Duncan forever?

Sinds enige tijd kwamen klanten binnen, op zoek naar Mayco glazuren. Ik kon ze niet helpen, ik verkoop geen Mayco. Maar er kwam meer en meer vraag, waarschijnlijk via workshops, internet... En hoe meer ik ze wilde vertellen dat Mayco en Duncan samen opgroeiden en gelijkaardige producten maken, hoe meer ze begonnen te twijfelen. Niet kennen, niet weten, het maakt onzeker.

Nu, ik laat mijn klanten niet in de steek. Ik zocht uit hoe ik hen kon helpen. Amerikaanse firma's schermen met andere termen dan in onze opleidingen worden gebruikt. Concepts, cover coats, underglaze, stroke and coat..., vind je weg daar nog maar eens in! Waar zijn de engobes, de onderglazuren, de glazuren, de opglazuren, de effectglazuren???

Ondertussen liggen er conversietabellen in De Koploper, waarmee je gemakkelijk overschakelt tussen Ducan en Mayco. Je hoeft er dus niet voor naar andere oorden te lopen, De Koploper helpt je ermee!

Voor onze Open Deur heb ik ervoor gezorgd dat er zo veel mogelijk van deze alternatieven in de winkel aanwezig zijn.

En, om even fier te zijn op onze producten, misschien enkel feiten?
1. Duncan bestaat sinds 1946, Mayco sinds 1954.
2. .............

Nee, eigenlijk wil ik niet echt tegen mekaar opbieden. Duncan heeft goede producten, Mayco ook. Mayco maakt hier iets meer promotie, maar dat zegt niks over de producten, ze zijn gewoon gelijkwaardig aan die van Duncan. En als je Duncan goed vond, dan is dat nog steeds een punt.

Ikzelf ben iets voorzichtiger, onderglazuur op een ongebakken stuk smeren, dat is niet zonder gevaar. Het kan goed gaan, het kan ook blaasjes geven.
In De Koploper krijg je steeds het beste advies over de producten.
Wees welkom, nu vrijdag 6 en zaterdag 7/9 op onze Open Deur en... op alle dagen daarna!

Ya, we lov you all !

Emotionele thermiek.

Negen uur in de avond. Midden zomer en toch, de warmte binnen neemt me in de armen als ik uit de koelte van de avond stap. Er is een beetje wind en als die overdag een beetje afkoeling bracht, is het nu bijna kilte waaruit ik ontsnappen wil. Negen uur, en de duisternis hangt in de lucht. Midden zomer, en toch.

Het was een mooie dag, vol emoties en het lijkt me bijna poëtisch te stemmen.
Deze ochtend een oven geleverd aan 2 brave mannen op leeftijd die samen boetseren. Mijn zoon, net 27, die me fysiek assisteerde vroeg zich af of het niet een beetje meer betekende, "2 venten die samen potjes maken". Er speelde een glimlach op mijn gezicht, als ik bedenk hoe hij en zijn maat samen foto's gaan trekken en elkaars portretten beoordelen om "kunst te produceren" en zich goed te voelen. Hoe denken mensen over andere mensen?

Maar er viel meer moois te rapen in deze lange dag.
Zo was er deze ochtend mail. Mail van een dame die mij nu af en toe bijstaat als "zelfstandig helper". Ik ben al enige tijd op zoek naar een aantal helpende handen die ervoor moeten zorgen dat ik het werk leuk blijf vinden. Zo is er een hele vriendelijke man die mij wegwijs maakt in een stockbeheer- en fiscaal programma, een slimme studente die op woensdag poedertjes afweegt en potjes in de schabben schikt... O ja, die laatste vertelde net dat ze het toch niet zag zitten en bedankte me voor de kans die ze kreeg. Al voelde ik het aan mijn dikke teen aankomen dat ze niet zou blijven, toch snap ik het helemaal niet. Het is saai werk, akkoord, maar ik doe niet moeilijk, ze mag muziek in haar oren steken en zelf haar werk regelen, oké, ze verdient niet verschrikkelijk veel, maar wordt wel correct en stipt betaald. Gelukkig heb ik ondertussen al enkele vervangertjes staan wachten.
En zo is er die mail deze ochtend. Die maakte mij gelukkig. Deze dame zegt dat ze blij is dat ze mij mag en kan helpen. Ik was wel op zoek naar iemand die mij wilde helpen en aanvullen daar waar ik zelf enkele tekorten wist. Dan kan je toch niet anders dan je gelukkig voelen?
Ik bezoek nog een leverancier. De man die ik al jaren ken en me ooit een mooie marge aanbood omdat hij in mijn project, mijn winkel geloofde, vertelt me dat hij nog 86 dagen moet werken, "neen, geen werkdagen, échte dagen".
Ik rij naar De Koploper. Daar begin ik wat te werken. Werk, dat is er altijd. Maar eigenlijk wacht ik op mijn vriendin. Eén van mijn dierbaarste vriendinnen, een vriendschap ontsproten uit de liefde voor de keramiek. Gisteren vertrok haar dochter naar Australië voor een groot avontuur. Deze jonge dame was mij eerste jobstudente op woensdag. Ik was ongelooflijk gezegend met dat meisje: zelfstandig, ondernemend, vriendelijk en slim. Wat wil een mens nog meer?
Maar mijn vriendin nu, de mama, is een beetje ontredderd door het vertrek van haar dochter. Ik voel helemaal mee. Mijn jongste zoon is op die leeftijd (eigenlijk wel iets ouder) voor 6 maanden vertrokken naar Zweden. Maar dit meisje vertrekt voor een JAAR naar AUSTRALIE.
We hebben wat gebabbeld, die mama en ik. En ik werd er melancholisch van.
Blij dat ik haar ken.
Blij dat ik blijkbaar ook iets voor haar beteken, net als zij die mij op deze afkoelende zomeravond wat warmte gaf.

Stand van zaken.

Het is lastig om de eerste zin te formuleren...
"Hallo, hier ben ik weer?" of "Coucou, c'est moi!" of "Oei, wat ben ik lang stil geweest."

Of begin ik er gewoon aan, met de deur in huis?

Kiezen is vaak moeilijk. naast het feit dat het ook spreekwoordelijkerwijze verliezen betekent, zit je plots opgezadeld met allerlei vraagtekens. Enerzijds kan je er heel onzeker over worden, anderzijds sta je dan stil bij bedenkingen die je op andere momenten niet zou maken. Zoals die eerste zin dus. Of de keuze van een illustratie.

Maar er is meer aan de hand met dat kiezen vandaag.
Ik heb namelijk besloten om aan de toekomst te denken, aan mijn toekomst en aan de toekomst van De Koploper, mijn vriendje sinds 15 jaar, nu al.
Daarom ben ik op zoek naar een "zelfstandig helper".
Wordt vervolgd...

Pottenbakken

Filmke gemaakt over "de handeling pottenbakken" gemaakt door 3 studenten, waaronder mijn oudste zoon.

De vogeltjes van Christien Dutoit.

Vorig weekend hebben we ook eindelijk de oven kunnen verhuizen.

Wat een luxe! Alles van op het rek een meter verder de oven in! Zo gemakkelijk is het nog nooit geweest...

We halen nu onze achterstand in: de vogels van Christien Dutoit worden eindelijk gebakken... Maar, zoals beloofd, de deelnemers hebben ze nog voor het einde van het jaar.

Deze zijn er al uit:

Er zit nog een reeks in en volgende week moet ik nog 2 ladingen bakken...

Cursus keramiek, basistechnieken met klei.

In september begint het nieuwe klei-jaar voor mij!
De vakantie is dan definitief voorbij. Dit jaar was het een werk-vakantie, onderbroken door 2 weken lesgeven in pottenbakken. 't Was weer eens wat anders... Enthousiaste mensen die het pottenbakken eens wilden proeven tijdens hun vakantiedagen. Creatieve vakantie in eigen streek.

En nu mogen we weer aan het werk in de nog vrij nieuwe zaak. Er ligt ondertussen een parking voor de ingang. En voor wie het nog niet ontdekte: die ingang is achteraan, Ter Abdijhoeve. Ik geef toe, de eerste keer vraagt het een beetje zoekwerk, maar eens gevonden, vergeet je het nooit meer. En, een groot voordeel, we gaan nu niet meer verhuizen!

Het najaar is dé periode voor cursussen. Het schooljaar begint op allerlei fronten en keramiek past daar ook tussen. Dus gaan we van start met een basiscursus in 5 lessen. Deze cursus loopt al enkele jaren en steeds opnieuw verrassen de resultaten.

We starten uiteraard met duimpotjes, een eeuwenoude basistechniek waarmee je alle kanten uit kan. Van de meest leuke kleine olijvenpotjes tot de meest fantastische porseleinen kunstwerkjes waarmee Pascale Devisschere furore maakt.

 Daarna gaan we bouwen met rollen of "worstjes", de basistechniek colombin.

Hierbij kijken we vol ontzag naar de grote Magdalena Odundo, een Keniaanse dame die reeds jaren les geeft in het Verenigd Koninkrijk. De vormen die zij creëert met zo'n eenvoudige manier van opbouwen, laten mij hart een slagje vlugger gaan.

 Er is een les voorzien om plakken te leren gebruiken. Het uitrollen van klei is vrij arbeidsintensief, maar je gaat daarna wel sneller vooruit.

De plakken kan je gebruiken in slappe toestand of laten opstijven en er dan bijvoorbeeld doosjes en sokkels mee bouwen.

Vazen, huisjes,...

Volle vormen uithollen, engobes en oxides, glazuren... We raken het allemaal even aan.
De technieken kunnen natuurlijk ook gecombineerd worden.

Finaal gaan we zelf het werken met porselein niet uit de weg... We maken een theelichtje met papier/vlasporselein.

De cursus is een middel om je weg te beginnen zoeken, een techniek te vinden die je ligt, een afwerking die je graag ziet...

De eerste les is al volgende week dinsdag.
Als je snel bent, kan je er nog bij...
Met deze link lees je er alles over. Klik hier.

Alle viskes zijn gebakken!

De laatste oven is leeg.
Klaar voor een nieuwe start...

De vis van Christien Dutoit

De cursus "Boetseren van een vis" met Christien Dutoit was weer een groot succes. Alle deelnemers brachten de opdracht tot een goed einde.

De laatste vissen zitten nog in de oven. Ze zijn deze nacht gebakken en komen dus morgen uit de oven.

Ik weet zeker dat in deze tijd van familie- en vriendenbezoekjes, de kunstwerkjes veel succes zullen oogsten! Oordeel zelf maar...

Goed gewerkt, dames en heer !

Carina gaat vreemd...

Ja, ik heb mijn inspiratie ergens gehaald...
Ga ik vreemd?
Inderdaad, het lijkt wel zo te zijn. Ik ga op bezoek bij mijn vriendin Hannelore om mijn werk tentoon te stellen.
En vreemd? Het lijkt wel zo te zijn voor sommigen, we stellen tentoon in Herseaux in de buurt van Moeskroen.
Ik nodig jullie uit: ga eens vreemd dit weekend. Misschien vind je wel een perfect match voor het ideale kerstcadeau...

Cursus keramiek en pottenbakken.

Eindelijk, ik mag weer!
"Oei", hoor ik ze denken, zou de vakantie niet zo goed zijn verlopen? Of heeft ze te veel in de zon gezeten?
Geen van beide, kan ik die bezorgde zielen gerust stellen... En ja, het gaat nu niet echt meteen over het feit dat ik zo verheugd zou zijn dat de vakantie voorbij is. Niet echt helemaal.

Nee, eigenlijk ben ik gewoon blij in het vooruitzicht van die cursussen en workshops. Ik heb mezelf eens goed uitgeleefd en er zitten een aantal basiscursussen bij.
Van de cursus keramiek kan ik echt genieten. Mensen een beetje van de verschillende soorten klei laten proeven, de korrel van chamotte laten ontdekken, de kracht en de mogelijkheden van scheppende handen laten voelen.
Van niets naar iets. Enfin, niets, van een vormeloos pak klei...

Ik zie dan graag de verbaasde blikken als mensen ontdekken wat ze zelf kunnen maken, hoe mooi het soms wordt. Simpele trucjes om er net iets meer aan te geven, een detail dat het af maakt. Simpel, maar wel toevallig op de juiste plaats.

Sommige van "mijn" leerlingen, mensen die hun eerste stapjes in zo'n cursus zetten, zijn ondertussen overgestapt naar academies of opleidingen bij Syntra. Als ik ze dan weer zie in De Koploper, als ze om klei komen, voel ik een heel klein beetje trots...

Daarom: ik ben er klaar voor, helemaal!
Cursus keramiek, pottenbakken, engobe, glazuren en... een nieuwe: stempels maken. Over de stempels zal ik het nog wel eens hebben.

DE KOPLOPER organsieert

'n KERSTMARKT-JE

op VRIJDAG 21-12 van 14u tot 19u

en op ZATERDAG 22-12 van 9u30 tot 17u

Je vindt er veel meer dan klei en glazuur...

Kom het zelf ontdekken!

Allen welkom om het jaar uit te wuiven.

3 deugden

Definitie volgens Aristoteles (en Wikipedia):
De deugd is een houding die ons in staat stelt ons handelingen voor te nemen, en die het midden houdt in relatie tot ons, een midden zoals dat bepaald is door een overleg en wel zoals een verstandig mens het zou bepalen.
Als je het nieuws een beetje volgt de laatste tijd en dan lijkt "laatste" me wel een behoorlijk rekbaar begrip, dan hebben we er nood aan, aan die deugden die zoals die door een verstandig mens zouden worden bepaald en die vooral dan zich vinden in "een midden zoals dat bepaald is door overleg". Ik ga daar niet verder op in gaan, maar als je weet dat ik Antwerpse ben van geboorte, dan zal het een en het ander wel al iets duidelijker wezen...
Deugden.
Ikzelf draag er 3 hoog in het vaandel: eerlijkheid, humor en schoonheid. Een woordje uitleg.
Over de eerste kan ik kort zijn: instinctief voelt een mens vaak aan wie het spel eerlijk speelt en persoonlijk is dat voor mij een regel die niet te overtreden valt. Wie het spel niet eerlijk speelt, vliegt in een andere schuif. Punt.
En de materie dan: klei. Oprechter kan niet, niks in de mouwen, niks in de zakken, verdoezelen is onbegonnen werk. Klei is onverbiddelijk voor wie tegen haar wetten zondigt.
Humor, tja, daar heb ik zeker iets mee! Wie me kan doen glimlachen, heeft het pleit op voorhand gewonnen. Iemand met pretlichtjes in de ogen kleurt mijn dag.
Schoonheid, is dat een deugd??? Ik vind dat het nastreven van schoonheid, heel ruim gesteld, zeker een deugd is.
...
Christien Dutoit geeft weer les bij De Koploper. Ze heeft het ook, dat ondeugende, die speelse opmerkingen. Ik ben er blij mee. De cursisten zijn ook vaak gecharmeerd door haar manier om de zaken aan te brengen. Ze heeft altijd voorbeelden mee van wat ze zelf kan smaken. Deze keer zat er werk van Dirk  De Keyzer bij. En ja, daarmee scoort ze bij mij! Wat heerlijk werk is dat, zo'n schoonheid en vooral, immense vrolijke schalksheid! Ik ben er weg van. Die zelfzekere en toch relativerende personages die zijn universum bevolken, zijn prachtige illustraties van mijn drie deugdelijke waarden.
Oordeel zelf:

De stijl ligt behoorlijk ver van die van Christien, de bronzen van Dirk De Keyzer lijken uit een fijne stijlvolle strip te zijn onsnapt, terwijl Christiens beelden meer in een gedicht thuis horen, lijkt mij. En dan soms een gedicht dat smaakt naar een glimlach...

Eens kijken welke resultaten de cursisten zullen bekomen...

Keramisto 2012

't Is zeker niet alleen de keramiek, 't is alles wat erbij komt kijken... De sfeer, de zon, het publiek...
Keramisto is een evenement.
Je hebt weer heel wat inspirerende dingen gemist... als je er niet was.
Maar ik doe wel mijn best om hier en daar iets op te vissen voor een workshop in DK...

Beslissingen nemen.

Onnodig een geruit petje op te zetten, je vergrootglas op te blinken en sporen te gaan zoeken, wat hier volgt is geen schuldbekentenis en het slaat ook helemaal niet op een (recente) gebeurtenis in mijn leven...
En toch, het had gekund... Als, indien, was er niet... Of misschien net omdat?

Enfin, ik zal maar eens wat meer vertellen en minder rond de pot draaien.
Af en toe moet ik mijn kop leeg maken en mijn gedachten even verzetten, daar heb ik iets op gevonden: ik doe een spelletje op de laptop. Nee, geen paniek, je zal van mij geen uitnodigingen krijgen via Facebook om aan het ene of het andere spel deel te nemen, ik hou het bij een eenvoudig, onschuldig kaartspelletje, genre FreeCell en Spider Solitaire, bijgeleverd bij de software op dat ding, offline dus.
De eerste keren liep ik vaak vast, maar toen dat niet meer zo vaak gebeurde, werd het al gauw nogal saai en begon ik mij af te vragen waarom die spelletjes genummerd zijn, waarom je een spel waar je niet uit geraakte opnieuw kan spelen... Ik vond het eigenlijk vals spelen als je een zet kon herroepen. Tot... ik het deed. Ik liep dood en i.p.v. af te sluiten, greep ik de kans om enkele zetten terug te gaan en verder te spelen.
Het leek een beetje op iets herroepen op de PC, Backspace drukken of zo.
Een kaartspel dat even voordien totaal hopeloos had geleken, bleek door wat minder voor de hand liggende zetten, plots poepsimpel op te lossen in enkele zetten. Ik haalde een spel op dat al 3 keer totaal vast was gelopen en door wat lateraal te denken en wat risico's te nemen, loste het zichzelf op.
Ik ben niet echt de mens om gezelschapsspelletjes te spelen, het lijkt me vaak verloren tijd en toch is het soms superleuk om mensen in het oog te houden: wie wil graag winnen, wie zou wel eens vals spelen, wie is snel afgeleid of beet genomen?... Een spel op zich kan me niet echt boeien en ik heb me wel eens vragen gesteld bij die rollenspellen die men voor collega's in elkaar steekt.
Mijn man, die daar in het verleden meermaals aan deelnam, was er tuk op. En ik zie ook dat hij een groot inzicht heeft in personen, hoe die zich opstellen als er iets gedaan moet worden of een beslissing moet genomen worden.
Wie helemaal thuis is in de psychologie zal waarschijnlijk nu de schouders ophalen en eens blazen, dat is toch allemaal voor de hand liggend!
Ik wil toegeven dat het voor de hand ligt dat firma's niet zo maar veel geld uitgeven om hun werknemers "spelletjes te laten spelen" en dat allemaal wel met een reden zal zijn. Maar ja, je wordt pas slimmer als je inzicht krijgt.
En dat heb ik nu pas door.
Ik zou mij nu dom kunnen voelen en stil zwijgen. Een spelletje spelen bijvoorbeeld.
Maar ik ben blij met mijn ontdekking: ik vind het geweldig dat een simpel feit zoals je beslissing even herzien of eens een paar stappen terug te zetten, zo'n wereld van verschil kan maken om bepaalde problemen op te lossen...
Weet dus, als ik achter mijn laptop zit, ik niet altijd grote bestelling aan het plaatsen ben (ahum...), maar dat ik soms ook gewoon een aantal beslissingen aan het evalueren en eventueel veranderen ben. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat ik af en toe een spelletje speel.