brochure is veilig voor mij als er gewag in wordt gemaakt van een keramische bezienswaardigheid...
En toch kan de materie mij ontroeren, nog steeds, tot in de toppen van mijn tenen. Dit weekend was het weer van dattum.

Raku en naked raku zijn afwerkingstechnieken die best wel populair zijn. Voor de leken: je hebt een keramische werk in een shockbestendige klei, stookt dat eerst relatief laag tot biscuit, maximaal 950°C. Daarna breng je er een rakuglazuur op aan en stookt dat opnieuw in een soort oven op gas, meestal een (omgebouwd olie-)vat, tot het glazuur gaar is en haalt het dan bruusk uit de oven. De koude omgevingslucht zal de buitenzijde, de glazuurlaag doen krimpen, terwijl de hete kleimassa eronder in de weg zit en de laag zal dus barsten. Als het goed is, barst enkel je glazuur en niet de pot of je ander werk... Daarna leg je het, nog steeds zeer warme, werkstuk in de houtkrullen die spontaan ontvlammen. Als er een flinke rookontwikkeling is, dek je alles af. De rook zal nu in de barstjes binnen dringen en de poreuze scherf zwart kleuren.

Dit is raku.

Bij de versie "naked" raku breng je eerst een "foute" laag aan op de biscuit, een engobe dat zich niet kan hechten op de pot en pas daarboven de glazuurlaag. Na het proces dat voor beide technieken verder ongeveer identiek verloopt, zal die tussenlaag ervoor zorgen dat je glazuur zich als een eischaal van je werk laag pellen en de ingerookte tekening in de "naakte" keramische huid staat getatoeeerd. Naked raku zal per definitie niet glanzen, al kan je de onderlaag wel eens polijsten en met was een afwerkingslaagje aanbrengen. Daar waar raku wel een glanzende toplaag krijgt.

Dit is naked raku.

Het voordeel van deze afwerkingsmethode is groot: het gaat snel, je hebt binnen het uur resultaat en de aanschaf van zo'n oven is niet eens zo duur. Je kan het ook heel gezellig maken en er een BBQ-tje aan koppelen... Om in hetzelfde thema te blijven. Kortom het is een populaire techniek. Een klein nadeel is dat je dan ook veel raku ziet, soms wat té veel naar mijn smaak. En ook wel eens niet zo'n erg goede raku, met slecht uitgesmolten glazuur, speldeprikken, een eentonig patroon...

Dit is Wally in actie.

Vorig weekend kon ik eigenlijk alles vergeten wat ik tot nu toe geleerd had. Wally Asselberghs heeft de deelnemers aan de workshop ondergedompeld in een "professionele" versie van naked raku. We kregen een syllabus met de recepten, een hele reeks dia's met uitleg over de manier van decoreren, het aanbrengen van de engobelaag, de mogelijkheden met het glazuur... We zaten te popelen om het allemaal uit te proberen. Wally vertelde dat het mooie aan de techniek voor hem de balans is tussen wat je kan beheersen en tewerkstelligen en wat je in handen van de vuurgoden moet geven, het onvoorspelbare, de cadeautjes.
Als de glazuurschil van je werk valt, krijg je echt het gevoel van een geschenk te ontvangen.

Cadeautjes uit de verpakking.

Niet enkel de vuurgoden waren ons bij wijle heel gunstig gezind, ook de weergoden hebben zich van hun beste kant laten zien! Het was een prachtig weekend, met enkel tevreden deelnemers.

De mist maakten we ook zelf.

Workshop Naked Raku met Wally Asselberghs.

Er wordt druk gemaild met Wally Assselberghs, die in Toscanië zit voor een Master Class Naked Raku aan het befaamde keramische instituut, de Internationale School voor Keramische Kunst, La Meridiana . Ik wilde jullie ook tracteren op enkele exclusieve foto's, maar dat lukt even technisch niet.
Dan maar eentje uit de "oude" doos, enfin, uit een mapje...

Het mapje heet: Panta Rei, Oude Kerk Vichte, 25 september 2010.
En het betekende mijn kennismaking met het werk van deze sympathieke Belg. Ik werd grote fan van die organische, bijna futuristische vormen.

Vorig jaar Pasen maakte ik kennis met de sympathieke man tijdens de stook bij Marnic De Lange. 't Is te zeggen, we hadden gepraat, gestookt, nog wat gepraat... en bij het afscheid vroeg ik "Wally hoe?" en plots bleek dat Wally Wally Asselberghs was!

Er werd snel nog even geïnformeerd naar de interesse om een workshop te doen in De Koploper en vanaf dan ging alles per mail.

Voor alle liefhebbers van de discipline is het een buitenkansje om hem aan het werk te zien, zijn syllabus te ontvangen en al de tips van de specialist te horen.