woensdag 23 mei 2012
maandag 21 mei 2012
Naked raku met Wally Asselberghs
Door de jaren heen is mijn Alice-in-Wonderland-gevoel in het keramisch wereldje een beetje weggeëbd. Ik heb al heel veel gezien en wat ik nu meestal ervaar is een wat meer "volwassen" en meer beheerste aandacht om al dat mooie wat ik om me heen zie. Wat niet wil zeggen dat mijn enthousiasme geluwd is. De woorden "klei", "keramiek" en "porselein" al helemaal hebben een magische klank voor mij. Als ik een artikel in een tijdschrift zie, hoef ik het zelfs niet diagonaal te lezen om die lettercombinaties eruit te halen. Geen toeristische brochure is veilig voor mij als er gewag in wordt gemaakt van een keramische bezienswaardigheid...
En toch kan de materie mij ontroeren, nog steeds, tot in de toppen van mijn tenen. Dit weekend was het weer van dattum.
Raku en naked raku zijn afwerkingstechnieken die best wel populair zijn. Voor de leken: je hebt een keramische werk in een shockbestendige klei, stookt dat eerst relatief laag tot biscuit, maximaal 950°C. Daarna breng je er een rakuglazuur op aan en stookt dat opnieuw in een soort oven op gas, meestal een (omgebouwd olie-)vat, tot het glazuur gaar is en haalt het dan bruusk uit de oven. De koude omgevingslucht zal de buitenzijde, de glazuurlaag doen krimpen, terwijl de hete kleimassa eronder in de weg zit en de laag zal dus barsten. Als het goed is, barst enkel je glazuur en niet de pot of je ander werk... Daarna leg je het, nog steeds zeer warme, werkstuk in de houtkrullen die spontaan ontvlammen. Als er een flinke rookontwikkeling is, dek je alles af. De rook zal nu in de barstjes binnen dringen en de poreuze scherf zwart kleuren.
Bij de versie "naked" raku breng je eerst een "foute" laag aan op de biscuit, een engobe dat zich niet kan hechten op de pot en pas daarboven de glazuurlaag. Na het proces dat voor beide technieken verder ongeveer identiek verloopt, zal die tussenlaag ervoor zorgen dat je glazuur zich als een eischaal van je werk laag pellen en de ingerookte tekening in de "naakte" keramische huid staat getatoeeerd. Naked raku zal per definitie niet glanzen, al kan je de onderlaag wel eens polijsten en met was een afwerkingslaagje aanbrengen. Daar waar raku wel een glanzende toplaag krijgt.
Het voordeel van deze afwerkingsmethode is groot: het gaat snel, je hebt binnen het uur resultaat en de aanschaf van zo'n oven is niet eens zo duur. Je kan het ook heel gezellig maken en er een BBQ-tje aan koppelen... Om in hetzelfde thema te blijven. Kortom het is een populaire techniek. Een klein nadeel is dat je dan ook veel raku ziet, soms wat té veel naar mijn smaak. En ook wel eens niet zo'n erg goede raku, met slecht uitgesmolten glazuur, speldeprikken, een eentonig patroon...
Vorig weekend kon ik eigenlijk alles vergeten wat ik tot nu toe geleerd had. Wally Asselberghs heeft de deelnemers aan de workshop ondergedompeld in een "professionele" versie van naked raku. We kregen een syllabus met de recepten, een hele reeks dia's met uitleg over de manier van decoreren, het aanbrengen van de engobelaag, de mogelijkheden met het glazuur... We zaten te popelen om het allemaal uit te proberen. Wally vertelde dat het mooie aan de techniek voor hem de balans is tussen wat je kan beheersen en tewerkstelligen en wat je in handen van de vuurgoden moet geven, het onvoorspelbare, de cadeautjes.
Als de glazuurschil van je werk valt, krijg je echt het gevoel van een geschenk te ontvangen.
Niet enkel de vuurgoden waren ons bij wijle heel gunstig gezind, ook de weergoden hebben zich van hun beste kant laten zien! Het was een prachtig weekend, met enkel tevreden deelnemers.
En toch kan de materie mij ontroeren, nog steeds, tot in de toppen van mijn tenen. Dit weekend was het weer van dattum.
Raku en naked raku zijn afwerkingstechnieken die best wel populair zijn. Voor de leken: je hebt een keramische werk in een shockbestendige klei, stookt dat eerst relatief laag tot biscuit, maximaal 950°C. Daarna breng je er een rakuglazuur op aan en stookt dat opnieuw in een soort oven op gas, meestal een (omgebouwd olie-)vat, tot het glazuur gaar is en haalt het dan bruusk uit de oven. De koude omgevingslucht zal de buitenzijde, de glazuurlaag doen krimpen, terwijl de hete kleimassa eronder in de weg zit en de laag zal dus barsten. Als het goed is, barst enkel je glazuur en niet de pot of je ander werk... Daarna leg je het, nog steeds zeer warme, werkstuk in de houtkrullen die spontaan ontvlammen. Als er een flinke rookontwikkeling is, dek je alles af. De rook zal nu in de barstjes binnen dringen en de poreuze scherf zwart kleuren.
Dit is raku.
Dit is naked raku.
Dit is Wally in actie.
Als de glazuurschil van je werk valt, krijg je echt het gevoel van een geschenk te ontvangen.
Cadeautjes uit de verpakking.
Niet enkel de vuurgoden waren ons bij wijle heel gunstig gezind, ook de weergoden hebben zich van hun beste kant laten zien! Het was een prachtig weekend, met enkel tevreden deelnemers.
De mist maakten we ook zelf.
zaterdag 5 mei 2012
Workshop Naked Raku met Wally Asselberghs.
Er wordt druk gemaild met Wally Assselberghs, die in Toscanië zit voor een Master Class Naked Raku aan het befaamde keramische instituut, de Internationale School voor Keramische Kunst, La Meridiana . Ik wilde jullie ook tracteren op enkele exclusieve foto's, maar dat lukt even technisch niet.
Dan maar eentje uit de "oude" doos, enfin, uit een mapje...
Het mapje heet: Panta Rei, Oude Kerk Vichte, 25 september 2010.
En het betekende mijn kennismaking met het werk van deze sympathieke Belg. Ik werd grote fan van die organische, bijna futuristische vormen.
Vorig jaar Pasen maakte ik kennis met de sympathieke man tijdens de stook bij Marnic De Lange. 't Is te zeggen, we hadden gepraat, gestookt, nog wat gepraat... en bij het afscheid vroeg ik "Wally hoe?" en plots bleek dat Wally Wally Asselberghs was!
Er werd snel nog even geïnformeerd naar de interesse om een workshop te doen in De Koploper en vanaf dan ging alles per mail.
Voor alle liefhebbers van de discipline is het een buitenkansje om hem aan het werk te zien, zijn syllabus te ontvangen en al de tips van de specialist te horen.
Dan maar eentje uit de "oude" doos, enfin, uit een mapje...
En het betekende mijn kennismaking met het werk van deze sympathieke Belg. Ik werd grote fan van die organische, bijna futuristische vormen.
Vorig jaar Pasen maakte ik kennis met de sympathieke man tijdens de stook bij Marnic De Lange. 't Is te zeggen, we hadden gepraat, gestookt, nog wat gepraat... en bij het afscheid vroeg ik "Wally hoe?" en plots bleek dat Wally Wally Asselberghs was!
Er werd snel nog even geïnformeerd naar de interesse om een workshop te doen in De Koploper en vanaf dan ging alles per mail.
Voor alle liefhebbers van de discipline is het een buitenkansje om hem aan het werk te zien, zijn syllabus te ontvangen en al de tips van de specialist te horen.
woensdag 4 april 2012
Imitatie.
Meestal heb ik het wel moeilijk met imitaties: vloerbekleding in vinyl die houtnerven heeft, faux-marmers op de muren, betonnen afsluitingen die er als versteend hout uit zien... Jaren geleden kon ik het alleen maar toejuichen dat bedrijven zoals Tupperware iets nieuws deden met plastic, dat het materiaal zijn eigen gezicht kreeg, nadat het jaren het masker van hout, leer en andere natuurmaterialen had moeten dragen. De ommezwaai naar de ongekende mogelijkheden van de kunststof om met kleur en vorm te spelen, maakte het op slag veel populairder in mijn ogen.
De vrolijke huishoudelijke hulpjes van Kozoil zijn daar ook een mooi voorbeeld van:
En toch blijf ik hier en daar gruwelen van die verwoede pogingen om de eigenschappen van het ene materiaal te imiteren met een ander. Ook in de keramiek. Waarom willen sommige mensen hun keramisch beeld met bronsverf beschilderen? Deze link is nog wel enigszins te begrijpen aangezien klei een basismaterie is om een ontwerp te maken dat straks in brons zal worden uitgevoerd en dat laatste een duur proces is.
Verder is het ook zo dat in klei gemakkelijk de structuur van laat ons zeggen hout kan afgedrukt worden. En als het dan verder zijn eigen leven krijgt, zoals in deze werkjes van Marnic De Lange, dan kan ik er heel goed mee leven. Ik heb er voor de aardigheid een kaarsje in de vorm van een bos tulpen in gezet... ;-)
Of bij het enorm uitvergroten van een peulvrucht of de zaaddoos van een plant. Zoals ik mee kon ik haar optie om te spelen met de vormen en het ritme die de natuur heeft bedacht, bij de Nederlandse keramiste Lucie Berben:
Deze ochtend viel ik op een andere keramist, Karl Yost.
Een van de galerijen die zijn werk tentoonstelt, stelt het zo:
En kijk, dan vind ik het prachtig, echt mooi. Harmonie en schoonheid.
Nog een paar beelden waar je stil van wordt en die ik zo in huis zou zetten:
Een theepot.
Two Ways into the Escalante, een titel die verwijst naar een plaatsje en een rivier in de Great Canyon.
En een recipiënt dat zo door de natuur gehouwen en geërodeerd en gepolijst lijkt.
Subtiele kleuren verhogen het natuurlijke effect.
Kijk, bij het genieten van deze vormen, vergeet je gewoon het origineel. De man doet iets met zijn inspiratie, zet het naar zijn hand.
En dat kan ik wel appreciëren.
De vrolijke huishoudelijke hulpjes van Kozoil zijn daar ook een mooi voorbeeld van:
Verder is het ook zo dat in klei gemakkelijk de structuur van laat ons zeggen hout kan afgedrukt worden. En als het dan verder zijn eigen leven krijgt, zoals in deze werkjes van Marnic De Lange, dan kan ik er heel goed mee leven. Ik heb er voor de aardigheid een kaarsje in de vorm van een bos tulpen in gezet... ;-)
Of bij het enorm uitvergroten van een peulvrucht of de zaaddoos van een plant. Zoals ik mee kon ik haar optie om te spelen met de vormen en het ritme die de natuur heeft bedacht, bij de Nederlandse keramiste Lucie Berben:
Deze ochtend viel ik op een andere keramist, Karl Yost.
Een van de galerijen die zijn werk tentoonstelt, stelt het zo:
Karl Yost – Colorado
Karl Yost’s pottery reflects his travels and experiences in the Rocky Mountains area of the United States. With colors and textures inspired by driftwood, wasp’s nests and eroded shells, Yost’s art draws ecological, meteorological and geological parallels, coaxing viewers to more deeply observe and appreciate nature.
Een toont er dit beeld bij:
Nog een paar beelden waar je stil van wordt en die ik zo in huis zou zetten:
Subtiele kleuren verhogen het natuurlijke effect.
Kijk, bij het genieten van deze vormen, vergeet je gewoon het origineel. De man doet iets met zijn inspiratie, zet het naar zijn hand.
En dat kan ik wel appreciëren.
maandag 30 januari 2012
Engobe. Ervaring.
Voor wie het niet opgemerkt had, ik heb deze maand een cursusje gegeven, bestaande uit 3 workshops: werken met engobe. Enkele enthousiastelingen, de ene met al wat meer keramische ervaring dan de andere, kreeg, na een korte uiteenzetting over de mogelijkheden en recepten, de kans om zijn of haar decoratiezin te scherpen.
Je kan er heel vernieuwend mee aan de slag, door bijvoorbeeld te stempelen en te schilderen uit de vrije hand, maar toch hebben een aantal zuiver traditionele technieken ook een grote charme voor mij.
Via het alom gekende sociale netwerk kwam ik een prachtig filmpje tegen, iets wat doet dromen en laat genieten, van de muziek incluis.
Een extraatje voor de pottenbakkers.
Je kan er heel vernieuwend mee aan de slag, door bijvoorbeeld te stempelen en te schilderen uit de vrije hand, maar toch hebben een aantal zuiver traditionele technieken ook een grote charme voor mij.
Via het alom gekende sociale netwerk kwam ik een prachtig filmpje tegen, iets wat doet dromen en laat genieten, van de muziek incluis.
Een extraatje voor de pottenbakkers.
vrijdag 13 januari 2012
Family business
Vandaag vrijdag 13 januari sluit De Koploper zijn deuren om 17u i.p.v. 17u30 en zaterdag 14 januari is de winkel uitzonderlijk gesloten omwille van een familiefeest.
Mijn lieve wederhelft, mijn steun en toeverlaat, technisch vernuft bij alle praktische problemen, mijn Philippe wordt 50 jaar. En dat vieren wij. Dit weekend.
Dank voor jullie begrip.
Carina
woensdag 21 december 2011
Abonneren op:
Posts (Atom)