Klei . Keramiek . Pottenbakken . De Koploper . Carina Costermans

Family business

2012-01-13T12:30:00.000+01:00

Vandaag vrijdag 13 januari sluit De Koploper zijn deuren om 17u i.p.v. 17u30 en zaterdag 14 januari is de winkel uitzonderlijk gesloten omwille van een familiefeest.
Mijn lieve wederhelft, mijn steun en toeverlaat, technisch vernuft bij alle praktische problemen, mijn Philippe wordt 50 jaar. En dat vieren wij. Dit weekend.
Dank voor jullie begrip.
Carina

Beste wensen voor de feesten!

2011-12-21T08:21:00.003+01:00

Het mooiste cadeau... voor iedereen...

Leren pottenbakken.

2011-12-16T15:04:00.001+01:00

Het nieuwe jaar staat weeral aan de achterdeur. Je negeert het nog een beetje. Nog veel te veel te doen, inventaris maken, laatste leveringen, laatste facturen, een nieuwe prijslijst... Verder ook nog wat cadeautjes, versieringen, misschien zelfs nog een kerstboom opzetten, wie weet? ... Opruimen, inpakken, ...
En dan weer uitpakken.
O ja, en die goede voornemens. De pers staat er vol van. Zoals stoppen met roken, daar ben ik al bijna 20 jaar voorbij, maar verder... Ik heb geen zin om ergens mee te stoppen, ik wil mezelf liever voornemen aan iets te beginnen, iets te leren of iets te doen. Gisteren heb ik er al een begin mee gemaakt. De laatste tijd durf ik me 's avonds wel eens te vervelen. Alle respect voor wie er anders over denkt, maar wat die televisiemakers mij de laatste tijd willen voorschotelen... daar doe ik niet meer aan mee! Kookprogramma's waar geen einde aan komt, vaak overgoten met debiele commentaar, burgers die zichzelf denken positief in de kijker te stellen maar waarbij het plaatsvervangend schaamterood mijn kaken meer dan eens durft te kleuren, quizjes en domme irrealistische Amerikaanse series... Het is echt niet meer aan mij besteed.

Dus zag ik nu al dagen mijn zoon blokken voor zijn examens en ik kreeg er weer zin in. Ik ga iets nieuws studeren. Ja, pa, jouw microbe leeft weer op. De details laat ik achterwege. Dan hebben we weer iets om over te speculeren en grapjes te maken in De Koploper, of ja, ma, straks met suggestieve cadeautjes onder de kerstboom...

En u, mijn beste klanten? Wat staat er bovenaan uw lijstje?
Een hint? Ik heb nog plaats om te leren pottenbakken... Zaterdag 7 januari is het weeral zover, haast je, schrijf jezelf in.
Het staat ieder jaar opnieuw op de tweede of derde plaats: weer meer tijd maken om zelf met die klei te werken. Niks is beter om tot rust te komen en te mediteren!

Ronkende inspiratie...

2011-12-12T08:43:00.000+01:00

Het was weer een groot succes, de lessen met Christien Dutoit. Jammer dat ze zelf wat problemen met haar fysieke gezondheid had. We wensen haar allemaal veel sterkte en een spoedig herstel!

Het inspireert enorm als iemand met zo veel ervaring naast je staat. Er werd wel eens de vraag gesteld hoe lang ze zelf "over een beeld doet". "Tja, 30 jaar en een paar uur", pleegt ze dan te antwoorden. En inderdaad, de ervaring lees je af van haar handelingen om recht te trekken wat krom dreigt te gaan, verhoudingen meteen weer aan te passen, ... Je leert er enorm mee bij om gecoached door haar je eigen beeld op te bouwen.

Hier kan je nog een mooie selectie van de beelden van Christien bekijken:

Kunst van eigen nabije bodem!

Workshop naked raku

2011-11-21T16:03:00.002+01:00

November is hier altijd een drukke maand. Cursussen, workshops... Vorige zaterdag was het de beurt aan Filiep Vandenberghe om de workshop naked raku te houden.

Net als vorige keren dat hij hier even gastdocent was, bleek het weer een groot succes. De man is goed voorbereid, legt alles met veel geduld uit, toont en helpt, begeleidt tot mooie resultaten...

We hadden weer veel geluk, het was een hele mooie dag. Bovendien was de groep deelnemers heel geïnteresseerd en nieuwsgierig.

Het meegebrachte werk was gevarieerd.
Tot 's avonds, uiteraard liep alles wat uit, werd er mooi werk uit de ovens gehaald...

Graag een dikke merci aan Filiep en ook aan zijn bereidwillige assistent Guido!

11 November...

2011-11-17T15:50:00.000+01:00

Er speelde een glimlach op mijn lippen toen ik antwoord kreeg van Fritz Rossmann op de vraag wanneer hij beschikbaar was voor een workshop: het weekend van 11 november. Was hij nu serieus? Was het een grapje of toeval? Ik suggereerde dat het een mooie datum was om als Duitser naar België te komen...Geen antwoord. Een gevoelige snaar? Ik kon het me niet inbeelden, maar je wist maar nooit...

Wat later zag ik Fritz Rossmann op een markt en haalde het even aan om zijn reactie te meten. Hij had de zinspeling niet door en 11 november wordt nu niet bepaald herinnerd in Duitsland...

De man heeft het gewoon heel druk op dit moment. Zijn kunde is ontdekt door een Japanse kunstenaar met faam en deze man is een workshop komen volgen en heeft Fritz nu uitgenodigd om naar Japan te komen. Verder is hij druk in de weer met exposities, nieuw werk... Het was in ieder geval niet gelogen dat het te nemen of te laten was, dat weekend, op die datum, zijn agenda staat namelijk overvol.
Donderdag zou hij arriveren. Plots kreeg ik telefoon. Zijn oven was nog te warm en die moest nog geleegd en terug beladen worden. Bovendien hing er een dichte mist rond Koblenz, de streek vanwaar de man vertrekken moest. Het werd dus vrijdagochtend. Vrijdag 11 november, de Duitser kwam.

Het is de tweede keer dat Fritz hier een workshop geeft in mijn zaak. Het viel mij nog meer op hoe onderlegd hij is in de materie. Hij kent zo ongeveer alle soorten porselein, alle eigenschappen en truukjes om het witte goud te smeden. Hij onderzoekt geglazuurde oppervlakken en legt uit waar het mis ging, hoe hoog hij denkt dat ze gebakken zijn, tips om het beter te doen... Ook de deelnemers genoten ervan, draaiers en "opbouwers", er waren er van soorten, deze keer.
Aangezien Fritz les geeft aan de Kunstacademie in Höhr-Grenzhausen, loopt hij ook rond met een uitgebreide bibliotheek rond de materie. Maar tijd om eens goed te snuisteren in al die lectuur namen de deelnemers niet, ze wilden zo graag alles proberen.
Eh, gelukkig niet helemaal alles...

Iedereen ging tevreden naar huis. Zo hoort het ook.
Hier is huis is deze man veruit de aangenaamste gastdocent die hier al heeft verbleven. Alles is goed, hij schikt zich, is vrolijk, bedankt voor alles wat je voor hem voorziet... Zelfs de "geleide" tour in Kortrijk, by night en rustig een typisch Belgisch biertje drinken, het bevalt hem. Ik hoop hem nog wel eens te mogen ontvangen.

Isolda en het geluk.

2011-10-29T16:44:00.003+02:00

Of ik een stagiaire keramiek wilde opnemen? Ik schrok er een beetje van, een stagiaire? En wat moest ik haar dan wel leren? Had ik wat te bieden? Het heeft me wel een beetje wakker gehouden, vooraleer ik wilde antwoorden.
Het is een uitwisseling van jongeren die minimaal hun humaniora hebben gedaan en dan de kans krijgen ervaring op te doen in het buitenland.
Ik had een bijzonder drukke periode achter de rug en wist dat ik veel bij te werken had, daarna weer een nieuw programma moest in elkaar steken en ondertussen de winkel verder aandacht vroeg... Enerzijds zag ik er een tegen op om nog een beetje (papier)werk extra te hebben, anderzijds woog ik het voordeel van wat dagelijkse hulp af tegen de ervaring waarmee ik haar kon verrijken.
Het werd dus "ja". En ze kwam.

Isolda arriveerde begin september, op een zaterdag. De winkel was open en mijn wederhelft zou haar ophalen in Kortrijk, maar door een misverstand zond ze plots enthousiast een sms "I am in Harelbeke!". Tja, het bleek al snel dat ik mijn woordenboeken Spaans uit mijn jeugdjaren mocht boven halen, want ze verstond en sprak bitter weinig Engels... Typerend praktisch voor haar, zo zou blijken, zei ze me dat pottenbakken ook kon zonder te spreken.
Al vanaf de eerste dagen bleek hoeveel geluk Isolda kon hebben... Ze mocht mee naar Keramisto!

Daar deed ze meteen een enorme schat aan informatie op. Dagen lang waren we aan de praat over de verschillende mogelijkheden om met klei te werken.

Ze had genoten van alles wat uitgestald werd en ook de workshops boeiden haar mateloos...

Ondertussen bleek al snel dat Isolda ook een zegen was voor het bijwerken van de achterstand op mijn agenda...

Lachend werkte ze mee aan het maken en kleuren van de laatste uiltjes...

Met evenveel animo zou ze wel even klei recycleren...

En net zo geïnteresseerd volgde ze Philippe bij het gieten van gips...

Precies afwegen van grondstoffen kon ik ook met een gerust hart aan haar overlaten...

Ondertussen waren de weekends gevuld met expo's, tentoonstellingen, recepties, openingen, Buren bij Kunstenaars...

We liepen van het ene naar het andere, tussen bezoekjes aan Antwerpen door. Want ja, ze had wel gedroomd om in Antwerpen te kunnen zijn en de stad te doorkruisen. Wel, zelfs daarin had ze geluk. Antwerpen kon haar dan wel de stageplaats niet bieden, ze was er dan toch wel enkele keren op bezoek.
Ik bracht haar naar Marnic, waar ze voor het eerst in haar leven zelf in een keramiek(hout)oven kon gaan staan! En zitten.

Daarna hadden we nog tijd om in Geraardsbergen mattentaart te kopen.

Want ja, ze proefde ook wel graag, figuurlijk én letterlijk van onze cultuur.

Bij het afscheid leerde ze ons typische gerechten van haar streek kennen...

Bij onze buren konden we een fiets lenen en weerom had Isolda geluk, het was zo'n mooi weer deze 2 maanden dat ze in België was, dat ze kon profiteren van elk vrij moment...

Ze volgde de lopende workshops en na een aarzelende start, kwam haar verzorgde productie op gang. Ze bleek geïnteresseerd en getalenteerd, ik heb er een goed gevoel bij.

Deze jongedame heeft veel geluk, zo zegt ze zelf, maar ik denk dat haar motivatie, haar opgeruimde karakter en manier om met 2 voeten volop in het leven te staan, er wel voor een groot stuk mee tussen zitten!

Ik ga haar zeker missen, het was een grote verandering iemand dag na dag om me heen te hebben, maar ik ben er zeker van dat ik met Isolda zelf ook wel geluk heb gehad...

Paros: Parian Porcelaine

2011-10-04T17:19:00.001+02:00

En al bleef de interesse voor vakantiekeramiek heel oppervlakkig voor mij deze keer, het virus is nog lang niet dood, zo is gebleken. In deze periode is het mij gelukt om Parain/Paros porselein op de kop te tikken, "autoglazurend", d.w.z. dat het zichzelf een mooi huidje aanmeet in de warme gloed van de oven.
Tja, en dan nu in verstaanbare taal, wat minder poëtisch. Monika Patuszynska leerde me deze porseleinsoort kennen. Ze is er zelf graag mee bezig, omdat ze zulke mooie resultaten heeft. Monika verwerkt het porselein tot gietmassa, maar je kan er ook zo mee aan de slag. Parian is een soort porselein dat ontwikkeld is in het midden van de negentiende eeuw in Stoke-on-Trent. De naam is afkomstig van het Griekse eiland Paros in de Egeïsche zee, het tweede grootste eiland van de Cycladen.

Naast zijn toeristische kwaliteiten is het eiland vooral bekend omwille van zijn prachtige marmer, waarin zeer beroemde beelden uitgehouwen werden in de Griekse oudheid, beelden zoals de Venus van Milo.

Het porselein werd ontwikkeld om het te gebruiken als gietklei om er beeldjes in deze marmersoort zo goed mogelijk na te maken.

Parian porselein wordt nu geproduceerd door Valentine's een gerenomeerde Engelse firma.

Porselein is zowat mijn stokpaardje, zoals je in voorgaande berichtjes wel kon merken. Het laat me niet los...
Ook de Glacier heb ik nu in huis genomen om uit te proberen en de Valentine's Imperial...

Al de soorten zullen ook aan bod komen in het vakkundig overzicht dat Fritz Rossmann zal geven in november. De workshop is bedoeld voor iedereen die interesse in de materie heeft, keramisten en pottenbakkers. Fritz maakt ook zelf zijn papierporselein en zal dit demonstreren en verwerken. Er is tijdens dat weekend ook werk van hem dat te koop wordt gesteld.

KERAMISTO: extra opstapmogelijkheid...

2011-09-09T15:04:00.002+02:00

Voor wie Harelbeke in de vroege ochtend een beetje te ver vindt, bestaat er een tegemoetkoming.
In Harelbeke is het verzamelen om 5u45 aan het Forestierstadion (voetbal). Om 6 uur moet iedereen opgestapt zijn en dan zetten we aan. Rond 6u15 kan je dan ook opstappen in Nazareth, de wegenparking van de E17, uiteraard richting Gent. Geef duidelijk op waar je wil instappen!

KERAMISTO: Organisatie en planning.

2011-09-07T15:37:00.003+02:00

Ik zou hier met schaamrood op de wangen moeten zitten, zooo lang geleden.... Ongehoord! Maar wie deze dagen in de winkel komt, weet hoe druk het bij wijle is. Druk op alle fronten, in de zaak en privé. Excusen zijn gemaakt om zich ervan te bedienen en dat doe ik bij deze. Het spijt me ook dat ik 's nachts moet rusten en overdag keuzes moet maken, zoniet kreeg ik met gemak al mijn uren gevuld...
Terzake. In het verleden heb ik wel vaker de lofzang afgestoken over de keramiekmarkt Keramisto in Milsbeek, tegen Nijmegen in Nederland. Het is een van de betere verzameling keramisten en pottenbakkers uit onze directe buurlanden en zelfs veel verder. Er is ook altijd van alles te doen aan nevenactiviteiten.
Maar het is ver, ruim 250 km, lang rijden...
Daarom heb ik besloten dit jaar een groepsreis te organiseren, per autocar.

Het programma: zondag 18 september vertrekken in Harelbeke om 5u45 (!), slapen kan eventueel verder worden gezet in de bus. Aankomst in aan de ingang van Keramisto als de deuren open gaan: 10 uur stipt. Daarna kan je ten volle genieten van het gebeuren tot het sluiten van de markt om 18u. De aankomst in Harelbeke is voorzien tussen 21u30 en 22 u, afhankelijk van het verkeer. Er worden geen tussenstops voorzien, maar het is wel een luxecar met toilet.
De prijs voor dit alles is € 37.50 ingang inbegrepen.
Snel reageren is de boodschap, er zijn 30 plaatsen beschikbaar, bij grote interesse eventueel 50, maar dit moet besloten zijn tegen nu maandag 12 september! Trommel al je vrienden bij elkaar en reserveer jullie plaatsen. Betalen vooraf in De Koploper, graag ten laatste op maandag.

Terug thuis...

2011-08-08T17:14:00.002+02:00

Het was best spannend, die laatste 300 km naar huis... Opeens horen we raar gekraak van onder de motorkap. Snel aan de kant en wat blijkt? De riem is min of meer aan flarden gescheurd. Mijn wederhelft en oudste zoon bedenken een oplossing, terwijl ik alvast een dossier opstel bij Touring... Er wordt besloten alle los hangende eindjes weg te snijden en te proberen met de rest over de grens te geraken.

Wist je dat er zo ongeveer om de 20 à 25 km een Aire de Repos is langs de autosnelweg? En dat de noodpalen op 2 km afstand staan van elkaar? En ook dat het heel angstaanjagend is om 90 km per uur te rijden om je toerental laag te houden? En als je van de autosnelweg afrijdt in Doornik om de "oude baan" te nemen, deze nog altijd (!!!) opgebroken is en je zo snel je het kan beseffen weer op de drukke autostrade wordt geleid?
Maar... We zijn in België geraakt. Beter nog, thuis en deze ochtend ben ik nog naar de garage kunnen rijden met de resten van onze riem...

Die laatste hindernis heeft geen roet in het eten kunnen strooien, het was een heel ontspannende vakantie! De 2 zoons vinden het de mooiste die we ooit hebben gehad.

Een rustige gite mét zwembad op 65 km van Barcelona, een heerlijke, prachtige, inspirerende grootstad, vol vriendelijke mensen, lekker eten en mooie architectuur... Een indrukwekkende rotsformatie waar we prachtige wandelingen maakten.

Heerlijk weer voor ons (voor de Spanjaarden veel te koud voor de tijd van het jaar): 25 tot 30°C, wat bewolking en een briesje af en toe. Een vlotte treinverbinding met de grootstad, zodat we geen stresserende parkingproblemen hebben gekend.
En een stel vrolijke dochters van de eigenaars van de gite, dat zal er ook wel voor iets tussen zitten... Al de plaatselijke jeugd is mee komen spelen met het oude vikingspel KUBB dat mijn jongens op de Chiro hadden geleerd en zelf met wat gevonden hout hadden gemaakt.

In Argentona bezochten we de 61ste Internationale Markt voor Keramisten en Pottenbakkers... Massa's traditioneel Spaans aardewerk, wat kraampjes met kopie antieke tegels en enkele meer originele modernere keramisten, deze laatsten duidelijk in de minderheid...

MIKEL LUMBRERAS

O ja, ik zou het haast vergeten, ik heb mijn brug gezien op onze allereerste dag vakantie. Zelfs vanuit het venster van mijn kamer:

Kortom, we kunnen er op dat vlak weer eventjes tegen.

Kippetjes...

2011-07-11T17:42:00.000+02:00

Zaterdag mochten ze weer. "Ze" zijn de kippetjes, de Izegemse koekoeks, van Jeroen. Ze mochten weer in de kist, transport, zonder file deze keer, de trap op, de tafel op, uit de kist, touwtje aan de poot en de tafel op, tussen het stro, tussen de klei en tussen de dames. De dames die keken, tastten en daarna druk speelden met de klei. Spelen? Wel nee, werken met de klei! Vormen, boetseren...
En meester Jeroen zag dat het goed was. En ikke ook. Met zachte hand leidde Jeroen het geheel in goede banen, zodat alle dames tevreden stonden te kijken naar de resultaten. Mooie, stevige kippetjes in klei.
En ik die dacht dat er naast de tafel meer gekakeld zou worden dan erop... Neen, deze dames doen gewoon hun best. Met een stevige dosis concentratie.
Zaterdag gingen we er opnieuw voor. Want op 1 been kan je niet staan. Kip nummer 1 kreeg een zusje.

Klei in de zomer.

2011-06-27T16:38:00.002+02:00

Het is vandaag een echte hete zomerse dag. Mijn klanten merken op dat De Koploper verfrissing biedt. Het is inderdaad een ruimte die geen airco nodig heeft. Een goed geïsoleerd gebouw, dat heb ik te danken aan de eigenaar die vertrouwd is met die materie. In de cursusruimte is wel wat warmer, maar hier beneden is het heerlijk!Mijn klanten vragen wanneer de zaak gesloten zal zijn en mijn gedachten gaan spontaan op reis... De bergen bij Barcelona worden het dit jaar, met een tussenstop in Millau, want ik wil die brug nu wel eens zien!

Ik heb al wat gezocht op het net en er is uiteraard keramiek te bekijken in de streek... Om te beginnen:
Museu de Ceràmica

Wie nog wat leuke adresjes kent, laat maar komen!

Verder droom ik ook van Figueres, met een bezoek aan het Dali-museum. Ik kijk al uit naar de discussies en gesprekken met mijn oudste zoon Maxime over het surrealisme, Freud en zijn dromen, het onderbewuste... Het was examenstof, net nog enkele dagen geleden...

Nog 3 weken in het vooruitzicht... 3x maandag, 3x dinsdag, 3x woensdag...3x vrijdag en 3x zaterdag en 1x zondag... 3 weken met veel drukte... Zaterdag komt Jeroen Degrijse, met zijn kip. Deze jonge beeldhouwer zal de deelnemers van de boetseercursus helpen een mooi en artistieke kip te maken. Het zal hier weer een gekakel van vrolijke dames worden, dat zie ik al gebeuren!
Meester Jeroen zal dit in goede banen moeten leiden...

De tweede week van juli gaan we dan draaien en potten bakken! Er staat weer nieuwe lichting enthousiastelingen te wachten om de klei te temmen op de schijf...
Het werkjaar sluiten we in schoonheid af met het bezoek van Alicja Patanowska: draaien met porselein..

Keramiek om (bijna) in te wonen.

2011-06-17T11:07:00.001+02:00

Tja," hoe doet ze dat?", zou ook hier weer een toepasselijke vraag zijn.

Eva Hild is een Zweedse keramiste die zeer grote en indrukwekkende sculpturen bouwt. Ze bouwt de vormen op, schuurt ze en stelt ze dan ... overal ter wereld op.
Indrukwekkend is wel een heel toepasselijke beschrijving, net als "plastisch, natuurlijk, vloeiend en groots" dat zouden zijn.

Oordeel zelf maar. Je moet wel het formaat in overweging nemen. Maar dat springt meteen in het oog bij het bezoeken van haar site.

Net of je vloeiend tekent in de ruimte, zoals kinderen met linten in de wind... Of volwassenen, natuurlijk. Zoals Eva Hild.

Zelf staat ze vooral stil bij fysische ervaringen zoals druk, weerstand, inspanning, rust, penetratie en behuizing, vertaald in convexe en concave vormen, een relatie met het menselijk lichaam.
Maar dan groot, bijna groot genoeg om in te huizen, lichamelijk in te wonen.

Ik stuur altijd een berichtje naar de kunstenaar die ik vermeld. Bij Eva Hild kreeg ik meteen een heel vriendelijk antwoord, met de vraag of ik ook de fotografe van 2 van die foto's wilde vermelden: Anna Sigge. Bij deze doe ik dat graag.

Hoe doen ze dat?

2011-06-07T00:05:00.002+02:00

"Ik ben nog maar een beginner(ke)."
Een zin die ik al zoooo vaak hoorde uitspreken. Ik beantwoord meestal met een glimlach en voeg eraan toe, dat "er nog zo oneindig veel mogelijk zal blijken dat je waarschijnlijk heel lang beginner zal kunnen blijven".
En dat het net precies een zegen is van deze materie.
Ik meen het.
Je mag denken dat je alles nu wel kan doorgronden, er het blijft altijd nog wel een stukje onontgonnen terrein beschikbaar. Heerlijk!

"Hoe doet die dat?" Nog zo'n vraag. Heb ze me net weer gesteld toen ik het werk ontdekte van Rafaela Pareja Ribera.

Een dame met een engelengeduld? Een slimme madam? Een meiske met een truuk
In ieder geval, haar werk maakt indruk. Ik ben alvast onder de indruk.
Porselein? Porselein!

Buitenaards...

En deze dan? Dubbelwandig dan nog:

Of met een stoppelbaardje...

Tja, in Spanje vind je haar terug in tentoonstellingen en ze wint prijzen. Ik kan erin komen...

Hoe doet ze dit, in godsnaam?
Ik ben eens gaan zoeken en lezen over haar, mijn beste Spaans onder mijn linkerarm, een dikke woordenboek onder de rechter en een Google Translate achter het klavier onder mijn vingertoppen...
"Zij brengt kwalitatieve keramiek, kwalitatieve kunst, die ons niet onverschillig laat, die ons de natuur laat voelen, ontdekken en beleven, en ons een leven brengt vol gevoeligheid, vrede en harmonie."
Ja, meneer ze kunnen het goed zeggen.
Ik heb eigenlijk alleen maar zin om te kijken en te genieten.
Hoe doet ze dat?
Sjapoo!
Of nee, doe mij maar een volle sombrero, eentje met wat schaduw om te rusten, na te denken en vooral... te genieten.
Tja, vakantie stilaan in zicht en dan zoveel moois om je heen...

Porselein draaien met ALICJA PATANOWSKA.

2011-05-27T19:46:00.002+02:00

Alhoewel het weer vandaag even niet mee wil, wijst alles er toch op dat we weer stilaan de zomer in zicht krijgen. Traditioneel wil ik dat graag vieren met een paar mooie draaisessies... Deze keer heb ik ervoor gekozen een volle werkweek aan de slag te gaan met beginnende pottenbakkertjes.Ik ben heel benieuwd waar ze zullen staan, vrijdagnamiddag.
Maar, nogal onverwachts is er nog iets anders in mijn vizier gekomen. Toen ik met Monika Patuszynska zat te babbelen, vroeg ik haar wat uitleg over een dame die deel nam aan "Porcelain Another Way", namelijk Alicja Patanowska. Ik vind de statige en toch speelse kelken die ze draait zo mooi en ze getuigen van een grote vaardigheid met het materiaal. Monika vertelde dat ze inderdaad een fantastische porseleindraaier is. Ik mijmerde dat ik haar ook wel eens hierheen zou halen...

Een tweetal weken na het verblijf van Monika kreeg ik een mail van... Alicja. Ja, ze wilde ook wel eens komen.

Het is echter een drukke madam met een helse agenda, ze bouwt duchtig aan haar carriere. Het is niet echt eenvoudig mijn planning naast de hare te leggen en een mooie overlapping te vinden. Maar we hébben iets uitgedokterd... en we hopen dat het lukt. Alicja zal hier het laatste weekend voor de zomervakantie zijn.
Ze heeft geen site dus moet ik me behelpen met foto's die ik hier en daar pluk van haar deelname aan diverse wedstrijden en tentoonstellingen.

Al wie eens les wil krijgen van een natuurtalent in de materie, wees welkom!

Ik reserveer alvast zelf een draaischijf, ik gun mezelf een petit plezierke als de vakantie begint.

Alle info staat in de cursusbeschrijving elders op de blog, tab "workshops", bovenaan.

Facebook

2011-05-24T08:45:00.000+02:00

Wat je mist als je niet af en toe op Facebook gaat kijken...

Ze zijn daar heerlijk actief en creatief met alle media... Allen daarheen op 25 juni!

Naked raku.

2011-05-23T01:14:00.004+02:00

Naked raku ... op zaterdag. Het was al eens de titel van een artikeltje, wat minder dan een jaar geleden. En volgend jaar, zal het weer eens het onderwerp van een schrijfsel kunnen worden, let op mijn woorden!

Het is de tijd van het jaar. We hebben de eerste werkjes in de tuin geklaard, een allereerste fiets- en/of wandeltochtje gemaakt en nu zijn we er klaar voor: de sessie raku.
Wat heb je nodig? Een draaiwerkje in klei met wat zilverzand of poederchamotte (kom maar kiezen bij De Koploper) of een boetseer- of opbouwwerkje met wat groffere klei (oja, keuze te over bij DK!), juweeltjes, potjes of beeldjes, biscuit gebakken (oventje?) ... en we kunnen aan de slag. Met een raku-oven, een ton, precies ja, kom maar eens kijken bij DK.
Ja, ik kan er nu wel wat lacherig over doen, aangezien zware marketingpraatjes over grootschalige aanpak niet aan mij besteed zijn en ik ga voor de eerlijke face-to-face (marketing?), maar ik heb toch wel even een mooie open deur achter de rug...

Het is geen geheim dat als je een zaak runt en er op privé-vlak ook nog wat aan de hand is, zij het dan niet met je wederhelft of zoons, het best wel heavy kan zijn en je even wat energie te kort komt. Daar heb je dan gelukkig vriendjes voor. Of vriendinnetjes.
Bij deze wil ik Kathleen bedanken, omdat ze me duwde toen het wind tegen was, me vooruit stuurde en erop wees dat stil staan achteruitgang kan worden. Omdat ze voorstelde een hele dag demo potten draaien te komen geven, om een open deur op te luisteren.
Sympathieke madam. Absoluut!
Merci ook aan die klanten die me vertelden dat hun eigen activiteit op keramisch vlak een beetje stil lag, maar ze toch even binnen wipten omdat ze me niet vergeten waren. Bedankt voor al die persoonlijke verhalen. Klanten die je ongevraagd vriendschap bieden, ik werd er helemaal warm van...
Zondag wakker worden en even alleen moeten zijn. Dus heb ik zo vroeg mogelijk een bezoekje gebracht aan Steenwerck. Wat babbelen met de keramisten die ik nu al even ken. Margret Ewert,wiens stand ik leeg zou kopen (en dat al in de jaren een beetje heb gedaan...) , het minder functionele werk van Wolf Ewert met dezelfde decoraties, na al die jaren spreken ze al een mondje Frans, we kunnen stilaan wat beter communiceren... Linda De Nil, die mijn fascinatie voor dat werk wel kan delen, maar zelf ook geweldige cadeaus uit haar houtoven tovert! Tussen haakjes, een gelukkige verjaardag voor haar! (Ik denk wel dat ze dit leest als ze niet te moe is morgen... )
En dan de vrolijke Dagmar, van wie ik ook wel meerdere stukken zou willen! Dagmar Vavasseur, met wie ik over blogspotten kon koteren... Ze doet het ook. En ja, ik heb al enkel jaren werk van haar.

Ik weet ook waar ze die leuke versieringetjes haalt... en hoe haar werk voor de expo is ontstaan en welke klei ze gebruikt... Hele fijne handjes die hele mooie dingen draaien!
Ik liet me ook verleiden door een prachtig glazuur op een soort chawanneke bij Bernard Dal Magro...
...
Toen ik naar huis reed was er een dame met een heerlijke stem die een mooi nummer zong...

Ontspannen kan ik de week weer beginnen...
En volgende zaterdag gaan we naked raku doen. Je kan deel nemen aan deze workshop. Lees er alles over bij de cursussen!

OPEN DEUR

2011-05-13T22:10:00.000+02:00

De Koploper houdt OPEN DEUR op vrijdag 20 mei van 10u tot 20u en op zaterdag 21 mei van 9u30 tot 17u, doorlopend.
Op zaterdag is er demo van pottenbakken door Kathleen Mestdag, pottenbakker met 25 jaar ervaring.

Bovendien kan je zelf ook eens proberen of het zo simpel is als het eruit ziet...
Op beide dagen geniet je rechtstreeks korting van 5%, niet cumuleerbaar met de klantenkaart. Alle klanten die aankopen, kunnen bovendien deelnemen aan de wedstrijd waarbij werk van Kathleen Mestdag te winnen valt.
Verder geldt voor een aantal kleisoorten 10 kopen + 1 gratis, zijn er kelderresten klei, keramiekbeeldjes (te beschilderen op kinderfeestjes) en glazuur aan kleine prijsjes en worden (oude gebruikte en enkele nieuwe) gietmallen uitverkocht.
Er staan nieuwe cursussen en workshops op stapel, daarover later meer. Misschien wordt er al hier en daar een tipje van de sluier opgelicht tijdens deze dagen?...
Je kan ook gewoon eens het aanbod komen bekijken, rustig op je gemak, met een drankje en een babbeltje erbij...
Wees welkom!

Spijt...

2011-05-06T11:49:00.001+02:00

Spijt is niet te scheiden van

een fijne herinnering.

Spijt zit vast aan

iets moois.

Het klinkt een beetje triest, maar dat is niet de bedoeling. Spijt is een woord dat vrij negatief geladen is, maar in dit geval primeert het mooie... Prachtig asglazuur, maar de klei heeft de hitte niet doorstaan, is bijna gaan smelten en het werkstuk is gebogen onder zijn eigen gewicht.
Natuurlijk moest mijn kelk de ovensteun van Marnic los laten, niet zonder brokken, niet zonder spijt.
Ik heb alle stukjes netjes in een doos, maar ik speel met de idee er nog iets mee te maken.
Spijt kan misschien mooi worden.

Anagama.

2011-05-03T17:36:00.001+02:00

Geven en nemen, dat doet het vuur, dat ontdek je als je de buik van het beest leeg haalt... Vorig weekend waren het merendeel van de stokers weer aanwezig op het erf van Marnic De Lange. Prachtige cadeautjes haalden we eruit, soms was er dan weer wat ontgoocheling.
Maar er was vooral heel veel, zo'n 800 stuks! Heel veel dus om over te praten en naar te kijken...

Vooraan in de oven, achteraan, boven, beneden, alles kan een heel ander resultaat geven, met dezelfde glazuur op dezelfde klei. Vorige stook had ik prachtige resultaten behaald met grijze chino, nu is alles met dat glazuur mislukt...

Maar je hoort me wel niet klagen, want ik heb ook cadeautjes gekregen!

Asglazuur op witte Westerwald en hieronder hetzelfde glazuur op MJ Original. Een heel ander resultaat!

Tenmoku, niet gewoon zwart met een bruin randje, maar een heel scala aan kleuren...

(Mijn deksel kwam toch mooi los.)

Een vaasje met celadon...

en dat glazuur dan op porselein.

Prachtige tekeningen in het craquelé alleen al. Een kant grof, een kant fijne haarscheuren, ertussen geen barstjes, mooi glad, daar wat groener, daar dan weer wat grijziger...

Het merendeel staat in de winkel, af en toe kan ik er dan van genieten. Als je zin hebt om het allemaal eens van dichterbij te zien, wees welkom!

Zalige Pasen...

2011-04-26T08:31:00.003+02:00

Pasen, nieuw leven... Moe na een lange winter, helse verhuis, ingrijpend persoonlijk gebeuren, een overlijden.
Ik was een beetje moe. En dan hoor je overal over nieuw leven. De natuur heeft dit jaar zichzelf overtroffen. Het lijkt wel zomer! Ik moest een tandje bij steken.

Net als ieder jaar, was hij daar weer, onze Marnic. Een beetje fitter dit jaar, groene thee in zijn chawanneke en de vlam in de pijp van zijn veloke, klaar om de houtoven te stoken. Relaxer dan ooit, ontspannen en zelfzeker, leek het wel. Weerom respect.
Tja, respect heb ik wel, hoe Marnic dat allemaal regelt en opbouwt. Onmetelijk gastvrij, hij en Marleen, zijn madam. Iedereen krijgt lekker eten en drinken, een bed en ambiance... Eigenlijk hou ik dat liever voor mezelf, zo'n goed adresje...

Nachtje door hebben we gestookt. Philippe en ik en nog enkele andere brave zielen. Blij zag ik hoe relax Marnic in zijn nest kroop. Ondenkbaar, vorige jaren!
Het was een mooie nacht. Philippe en ik, een vriendin, een nieuwe vriendin, een nieuwe vriend, een andere leuke fire-buddy... Dan weer een oude vriendin, de maan, de brandende schouw in de spiegel. De vuurvogel in de lucht...

en de vlammetjes van "onze" oven...

Nog bijna een week wachten om je werkstukken terug vast te kunnen nemen...

Maar ondertussen heb ik wel begrepen waarom Pasen Zalig is !

(Met dank aan de respectievelijke fotografen.)

Calcatex... met een vleugje geschiedenis...

2011-04-15T16:41:00.007+02:00

Niet DK 2 noem ik de tweede winkel van De Koploper, maar DK 138. Naar het huisnummer, precies. Maar ook omdat het pand waarin ik nu mijn zaak huisvest geschiedenis heeft. Een verleden dat niet altijd onbesproken was, maar dat belangrijke, mooie momenten heeft gekend. Zo heeft de eigenaar hier zelf een tiental jaar een handel in ecologische bouwmaterialen gehad en vele van mijn klanten zijn hier toen ook binnen geweest. Er zijn blijkbaar raakvlakken tussen de voorliefde voor ecologische producten en keramiek, we spreken over hetzelfde publiek...

Er werd een nieuwe binnenmuur gestoken en ik wilde de wand in dezelfde warme en natuurlijke kleur als de rest van de ruimte. Dus vroeg ik mijn huisbaas wat die mooie verf was. Hij bracht me in contact met Wolf Jordan. Ik belde naar de man en hij bezorgde mij de juiste verf om mijn ruimte te restaureren. Het resultaat is prachtig!
We geraakten in gesprek en omdat ik vroeger veel met verven bezig ben geweest, doorleefde warme kalkverf en getinte boenwassen, en aangezien ik een vriendin heb met veel interesse voor tadelakt, hadden we wel iets om over te praten.
Ik bezocht zijn site en hij de mijne. In een volgende telefoontje, vertelde de man dat hij indertijd nog eieren had gekocht van Dirk Vanhaeren, het verhaal dat bij die (keramische!) eieren hoort, kan je hier nalezen. Toen hij ze ophaalde bleek dat Dirk zijn atelier geschilderd had met Calcatex. Of hoe vaak zaken met elkaar verweven geraken doorheen de geschiedenis...
Het intrigeerde me. Hoe ik door dezelfde verf te willen gebruiken in contact kwam met het verleden van dit gebouw, mijn vroegere interessesfeer en er dan nog een link werd gelegd via mijn site naar de man die mij les heeft gegeven en hier vele klanten leerde pottenbakken. En, als je zo ver wil gaan, dit alles opnieuw in de periode van het ei, net rond Pasen...
Ik heb ondertussen de man aan de andere kant van de telefoon leren kennen en het was een aangename kennismaking. Een eerlijk product van een authentiek man, bezig met de echtheid van eerlijke ecologische producten. En zijn product straalt dat uit.

Ik nam een besluit: vanaf heden kan je ook Calcatex vinden in DK 138. Calcatex is kalkverf voor binnen en buiten volgens een volkomen natuurlijk recept. Een verf die het verleden van je muren bewaart, een verf met een geheugen ook. Kalkverf toont na droging precies hoe jij haar aanbracht en benadrukt de charme van je ondergrond. Je kan deze eigenschap ten volle gaan benutten om een mooi streperig effect te bekomen, door steeds van boven naar beneden te schilderen. Of je kan in een vloeiende beweging schilderen zoals je een oppervlak boent, korte halen, heen en weer. Als je opnieuw aanzet, zie je dat ook, daarvan kan je ook gebruik maken door te gaan slaan met je borstel... Deze verf laat je toe samen met de kleur ook diepte aan je oppervlak te geven.
Kom gerust eens kijken, Calcatex is verkrijgbaar in een prachtig pallet.
Ik gaf een vleugje geschiedenis wat ruimte.

Monika Patuszynska en mallen, bord, Pasen...

2011-04-13T10:09:00.001+02:00

Afvinklijstjes, ze maken een belangrijk deel uit van mijn dagelijkse bezigheden. Er maken, liefst zo volledig mogelijk, rangorde in de tijd en naar belangrijkheid, ze proberen niet kwijt te spelen, gelukkig ook af en toe wat afvinken en "yes" denken... Soms zien ze er nogal raar uit, met een nummer ernaast, een prijs, een bestelcode, een datum, een telefoonnummer, gerangschikt naar allerlei prioriteiten en factoren, echter nooit alfabetisch, zoals het in andere opsommingen wel vaak het geval is.
Mijn lijstje voor vorige week werd opgesplitst in meerdere versies, een beetje per onderwerp. Het lijstje thuis beperkte zich tot eten aanzeulen, stofzuigen, opruimen en schoonmaken, bed klaar maken voor ... Monika Patuszynska.

Monika hielde eerst een aantal lezingen, in Knokke-Heist bij Tine Deweerdt en nadien de academies van Ieper en Tielt. Grote volle zalen, kleinere intieme, meestal gevuld met likkebaardende keramisten aandachtig luisterend naar haar verhaal, hoe ze van het ene tot het andere is gekomen, hoe naast de materie gips, ook de wanden haar inspireren en dan vooral het wisselen van die muren. Demo-mallen uitpakken, in de zaal brengen, opbouwen, gieten en ontmantelen, vechten met de beamer tot die het juiste beeld in de juiste verhouding wil projecteren, wat luider praten, vertalen, vragen stellen, bespreken, hier en daar een mooi werkstukje verkopen.
Ergens zagen we het bordje: lezing met Monika P., met daaronder een pijl. Was het blad te klein voor haar volledige naam? Was de maker ervan bang een fout in haar naam te schrijven? In ieder geval, ze kon er wel om lachen en bij de ingang van de zaal werd de deelnemer aan de zoektocht dan toch beloond met haar volledige naam...
Na 4 avonden was ze wel moe. Monika bekende dat het niks voor haar was: optreden en elke avond hetzelfde brengen, dezelfde grapjes maken... Toch deed ze het zaterdag nog eens dunnetjes over voor 2 deelneemsters aan de workshop die haar nog niet bezig hadden gezien. Het was trouwens een zeer aandachtig publiek, alle deelnemers waren keramisten met ervaring en interesse, een aangename groep om mee te werken. Mooie resultaten, ook.

Eerlijk is eerlijk, Monika geeft je waar voor je geld. Eén van de dames vertelde me dat ze al heel veel workshops had bijgewoond, maar dat dit zonder twijfel de beste was! Monika en ook ikzelf waren behoorlijk trots op deze pluim.

Puntje twee op mijn lijstje: het spandoek. Eindelijk staat het daar: mijn spandoek. Geen excuus meer dat je niet weet waar De Koploper zit.

Ik geef toe dat op afstand het contrast wat beter had gemogen. Gebrek aan ervaring. Maar het grote vlak in een mooie aardetint kan niet anders dan opvallen en de weg wijzen naar DK138!

Als laatste puntje, op dit lijstje althans, staat Pasen. Omdat de traditie al enige jaren wil dat ik dan naar Marnic De Lange ga om houtoven te stoken, zal De Koploper gesloten zijn op zaterdag 23 april tot en met maandag 25 april.

Vrolijk Pasen!

Daar is de lente!

2011-03-27T21:10:00.001+02:00

Koude dagen liggen nu blijkbaar stilaan achter ons, zwoele avonden en nachten op terrasjes, moeten we nog even op wachten. Maar de zon is wel uitnodigend. De rook van de verwarmingsketel en kachel ruimt plaats voor pluimen opstijgend uit barbecues en ... raku-ovens.
Ja, het is weer raku-weer! De Koploper mag niet achter blijven, dus staan de tonnen netjes op klanten te wachten. De voorraden zijn aangevuld, branders en tangen zijn klaar voor het betere werk.

En om helemaal over te lopen van de goesting, halen we er nog even een raku-specialist bij. Cornelia Nagel is een Duitse met een mooie overzichtelijke website, die je overigens ook in Engelse versie kan lezen.

Ze schreef een boek over de materie en maakt mooi werk.

Je kan er zelfs gaan mediteren en raku stoken. Een tip voor een uitstapje ?

Publiciteit. Of het gebrek eraan...

2011-02-25T16:33:00.001+01:00

Wie zit te wachten op een keramisch verhaaltje, zal nog even op zijn honger blijven zitten. Deze keer gaan we de promo-tour op. Wees gerust, het gaat wel allemaal over klei en keramiek...
Eerst en vooral moet ik me verontschuldigen bij al wie er zonder GPS aan begint om De Koploper te zoeken: er staat nog steeds geen bord aan de gevel van de nieuwe winkel. Kijk dus zeker eerst even hier bij de pagina "winkel" of de startpagina van de site http://www.dekoploper.be/ en bestudeer de foto van de straatkant van het gebouw, het zal je veel ellende besparen.
Ik heb het verhaal van het "waarom" al meerdere keren verteld en ook zelf de perikelen aanhoord waarbij mensen rechtsomkeer maakten, ten einde raad de zoektocht om nummer 138 te vinden gestaakt, of zelfs vertrokken waren zonder het nummer te memoriseren, in de veronderstelling wel een groot bord met duidelijke aanwijzingen te zullen bespeuren. Helaas, helaas, dat stukje is nog niet in orde, geen verbetering sinds de verhuis...

Wel zijn we nu een maand op post en ik mag nog elke dag verschillende keren horen hoe aangenaam de winkel wel is en wat een verbetering de nieuwe locatie bracht. (Van wie het dan toch gevonden heeft, uiteraard.)
's Avonds, als ik de verwarming uitdraai en de lichten doof, overloop ik mijn twijfels en merk dat ze het pleit verloren hebben. Alleen voldoening zindert in het avondrood, glimlach ik blij.
Maar, voorlopig geen bord dus.

Wat zijn dan wel de troeven van de nieuwe zaak?
Ruimte. Laat ruimte luxe wezen. Geen plekje zoeken om een artikel tot zijn recht te laten komen, neen, in tegendeel, soms moet ik nu zoeken waar het staat...
Klei, mevrouw? Zal ik u even wegwijs maken in de soorten? Draaiklei, welke kleur, poederchamotte of niet, om te reduceren, voor ijzerblauw? Duitse? Franse? Blauwe of groene klei? O had u liever porselein? Graag eens een andere kleur om te boetseren? Oh, u wil mengen?! Geen probleem. Eens aan de slag met 4 mm chamotte?
... Klanten vertellen me dat ze graag snuisteren in de KleiNatie... Al dan niet met gids.
En ik hoef niet meer naar de kelder.

Dan gaan we bakken. Praatje over de kwaliteit van de Rohde ovens. Mooi gamma deurovens en topladers in allerlei prijsklassen. Mooie afwerking: deur van de toplader met gasveer, zodat die niet plots dicht kan vallen. Kwetsbaar thermokoppel steekt niet uit tussen de stenen, computersturing standaard met 5 voorgeprogrammeerde stookcurves, die je uiteraard naar wens aan kan passen. Wil u liever nog meer mogelijkheden? Gewoon een andere sturing en we kunnen bijvoorbeeld gecontroleerd afkoelen...
Over die ovens wil ik nog iets kwijt. Als je graag een grote oven wil, dan moet je al vlug overstappen van tweefasige stroom naar 3 fasen omdat anders je toestel onwaarschijnlijk veel Ampère stroom zou gaan trekken. Voorheen zei ik wel eens dat je moest bedenken dat je zo'n oven wel vol moet krijgen omdat je anders een lege oven moet aanzetten en dat niet economisch is. Nu heb ik zelf een grote oven die bij een steengoedstook wel 115 kW en meer verbruikt. Overlaatst was er een belangrijk werk krom getrokken en moet ik, door tijdnood gedwongen mijn oven stoken, amper voor 1/4 gevuld. Ik ben nogal zuinig met energie en dus deed dat pijn. Groot was echter mijn verbazing toen ik merkte dat mijn oven voor dezelfde stook 27 kW had verbruikt!!! Er stonden natuurlijk bijna geen ovensteunen of -platen in, maar toch betekent het een kwart van het verbruik voor een kwart van de inhoud. Dat is een zeer belangrijke vaststelling! Je hebt dus geen kleine oven nodig als je toevallig eens minder gaat stoken.

Gereedschap? Mirette en spatel, klopper en harp, lomer of stokspons, zeef en tang, het hele orkest is kompleet! Snuisteren in de kast of kijken op de kaart, stel de menu maar samen.
En over koken gesproken, de ingrediënten van je glazuurrecept staan alfabetisch opgesteld.
Of liever kant-en-klaar? Op welke temperatuur? Duncan onderglazuurtjes in alle kleuren van de regenboog, netjes overzichtelijk op een rij. Glazuur voor 1000-1060°C, aardewerk, of liever wat hoger, maar nog net geen steengoed? 1130-1170°C? Of gaan we toch voor safe gebruiksgoed? Taurus-glazuren? En een gouden biesje, hoe doe je dat? Kan ik ook tekenen op mijn biscuit? Schilderen op porselein? ...

Of gaan we dansen? Rondjes draaien op de schijf? Zonder schijf? Boetseer- of draaischijf? Walsen? Persen? ...

Benieuwd wat er boven aan de trap is? Een rondleiding, met alle plezier!
Nog wat uitleg en tips als gebruiksaanwijzing, ik deel alles wat ik weet met de glimlach!

Geen gegraaf naar pasmunt meer, u kan nu ook met de kaart terecht.
En o ja, ik was het zelfs nog vergeten, u kan de wagen parkeren naast de deur.
Als u het gevonden heeft, uiteraard.

Een dagje cursus...

2011-02-14T09:21:00.002+01:00

Het was nogal een drukte zaterdag... Al vanaf de opening van de winkel waren er ook cursisten. De leerling-mallenmakers kwamen samen om er nog eens flink een dagje een paar lappen op te geven en zich goed voor te bereiden op de komst van Monika Patuszynska, net voor Pasen. Druk werd er besproken, gevijld, uitgerekend, ingezeept, gips aangemaakt, gegoten en weer opnieuw een vorm boven gehaald...

Dit alles in opperste concentratie!
Beneden liep ondertussen ook de winkel gezellig vol geïnteresseerde klanten...

Voor ik het goed en wel besefte, zaten we aan tafel voor een korte lunchbreak om er even later weer eens goed in te vliegen.
Tegen twee uur kwam de nieuwe shift pottenbakkers-in-spe toe. Korte inleiding over het oh-zo-belangrijke-kneedritueel en dan mochten de absolute beginners plaats nemen naast enkelen die er zich wel eens vroeger aan waagden en nu graag nog een reeksje wilden volgen.

Er heerste een zoemende-bezig-bijtjes-sfeer voor de rest van de namiddag. Persoonlijk behoorde ik niet tot de doorsnee werksters in deze bijenkorf, ik kon niet echt geclassificeerd worden bij de draaiers, noch bij de gieters, maar al snel leek ik een beetje op Maya-de-alarm-bij... Ik haalde materiaal en klei aan, probeerde wat in te springen hier en daar als er een probleem(pje) opdook, maar vooral: mijn hoofd kreeg een gezond zuiders kleurtje van al die drukte ...

En ja, lieve cursisten, in al deze drukte, vonden jullie ook nog de tijd om even pannenkoeken te proeven en te kopen ten voordele van onze Chiro Zandberg, waarvoor mijn welgemeende dank!

Ik hoop dat ze jullie gesmaakt hebben na deze actieve (namid)dag!

Over tajines enzo...

2011-02-02T11:33:00.002+01:00

De draaisessies lopen goed, er zitten weer getalenteerde mensen in de cursus. Enkele van hen hebben al wel eens een reeksje gevolgd en komen alle vaardigheden opfrissen, anderen ontdekken voor het eerst het plezier om zelf potjes te bakken. Rustig en ontspannen zijn is de boodschap en al snel hoor je hier en daar hoe therapeutisch deze activiteit werkt.
Vorige zaterdag was het tijd voor de les waarin het beginnertjeslef zijn tanden toont. Het is een terugkerend fenomeen dat wie al een tijdje "meedraait" plots zin krijgt om eens wat meer gewicht in de schaal, eh, op de schijf te gooien. Sommige zijn daar voorzichtig in en klimmen met een paar grammetjes, terwijl voor anderen al snel de kilo gaat lonken. Het is best wel een spannend gevoel om jezelf eens uit te dagen, ik kan er zeker van meespreken. Maar toch, is er een klein minpuntje aan verbonden, voor mij persoonlijk dan toch. De emmer van de mislukte probeersels krijgt dan plots last van overgewicht, het deksel kan er nog nauwelijks op, klei puilt eruit. Nadien heb ik dan wel behoorlijk wat recuperatiewerk. Zolang het de spuigaten niet uitloopt, zit ik mee te genieten, maar trop is teveel, zoveel weze duidelijk...
Draai het hoe je wil, ergens in een van die rondjes kom je jezelf tegen. Kan best leerrijk zijn.

Op zoek naar een extra schijf om nog iemand te laten deelnemen aan de cursus, kreeg ik te horen dat het bij die bepaalde persoon niet de moment was om zijn schijf uit te lenen, want hij moest tajines draaien, 15 geloof ik. En daarmee zit je dan even in zuiver functioneel draaiwerk. Daar waar in onze Westerse wereld serviesgoed uit China onze eigen pottenbakkers werkeloos houdt, maakt het dan weer geen schijn van kans in de traditionele vakantielanden zoals Griekenland, Marokko, Spanje... Wie kwam er wel eens thuis met een exemplaar? Of beter, wie niet?
Een klant van mij vertelde dat ze eens jaren geleden een mooie vaas had meegebracht. Na enige tijd lag de stoflaag toch een beetje te dik en besloot ze haar vaas eens flink af te spoelen, buiten in de zon. Meteen de lans erop. Groot was haar verbazing toen haar vakantieherinnering voor haar ogen wegsmolt. Het ding bleek niet eens gebakken. Het had wel een vliegtuigreis in de de koffer overleefd!!!
Tja, de traditionele pottenbakkers uit deze landen houden er vaak andere gewoontes op na dan hier. Uiteraard ligt de oorzaak voor een groot deel bij het feit dat er daar soms prachtige plastische kleisoorten worden gedolven. Meestal rood, veel ijzeroxide erin en daardoor té vervuild om nog steengoedtemperaturen aan te kunnen.
Hoe zat dat ook weeral? Die baktemperaturen? Het is een veel voorkomend fenomeen, de onwetendheid van de beginnende keramist. Hij of zij heeft zo'n landen bezocht en het rode aardewerk gezien. "Ze koken daar toch ook in?"

De meest "zuiver" klei, heel vaak witte klei, bevat een minimum aan vervuilende elementen, zodat je hem op een hoge temperatuur kan laten versinteren, wat wil zeggen dat de porositeit minimaliseert en hij, naar onze Westerse hygiënische normen, bruikbaar wordt voor voeding, er m.a.w. geen voedingsresten in blijven zitten. Het feit dat die darmen van ons gevoeliger zijn voor de conditionering van het voedsel op toeristische plekken, dan die van de inboorlingen zelf, houdt zeker verband met de normen die hier gehanteerd worden.
En als er een pleidooi moet worden gehouden door jeugdbewegingen om je kind eens flink buiten te laten spelen in het zand en in de modder, dan kan je jezelf beginnen afvragen of we écht zo goe bezig zijn...
De aardewerken tajine, zoals nog ander kookgerief, wordt vooraf in water gedompeld, zodat de scherf, die niet gesinterd is en dus wél poreus gebleven is, zich vol kan zuigen met water. Daarna wordt de wand ingesmeerd met zonnebloem- of een andere olie om weer terug af te dichten en glad te zijn.

Die échte tajine, gedraaid met rode klei, is meestal folkloristisch beschilderd. Eventueel eerst een crème engobe of wit tinglazuur als basis en daarna krijgt kleur vrij spel. De binnenzijde is meestal ongeglazuurd.
Naast de folklore van de decoratie, biedt (rode) aardewerkklei ook nog een voordeel. Misschien wat paradoxaal op het eerste zicht, maar: er is minder kans op breuk. "En ik die dacht dat steengoed sterker was????" Ja, fysiek sterker wel, maar minder shockbestendig.
De hoge steengoedtemperatuur zorgt ervoor dat het glazuurjasje als gegoten zit, a.h.w. één wordt met de body van de klei, wat als nadeel heeft dat als je plots gaat afkoelen dat jasje zo erg zal spannen dat de klei eronder zich totaal geen uitzetting kan permitteren, wat voor scheuren kan zorgen.
Meestal komt het wel niet zo ver, want een tajine haalt bij het sudderen niet de temperaturen die nodig zijn om klei te doen veranderen van volume. Je mag dus wel je tajine in steengoedklei draaien en afwerken op de hoogste temperaturen (meer dan 1200°C) als je veilig wil spelen op hygiënisch vlak. Ik zou aanraden een klein gaatje te voorzien in de schouw van je tajine, de druk, je weet maar nooit...

Zou ik nu zelf de deur hebben open gezet?
Hoeveel gewicht moet je kunnen centreren om een tajine te maken? En een kleintje dan?
...

TIP

2011-01-23T15:02:00.000+01:00

Na de eerste week op mijn nieuw adres voel ik me er wel goed bij. Vele bezoeken, nieuwsgierige klanten, bemoedigende commentaren... Het was de moeite waard.
Maar er is een opmerking die steeds weer terug keert en jullie hebben gelijk. Geen bord langs de straat, tja, het vergt een beetje zoekwerk...

Bij deze een foto van de straatzijde:

Vooraan dus de gevel voor de florist of zo... Iemand die daar een leuke zaak in wil steken.
Zie vorig berichtje...
Links de inrit van de parking voor De Koploper.

En zo is het als mijn poort open staat...

Er is betering op komst. Het was allemaal een beetje kort, maar we gaan ervoor zorgen dat er weldra geen ontkomen meer aan is:
De Koploper huist in (Kortrijksesteenweg) nummer 138.

Florist.

2011-01-21T07:35:00.001+01:00

GEZOCHT: gemotiveerde M/V met talent om bloemenzaak op te starten. U bent uw eigen baas, neemt zelf alle beslissingen en huurt het pand naast een keramiekzaak waarmee synenergie mogelijk is.

Bijvoorbeeld.
Wat ik bedoel is, dat ik heel graag iemand zou vinden die een zaak begint naast de mijne. Het pand aan de straatkant is beschikbaar, dus zaken voor producten met een zekere impulsief karakter zijn aangewezen.
En ik dacht zo aan bloemen.
Een ambitieus bloemenmeisje, begiftigd met gouden handen, overredingskracht en, als het even kan, met gevoel voor autenticiteit, zodat we onze talenten kunnen verenigen.

Ik zie prachtige potten, hand-gemaakt en daarna hand-gevuld. Ik zie cursussen duimpotten maken, colombin opbouwen, stoken... en daarna opvullen met de mooiste bloemcreaties... Creatieve cursisten met vele talenten.
...

Als ik de deur open duw van het gebouw aan de straatkant, zie ik het voor me. Ik zie een nieuwe vriend(in) waarmee ik plannen zal kunnen smeden, superleuke workshops op stapel zal zetten... Ik sta stil een droom even.

Ken je zo iemand? Ondernemend en boordevol talent? Of ben je gewoon zelf zo iemand? Geef me dan zo snel mogelijk een teken van je bestaan.

Ik wil eens babbelen en zien of we wat voor elkaar kunnen betekenen.

Zou de idee gekomen zijn omdat mijn winkel vol bloemen staat momenteel? En omdat het zo heerlijk ruikt als ik door dat tuintje loop?

Puzzelen.

2011-01-12T23:50:00.001+01:00

Er komt wel veel gepuzzel aan te pas. Puzzelen om de week netjes in te delen, wat tijd om te tellen, wat tijd om in te pakken, wat tijd om praktische zaken te regelen, wat kleine restjes tijd om te verdelen, netjes over iedereen die er om vraagt of zij die er niet expliciet om vragen, maar er toch wel blij mee zijn...
Hier en daar een dringende levering tussen lassen, een bestellingetje plaatsen, een klant verder helpen en even in die ingepakte dozen duiken om het juiste glazuur op te diepen. Mee om enkele pakjes klei want een andere klant is druk aan het boetseren... Gelukkig liggen de oude en de nieuwe winkel niet te ver uit elkaar en wat nog niet ginder ligt, zit hier waarschijnlijk in een doos te wachten.
Puzzelen op plan met wat in die nieuwe ruimte waar zal komen te staan. Soms een leuke vondst die me heel blij maakt, maar soms blijkt ook dat wat op papier klopte, in 3D niet werkt...
Puzzelen met de uren van de dag. Als het lijkt dat er te weinig zijn, moet je gewoon beter puzzelen.
...
Gretig nam ik alle geboden hulp in dank aan, het warmde mijn hart, al die interesse en al die daadwerkelijke hulp! Dan vielen er plots een heleboel puzzelstukken op zijn plaats, op zeer korte tijd. Het zijn mooie, lieve herinneringen die ik lang zal meedragen.
Mijn jaar is mooi gestart.
Merci.
...

Volgende zaterdag gaan mijn deuren weer open.

Ik mis jullie, mijn beste klanten!

Het is nog tijd om elkaar een mooi 2011 te wensen.

Wees welkom.

In beweging.

2011-01-06T04:15:00.065+01:00

Alles is in beweging, lijkt wel.
Vooral 's nachts, als ik niet kan slapen... De druk(te) van de laatste weken belet af en toe serene nachtrust. Dan bedenk ik wat er nog allemaal moet gebeuren vooraleer de deuren van de nieuwe winkel open zullen gaan. Pakjes klei trekken in gedachten voorbij en zoeken geheel autonoom en uiteraard ook zeer eigenwijs een plekje uit, ze kunnen Pixar inspireren voor de volgende productie! Palletten en palletten vullen de ruimte en ik word bang dat er straks weer niet genoeg plaats zal zijn. Potjes glazuur ontsnappen me als ik wil tellen voor de inventaris, ze wippen de straat om en gaan alleen op stap. Ik vraag me bang af of ze de weg wel zullen vinden? Poeder stuift torenhoog op als een zak scheurt tijdens de verhuis in mijn droom die zo stilaan meer op een nachtmerrie begint te gelijken...
Ik sta op en draai wat in het rond. Veel kan je niet doen zo 's nachts en ik weet dat ik het straks moeilijk zal krijgen door slaaptekort. Maar ja, mijn geest komt niet tot rust.
Ik zet me dan maar achter het scherm, want, ik weet het, er wordt niet al te veel gepost via dit medium deze laatste tijd. Waarvoor mijn excuses en ik hoop op wat begrip te kunnen rekenen...
"In beweging". Ik serveer het aan Google: "keramiek, beweging" en kom terecht bij volgend filmpje op Youtube:

Cecil Kemperink is een keramiste die geboeid is door de tegenstelling flexibel versus statisch, zoveel is duidelijk. Mooi idee, om op deze manier keramiek in beweging te brengen en eigen inbreng aan anderen toe te laten. Inspirerend! Het zet mijn geest op een nieuw spoor en... in beweging, of wat dacht je?

Ik begin terug naar de warmte van mijn bed te verlangen en vraag me af of de nachtmerrie nu getemd is?

De Klei Natie.

2010-12-29T20:45:00.003+01:00

Het is zo ver, we zijn begonnen met de verhuis! En waar konden we in dit geval beter beginnen dan in de kelder? Precies, nergens, want in de kelder ligt, of beter lag, het grootste deel van de enorme klei-schat die De Koploper rijk is...
Gelukkig had mijn IT-verantwoordelijke (= de ontwerper van mijn site) net blokperiode en dat betekent voor hem geen les bijwonen en blijkbaar nood aan wat fysieke inspanning als ontspanning en alzo stelde hij voor de Technische Dienst (=mijn zoons) wat te komen versterken. Vele jonge sterke handen maken het zware labeur wat lichter en met dit jonge geweld aan het werk, vloog al snel de klei uit de grond, langs de weg waar hij er voordien in was geschoven: langs het keldergat van de voormalige kolenkelder van nummer 24.

Maandagnamiddag werd afgesproken voor de eerste sessie verhuis. De voormiddag daar begin ik niet meer aan bij mijn zoons want in de vakantie is dat een uiterst enerverende opdracht om ze uit bed te halen voor 11 uur... Bovendien hadden die van Maintenance en Planning (eh, mijn wederhelft en ikke) dan wat tijd om de zaak goed voor te bereiden... Klei per soort houden en in de nieuwe DK op palletten leggen, tijdelijk tot de rekken geïnstalleerd zouden zijn.

Aanvankelijk werd er nog wel hier en daar even geslipt over het sneeuwtapijt in onze straat, maar na enkele ritjes ging het steeds vlotter. Ondertussen zijn er al enkel tonnen klei op stap mogen gaan en is er gelukkig gedooid. Ex-liefje van de jongste daagt ook op, komt mee muren schuren en wit verflaagje leggen, sympathiek van het lieve meiske. Morgen worden ook de eerste rekken verplaatst en waarschijnlijk opnieuw gevuld.

In mijn leven heb ik al enkele mooie dromen gehad en sommige ervan zijn nog werkelijkheid geworden ook. Eén van die dromen was mijn eigen Klei Natie. Als kind woonde ik aan de rand van Antwerpen en als we naar 't Stad trokken, passeerden we altijd de Katoen Natie. Het is eigenlijk pas zeer recentelijk dat ik te weten ben gekomen dat die Katoen Natie geen gigantische opslagplaats had voor katoen en zelfs niet uniek logistiek voor die nijverheid verzorgde. Maar als kind zag ik de bergen katoenbolletjes en bollen garen doorheen de gevel van het statige gebouw waar we om de hoek draaiden om de Leien op te rijden. Ik had eens gevraagd wat een Natie was en toen bleek dat het zoiets als een land was, kon niks mijn Alice-in-Wonderland-fantasieën nog remmen! Katoen was mijn favoriete stof en zo'n land vol ervan, dat moest wel heel dicht bij de Hemel komen.
Nu weeral behoorlijk wat jaren terug begon ik een andere droom uit te werken en maakte van een aantal van mijn hobby's mijn werk bij de geboorte van De Koploper. Het was mijn derde kindje dat ook al snel tot een flinke zelfstandige zoon zou uitgroeien. Hij vraagt nog steeds veel zorg en liefde, maar ik geef het hem allemaal heel graag!

Het laatste jaar bleek steeds meer dat, met het oog op de toekomst, er een aantal ingrepen nodig waren. Eén ervan was de winkelruimte uitbreiden, zodat de klanten zonder mijn tussenkomst zelf konden ontdekken in welke keramische grot van Ali Baba ze terecht gekomen waren. Bescheidenheid daar doe ik nu even niet aan, trots als ik ben op mijn mooie verzameling klei- en porseleinsoorten. Ook bij voorbeeld voor de glazuren, zoals van Duncan, moet ik ingrijpen omdat alles weg steekt. Als ik het ene nieuwe product binnen breng is er al gauw geen plaats meer voor een ander... En ik wil zo graag alle mogelijke afwerkingen tonen zodat iedere keramist zijn persoonlijke toets kan ontwikkelen.
Meer klanten bedienen betekende minder tijd over en wat niet zichtbaar was, bleek vaak onbekend en dus onbemind.

Gelukkig kwam er een oplossing. Straks zal De Koploper groter behuisd zijn en plaats hebben om de klanten rustig zelf op ontdekkingstocht te laten gaan. Maar nu even niet. Even nog niet. Het is hier alles behalve rustig, het gonst van de bedrijvigheid. En heel even heb ik mijn Klei Natie: overal verspreid ligt klei, de hele vloer vol!

Ik wandel door mijn dromen, niet op hoge hakken (cfr. Stef Bos), maar in warme laarzen. Ik draai rond een pallet en denk aan de klant die hier zulke mooie beelden van weet te maken. Ik knipoog naar de African Stone die zoveel harten sneller doet slaan... Toom even de Grès Sauvage in, hij moet nog wat wachten tot er weer handen door zijn aarde gaan woelen, schik de vlasporselein die ongeduldig van de stapel rolt en kleef een verpakking waar de klei van puur enthousiasme uit spat... Ik voel de neiging om even dankbaar een danspasje te maken terwijl ik zachtjes tegen de muziek van mijn jeugdige bende verhuizers in neurie.
Mijn Klei Natie, ik speel met de gedachte om die naam toch zijn wat verwaande bestaan te gunnen... Misschien even met de PR-verantwoordelijke en de Communication Manager overleggen? Morgen meeting over de lunch.

WENSEN voor 2011

2010-12-26T15:52:00.000+01:00

Opruimen en verhuizen.

2010-12-17T15:20:00.002+01:00

Regelmatige klanten wisten het al langer, De Koploper barst zo stilaan uit zijn voegen... "Te weinig ruimte... in een heel huis?????" Ja en neen. "Nee", want natuurlijk is er uiteindelijk heel veel ruimte in een huis zoals dat waar we nu zitten. Maar ook "ja", want die ruimte bleek niet langer optimaal geschikt voor zijn doel. En dan vooral op 2 vlakken: benedenruimte die optimaal geschikt is voor winkelruimte tegenover de cursusruimte die maar moeilijk inpast op het verdiep en anderzijds het probleem van de stockage. Tonnen klei liggen gestapeld in de kelder en de kleine garage. Tijdens werkdagen verzeul ik vele kilo's klei en dat wreekt zich op armen en rug, naast het feit dat het eigenlijk een povere tijdsbesteding is. Er moest dringend een beslissing genomen worden met het oog op de toekomst!

Er is een lange en moeilijke tijd aan vooraf gegaan om tot de beslissing te komen en een oplossing te vinden die het enigszins verzachtte dat ik niet langer het gemak had van naast de deur te wonen en bovendien een enigszins betaalbaar alternatief te bieden. Wat ons logisch leek om te verbouwen, mocht dan weer niet van Stedenbouw... Maar, ook dankzij de inbreng van enkele mensen, zijn we tot een consensus gekomen. Dus hebben we weldra een nieuw adres. Ik beloof mijn klanten: het is niet ver, het is goed bereikbaar met de auto, zelfs beter dan nu en de beschikbare winkeloppervlakte wordt in het totaal meer dan verdubbeld, bovendien is er een mooie heldere cursusruimte... En de klei kan er recht uit de winkel en de aparte stockageruimte in je wagen geladen worden. De uitgebreide klei- en glazuurcollectie die De Koploper aanbiedt, zal eindelijk tot zijn rechtkomen en al zijn geheimen prijs geven. En uiteraard blijf ik paraat om je met de glimlach advies te geven waar ik kan!

Als nieuwjaarsbrief krijgen jullie allemaal het nieuwe adres, nog even geduld dus.

Maar eerst die zware (letterlijk dan!) verhuis... En daar willen we graag wat hulp voor vragen. Alles wat verkocht is, moet namelijk niet verhuisd worden. Dat is evident. Vanaf zaterdag 18 december wordt er uitverkocht. Alles wat we liever niet mee verhuizen wordt aan (sterk) verminderde prijs aangeboden, je kan gewoon komen snuisteren (voor cadeautjes!!!!). Er zijn glazuren, gebruikte (Duncan)mallen, leuke beeldjes om te beschilderen (creatief cadeau voor de kids), acrylverf, originele cadeautjes aan belachelijk lage prijzen... Een aantal onverwachte zaken....

Vanaf Kerst gaat DK dan dicht. Dringende zaken kunnen eventueel nog op afspraak opgehaald worden.
Laatste dag open:
WOENDAG 22 DECEMBER 2011 TOT 19u.

Streefdatum op het nieuwe adres is ZATERDAG 15 JANUARI 2011, dat wordt tijdig aangekondigd!

Onze feesten zullen redelijk ambulant gevierd worden...

(Voor eventueel geïnteresseerden: wij blijven wonen waar we nu wonen in nummer 26. Nummer 24, waar nu DK zit, zal verhuurd worden, na een grondige opknapbeurt. Het is een zonnig huis met Art Deco invloeden, 3 slaapkamers en een eventueel tot vierde kamer in te richten zolder, beschikbaar rond Pasen 2011.)

PRETTIGE FEESTEN!!!!

Architecturale keramiek.

2010-12-10T08:47:00.001+01:00

Het is een thema dat je wel al eens tegen komt: de architectuur als onderwerp.

Arthur Meijer is een Nederlands keramist die zich er volledig op toelegt en vooral de beschrijving ervan op de site van Galerie Het Filiaal trof me.
“Dwalen door verlaten straatjes in stille zuidelijke dorpen of stadswijken. De blauwe lucht trilt van de hitte, er is nog maar weinig volk op straat. Uit de huizen komen geuren en flarden van gesprekken in een vreemde taal, geluiden van servies en radio of TV. Buiten is het stil maar voelt niet eenzaam. Wie herinnert zich niet dit prettige zomerse gevoel? Wie koestert daar geen fijne herinneringen aan? Reizen naar verre streken en daardoor soms ook reizen in de tijd.”

Ik vond de tekst terug op op de website van de man.

Dwalen door zijn werken, is inderdaad een beetje reizen. Nauwgezet bestudeert hij de verschillende stijlen. Hij legt zich toe op de typische kenmerken en invloeden die spelen in een bepaalde bouwstijl en puurt ze uit tot mooie keramische bouwsels die uitnodigen tot dromen.
Laat je even gaan...

Toscaans.

Umbrië.

Castilliaans.

....
Egyptisch...

Op de site vind je er nog een heleboel, goedkoop reizen is het. De man laat je genieten van versteende geschiedenis, het architecturaal kunnen van de mens. De werken zijn gemaakt met een klei met behoorlijk wat grove chamotte voor de stevigheid en de zachte tinten van het klei-oppervlak worden ongeglazuurd gelaten, wat een warm, natuurlijk beeld bewerkstelligt. Hele grote werken worden in delen opgebouwd en gebakken.
Deze man heeft duidelijk een baksteen in de maag, zij het een multiculturele.
En als je het allemaal eens dichterbij wil bekijken, kan je vanaf zondag terecht bij Galerie Picoux in Antwerpen.

Lieve Sint,

2010-12-06T00:03:00.006+01:00

"Het is inderdaad lang geleden, Lieve Sint. De laatste 30 jaar en misschien zelfs een beetje langer, heb ik U (ja, met een hoofdletter) niet meer bedacht met een schrijven, noch mijn schoen gezet. Misschien heeft U het eerste jaar daar even van opgekeken. Ik heb U jarenlang ieder keer consequent met hetzelfde verlangen bestookt: "Lieve Sint, ik wil een pottenbakkersschijf. U mag best enkele jaren overslaan, maar ooit wil ik er een." En U zweeg. En, alsof U het voorwerp van mijn verlangen niet kende of het in de fabrieken van Uw leveranciers niet gemaakt werd, bracht U mij steeds iets anders, al dan niet van "creatieve aard": een schildersdoos, een draaischijf, ja, om rare schilderijtjes mee te maken, een schildersezel... Ik begon U ervan te verdenken onder één hoedje te spelen met mijn pa, die "begenadigd zondagschilder" was...

U stelde mij teleur en ik vergat U. En ik schilderde.

Toen werd ik mama en U verscheen weer in mijn leven, Lieve Sint. Ik genoot van de zingende knapen aan mijn schoorsteen, het verlangen blinkend in hun oogjes en mijn wederhelft blij met spoorwegen en treintjes in de weer, eens Uw uur en ezel gepasseerd waren.

Daarnet nog mocht ik nog genieten van mijn boys, in hun Chiro-outfit, maar ondertussen wel 16 en 18, a capella kwelend naast hun bottin maat 45. De jongste heeft zelfs een tekening ingekleurd, maar "die zwarte ernaast heb ik er af geknipt, want nu moet ik studeren". Maxime, mijn grote zoon, heeft U vast bezig gezien, aan de PC, naast de schoorsteen. Hij moet morgen een spreekoefening doen met Annelies, op school, over het Boeddhisme. En net nog heeft hij even geoefend, zonder Annelies.

Ik vond het boeiend, Lieve Sint, het zette me aan het denken. "Boeddha wist uit ervaring dat je niet gelukkig wordt van rijkdom, noch van armoede". "De juiste intentie: vriendelijke gedachten." "De juiste spraak: geen leugens of boze woorden." "Het juiste levensonderhoud: waar mensen niet onder lijden." "De juiste aanzet: denken voor je iets doet." "Mensen willen veel te veel, steeds meer, ze hebben nooit genoeg en dat maakt hen ongelukkig."

Zou die juf van godsdienst dat met opzet net nu geprogrammeerd hebben? Net in Uw weekend? Ik vraag het me af.

Die pottenbakkersschijf heb ik ondertussen. Of U er voor iets tussen zat, weet ik niet meer, maar ik vrees er wel een beetje voor. De factuur heb ik namelijk zelf ingeschreven én betaald... En eigenlijk weet ik niet echt meer wat ik U ooit anders heb gevraagd. Nu wou ik dat Boeddha mijn schoen vannacht zou vullen. Misschien heeft U het wel even... te druk?... En Boeddha, vult die wel schoenen???? Misschien heb ik het allemaal niet helemaal begrepen, Lieve Sint? Ik wens U toch een mooie nacht, veel succes."

En aan allen die (in) U geloven.

Ragfijn porselein in beweging.

2010-11-26T08:29:00.001+01:00

Het ligt allemaal een beetje stil hier bij mij... Wat andere dingen aan mijn hoofd, geen potten meer gedraaid sinds enkele maanden, enkel nog deel genomen aan de cursus met Christien en die met Alison. Verder niks. Ook niet meteen behoefte aan. Zal wel terug komen, in alle hevigheid, daar ben ik me bewust van.
Maar dat wil niet zeggen dat ik plots geen interesse meer heb, oh, nee. Ik zie alleen dat mijn rekken en mijn huis zich vullen met keramiek waar ik verder niet te veel mee doe. En dat heb ik even een halt toe geroepen.
En ik heb het een beetje té druk. Met andere dingen. Waarover later meer...
Even wat minder praktijk, niet minder aandacht.
Net nog kwam het water in mijn mond... Ik heb namelijk Paula Bastiaansen ontdekt...

Vloeibaar porselein, gestold in sierlijke beweging. Pure poëzie!!!!

Op haar website krijg je een idee van haar werkmethode, maar nog steeds blijf je jezelf de vraag stellen: "Hoe doet die dame dat?????"
Bakken in een keramische mal, ik wil wel, maar een aantal van die vormen vragen dan wel om héél ingewikkelde steunmallen!

Deze vormen lijken om mijn gedachten, geconcentreerde kronkels bij elkaar en hier en daar mooie, sierlijke uithalen in het Grote Niets, op zoek naar...., reikend naar...., terug in zichzelf kerend..., genietend.

mmmmmmallen met Monika...

2010-11-23T08:36:00.000+01:00

Het is een beetje met Monika Patuszynska zoals met de Sint, haar komst wordt lang van tevoren aangekondigd...

En nu de Goede Man in het land is, blijkt dat Monika ook weer terug in haar heimat zit. Ze is net terug van ... China.
Sinds de genodigden voor het Belgisch paviljoen in het Fuping Pottery Art Village aan hun tournee doorheen het Vlaamse land begonnen zijn, zal iedere gerechtaarde keramist wel van het bestaan ervan op de hoogte zijn. In de zomer van 2008 was België aan de beurt en wij zonden onze zonen en dochters uit:
The fuping eleven : Emile Desmedt, Tjok Dessauvage, Nathalie Doyen, Mieke Everaet, Marieke Pauwels, Patrick Piccarelle, Stefan Serneels, Gerda Steegmans, Rik Vandewege, Johan Van Geert en Bruno Vermeiren.
En nu was het de beurt aan Polen. Aangezien Monika P. de organisatie van het porseleingebeuren in Polen stevig in handen heeft, kon zij ook hier uiteraard niet ontbreken in het Oosteuropese paviljoen.

Maar ze is dus terug thuis. En ze bereidt zich waarschijnlijk weeral voor op haar eerstvolgende trip. De Sint heeft zijn geschenkjes allemaal in zijn zak gestoken en op zijn ezel geladen, Monika heeft weer een stukje aan haar repertorium gebreid, een hoofdstukje van haar verhaal geschreven. Ik ben benieuwd.

En de kindjes zingen liedjes en proberen nog snel een beetje braaf te zijn. Wel, daar moeten wij ook aan werken, aan die voorbereiding. Straks gaan we aan de slag om mooie mallen te maken, maagdelijk witte gladde mallen. Om ze dan straks te "bewerken" met Monika, ze een heel klein beetje te mollesteren, misschien?!
Het is deze week de laatste kans om nog deel te nemen aan de "INTERACTIEVE CURSUS MALLEN MAKEN", voorbereidingen om net voor Pasen 2011 te gaan "mallen maken met Monika", mmmmmm...

Keramisch vragenuurtje.

2010-11-12T16:46:00.003+01:00

November, midden november, wapenstilstand...
De in september aangekochte basissetjes voor boetseren en pottenbakken zijn nu al volop in gebruik en de eerste werkstukjes zijn gebakken. Ik zie ze wel graag komen, die nieuwelingetjes, aarzelend vragend of ik wel klei verkoop in dat winkeltje van mij, "gewone boetseerklei" of "klei om mee te draaien, witte" ? Of een beetje overmoedig, klaar om hun werk van kleur te voorzien. Voorzichtig vraag ik of ze aardewerk gaan bakken of steengoed, of ze gieten, dompelen, spuiten of schilderen willen met hun glazuur? Wenkbrauwen de hoogte in. Eh, of het over voedingsrecipiënten gaat of een beeld dan misschien? En, moet het dan nog eens gebakken worden? Welke temperatuur? Hoezo?
...
Vorig weekend was ik op de tentoonstelling in de club (Sueva, Zwevegem) waar ik ook op die manier debuteerde, nu wel al 20 jaar geleden. Vol overtuiging wandelde ik, jaren geleden, in al mijn onschuld en onwetendheid, op de begeerlijke draaimolentjes af en keek eens rond: "Hoe begin ik eraan om een potje te draaien?" De mevrouw die de pottenbakkers initieerde was er niet en dus kreeg ik wat recupklei om "eens te proberen". Recupklei, jawel, met hele dikke chamottekorrels in!

Annemie, de mevrouw dus, heeft nog wel wat tijd in mij gestoken achteraf, maar het heeft daarna bijna 12 jaar geduurd voor ik me er weer eens deftig aan waagde... Het eerste potje koester ik nog steeds.
Dit maar om te zeggen dat ik er begrip voor heb: onwetendheid. Meer nog, ik heb er behoorlijk wat ervaring in!
...
Weerom al wat jaren geleden begon ik serieus te denken over een toekomst als kleiboerin en vond ik dat ik een behoorlijke opleiding moest hebben om zelfbewust voor mijn publiek aan te treden. Op dus naar Syntra West in Brugge.
Nog steeds merk ik dat je daar een heel behoorlijke basis krijgt wat betreft de technische bagage die met klei en keramiek te maken heeft. Op dat vlak maak ik er graag reclame voor.
...
Ondertussen is mijn horizon alleen maar breder geworden, interesse, studie, internet en literatuur, maar ook vooral heel veel contact met keramisten en pottenbakkers allerlei zijn daar verantwoordelijk voor en daarom wil ik graag mensen op weg helpen.

Volgende week woensdag ga ik weer op missie. In de "keramische vragenuurtjes" toon ik wat er allemaal bestaat, waar het voor dient en welk resultaat je ermee behaalt. Precies, het is waarschijnlijk ook commercieel te noemen, want ik haal zowat alles boven wat ik aan klei, engobes, glazuren en gereedschap aan de man breng en je krijgt een deel van het inschrijvingsgeld terug betaald in een aankoopbon, maar, geloof me, daar is het in de eerste plaats niet om te doen. Ik kan namelijk zo genieten van die ondeugende twinkeling in de ogen van iemand die me daarna nog om "een pakske klei" komt vragen!
...
Wees welkom met al je vragen. Graag een seintje vooraf als je mee komt luisteren.

AANDACHT !

2010-11-06T20:15:00.000+01:00

DE KOPLOPER IS UITZONDERLIJK GESLOTEN OP VRIJDAG 12 NOVEMBER.
DE KOPLOPER IS TERUG NORMAAL OPEN OP ZATERDAG 13 NOVEMBER.

Resultaten.

2010-11-06T20:12:00.001+01:00

De eerste oven vol werk van het weekend met Alison Graham werd deze ochtend geleegd...
Voor wie erbij was: GENIETEN!
Voor wie er niet bij was: WAT JE GEMIST HEBT...

Jeugd.

2010-11-01T18:34:00.001+01:00

Ze kwam toe, laat, donderdagavond in Kortrijk. En ik moet eerlijk bekennen, het eerste wat ik dacht, was: "ze ziet er zo jong uit".

Misschien een heel klein beetje minder zeker van mijn keuze bracht ik deze jonge dame in mijn huis en nam ik haar de volgende ochtend mee naar mijn winkel... Maar dan vroeg ik haar uit over wat ze doet en hoe ze haar verhaal ging brengen en plots viel ik van de ene (positieve) verbazing in de andere! Alison is wel degelijk bezig met haar carrière, haar les geven en wat ze doet past helemaal in het plaatje. Jong zijn is geen handicap, geen zonde, maar net een gave als je het goed aanwendt. Minder (ervaring) kan meer zijn als je het intensief genoeg beleeft en verwerkt.
Mijn intuïtie zat opnieuw juist! Gewoonlijk weet die wel wat goed is en ook nu weer was het raak.
Al gauw bleek dat de deelnemers aan de meet-and-greet en de mensen voor de workshop er precies zo over dachten. Alison raakt diep als ze haar verhaal vertelt, eerlijk, misstappen naast successen, ervaringen waar je keramisch rijk van wordt. Ze werd wel eens "uitgesloten" omdat ze geen échte keramist zou zijn omdat ze eigenlijk "enkel" grafisch bezig is en minder met de materie an sich werkt, maar ik stel me dan de vraag of het verkeerd is keramisch canvas te gebruiken, is het noodzakelijk een functionaliteit of zelfs maar al een volume te creëren? Alison Graham zelf kreeg les van Alison Britton, een grote dame in internationaal keramiekland en deze zei dat het mooi maken van je omgeving ook best functioneel te noemen is.

Alison bracht het verhaal van haar artistieke loopbaan, haar zoeken naar manieren om zich uit te drukken en er werd dieper ingegaan op de haar inspirerende kunstenaars, keramisten, schilders en grafici, meteen een lijstje waarmee we allemaal al enkele avondjes zoet zullen zijn!
Vrijdag tracteerde ze de meet-and-greet-ers op een niets verhullende inspirerende en goed voorbereide demo, zodat er meteen eentje meer zich inschreef voor de workshop!

Zaterdag mochten we dan zelf aan de slag. Iedereen begon wat aarzelend het canvas te ontdekken, in te delen, alle leuke effectjes uit te proberen en binnen de kortste keren werden de eerste projectjes met "ah" en "ooooh" onthaald. Tegen zondagavond was iedereen zijn grenzen aan het verleggen, onverwachte tekeningen aan het maken en geleende kleuren aan het uittesten. De resultaten liegen er niet om. Nu dat vervelende wachten op de oven nog!

Privé was Alison ook een verrijking in huis. Mijn zoons gaven haar naar eigen zeggen een verjongend effect, alsof ze dat nog nodig had! En mijn boys zelf hebben een heel leuk en inspirerend weekend achter de rug, voor allebei straks bekroond met eigen keramisch werk.

Meet-and-greet Alison Graham.

2010-10-23T12:27:00.006+02:00

De titel kon hier "voor de snelle beslissers" zijn... maar ik denk dat ik dat al eens heb geschreven...

Volgend weekend staat alles in het teken van Alison Graham, de Engelse keramiste die sculpturen en recipiënten maakt in papierporselein, dat ze ook zelf aanmaakt. De workshop begint op vrijdagavond.
Mensen die echter niet kunnen deelnemen aan het ganse weekend hebben mij nu gevraagd of ze haar niet kunnen ontmoeten in een "meet-and-greet", zoals we dat met Monika Patuszynska hebben gedaan...

In samenspraak met Alison hebben we besloten deze meet-and-greet 's avonds te houden en niet in de namiddag (zoals eerst gemeld), zodat waarschijnlijk meer mensen deel kunnen nemen.

Vrijdagavond willen we graag aan deze mensen tegemoet komen. Vanaf 19u tot ongeveer 20u30 zal Alison Graham haar werk en haar loopbaan toelichten aan de hand van een slide show en enkele voorbeelden én een demo. Na haar verhaal, is er een vragenronde voorzien.

Deelname: € 15.

Om in te schrijven zal je wel heel snel moeten reageren...
Bel me, schrijf me, fax me, bezoek me, ... ik luister en noteer.

Tijdens deze dagen zal De Koploper als winkel gesloten zijn.
Toe vanaf donderdag 28/10, normale sluitingsdag, tot en met maandag 1 november. Terug geopend vanaf dinsdag 2/11/2010.

Ervaringen delen.

2010-10-20T16:33:00.002+02:00

Ik kan me voorstellen dat het voor de West-Vlaamse (en Noord-Franse) keramist en pottenbakker een mooi weekend is geweest. Zaterdag een beetje bevolkt en twijfelachtig, maar zondag volle bak zon en alleen maar wat aan de koude kant. Hopelijk zijn ze dan ook allemaal tevreden van de bezoekjes aan de ateliers, zowel zij die organiseerden, als zij die bezochten. Buren Bij Kunstenaars blijft een mooi initiatief, dat veel volk aanzet tot beste beentjes voorzetten enerzijds en/of tot inspirerende bezoekjes anderzijds.
Ik heb wel eens aan al die te bezoeken ateliers gedacht, maar eigenlijk had ik dit weekend ook de handen vol met een groots 25-jarig bestaan en een massa pottendraaiende kids die de revue passeerden op zaterdag en de happening van fruitminnend Oost-Vlaanderen op zondag...
Weet u trouwens wat een pomoloog is? Ikke wel, sinds zondag. Een prachtig woord, de pomoloog, de ooftkundige, nog zo'n nieuw begrip voor mij. Ik had nog nooit in mijn leven zo'n hoeveelheid appel- en perenrassen gezien. Uitgenodigd door de mensen van het RLVA, het Regionaal Landschap Vlaamse Ardennen, nam ik deel aan eens iets anders dan een keramisch gebeuren. Het was even wennen en ik had ook wel zelfs een dosis keramisch materiaal mee om niet totaal uit mijn biotoop te geraken... Maar het was een echte proevertjesdag. Harde appels, zoete appels, korrelige peren, citroenachtige appels, appels met een bittere smaak, sappige peren, ... een beschrijving van een blad lang om uit te leggen hoe ze smaken en hoe ze te kweken. Mensen die bijna verontwaardigd zijn omdat wij ooit het rijkste land waren in appel- en peren, toonaangevend, terwijl er heden nog slecht enkelen zijn die "er iets van kennen", "je kan ze op 1 hand tellen en er zijn er velen die dingen beweren die niet juist zijn", "de stiel en de kennis gaat verloren"...

Gelukkig heb ik een nogal goed ontwikkeld smaakorgaan want ik moest wel een aantal keren vertellen wat ik van die appel of dat peertje vond, wat ik proefde, behalve "appel" en "peer"... Het heeft veel weg van een wijnproeverij, al wordt er hier helemaal niks uitgespuwd in een of ander recipiënt. Tenzij eventueel een hardere schil.
En weten jullie dat er op de wereld nog 7000(!!!) soorten appels zijn??? Terwijl in de negentiende eeuw er zo veel in België alleen al waren? Nu worden er nog ontwikkeld en onderhouden in... jawel, China.
Allemaal wijsheid die pomoloog Daniel Willaeys mij bij bracht. Hij heeft er zelfs een blog over.
Ik mag af en toe een opdrachtje doen voor deze mensen en ik doe dat altijd met heel veel plezier, het zijn warme, vriendelijke mensen.
Maandag, het weekend is voorbij, al voelt dat niet zo. Zelf de hele tijd gewerkt, Philippe ook. Moe zondagavond, vroeg in bed gekropen.
Maandagavond nog voorbereidingen voor dinsdag...
Dinsdagavond kleurdag met Christien Dutoit. Op haar rustige manier leidt ze iedereen doorheen de avond en verpinkt zelfs nauwelijks als een deelneemster de staart van de hond van een andere eraf wipt... Ikzelf hou mijn adem minutenlang in: kon ik nu maar de tijd even 5 minuten terug draaien! Die staart stond mij nu al 2 weken lang uit te dagen op de tafel in het atelier en ik was blij dat er niks mis gelopen was...
Christien hing het lichaamsdeel er terug aan en op hoop van zegen zette ik het deze ochtend mét hond en al in de oven.
Maar, het was verder wel een avond vol blije gezichten!

Overmorgen gaat de eerste oven open. Wordt dus zeker vervolgd.
En we blijven hopen op blije gezichten!!!

Computers...

2010-10-11T20:37:00.005+02:00

Stevige virus verwerkt... Enfin, zelf ben ik niet ziek geweest, het was mijn PC. Gelukkig heb ik mij een weekje kunnen behelpen met de laptop van De Koploper, maar ondertussen ben ik toch een aantal mensen vergeten te beantwoorden en liep er hier en daar nog wel eens iets mank.
Via de site heb ik ook mijn eerste volwassen nieuwsbrief willen versturen. Willen versturen, jaja, want ook dat liep niet echt van een leien dakje. De eerste regels hebben wel hun doel bereikt, maar de rest ben ik helemaal kwijt, zelfs de kopie van het origineel heeft dat ding verslonden! En tot overmaat van ramp is een test ook nog eens de ... ether (?) in gevlogen. Enkele van jullie hebben dus 3 mails ontvangen.
'k Zal het waarschijnlijk nog wel eens proberen, ooit... Alvast sorry voor de overlast in jullie electronische brievenbus. Maar omdat het om mededelingen gaat waarvan er een aantal vrij dringend zijn, steek ik ze via deze beproefde weg ook eens op het net.

De Koploper gaat constant op zoek naar nieuwe kleisoorten en ook nu zijn er een paar interessante aanwinsten. De wit/crèmebakkende Creaton 482 met zijn 40% chamotte tot 4 (!) mm staat op eenzame hoogte als je een uitzonderlijke klei aan een dergelijke prijs wil vinden. Voor gasstokers in reductie is er de Creaton 1112 die porseleinchamotte tot 1 mm heeft, d.w.z. dat de klei grijzig zal kleuren terwijl de molochiet witte spikkels zal geven. In oxidatie, dus vooral in de electrische oven, zal hij vooral erg wit zijn. De Terra Nigra is dan weer een vette intens zwarte klei met 2 mm chamotte en haalt met gemak 1200°C.
Qua draaiklei haalden we Fuchs binnen, de gewone WM en ook de AM, de ateliermassa die toch wel goedkoper uitkomt voor "dagelijks gebruik".

Wat betreft de workshops, wordt het tijd voor de laatste beslissers om zich in te schrijven voor het laatste weekend van oktober. Dan komt Alison Graham die met zelfgemaakt papierporselein jullie aan het werk zet om een muraal werkstuk te maken: "Exploring the surface".

In de Keramische Vragenuurtjes beantwoord ik zo veel mogelijk van jullie vragen, nadat er eerst een uiteenzetting over het onderwerp wordt gehouden.

Ook de reeks "pottenbakken voor beginners" met Dirk Vanhaeren staat er nu op, voor januari 2011, maar de eerste reeks zit nu al vol, vooraf ingeschreven...

Een beetje lezen en zoeken op deze blog, pagina "cursussen" en op de site http://www.dekoploper.be/ en dan vind je alle info.
Natuurlijk mag je ook mij om uitleg vragen...

Ik vrees dat ik niet echt evenveel felicitaties mag verwachten voor deze acties... Het liep allemaal niet écht vlot. Geen felicitaties dus. Of toch? Voor de inhoud dan misschien???

Felicitaties!

2010-10-08T15:15:00.000+02:00

Jaja, dames, u haalde de finish met glans!
Ik geef toe, ik zag enkele van jullie nog even in van de voorbije dagen om de laatste hand te leggen. Het ene dier is aaibaarder dan het andere, het ene baasje is wat sneller (tevreden?) dan het andere... Maar we mogen stellen dat het een succes is geworden. Christien Dutoit heeft iedereen begeleid in zijn eigen werk, met zijn eigen stijl. Haar ervaren blik zag meteen waar iets fout liep, waar iets vloekte met de algemene lijn van het werk. Het was aangenaam en ontspannen werken. Een fijne manier van opbouwen, open voor constante verbetering en aanpassing.
Over 2 weken zien we elkaar weer voor het kleurwerk. Tot dan zit ik hier dagelijks in mijn privé-dierentuin...

Geniet van een zonnig weekend!

Sex in het Weekend.

2010-10-02T01:13:00.037+02:00

Inspirerende Groene Porno van Isabella Rossellini! En er staan nog juweeltjes op de site van Sundance Channel.

Seduce me...

Veel plezier met ... de beestjes. De link, weet je wel?

De beestjes.

2010-10-01T11:04:00.001+02:00

Het draait hier de laatste weken nogal vaak om beestjes. Mijn buurvrouw, ja precies, die van de kippen, heeft opnieuw voor een aangroei van ons neerhof gezorgd. Deze keer ging het over een vriendin die een nest of 2 cavia's had. Met een "die mogen buiten mee in het hok van de kippen" en een "die maken zo'n leuk piepgeluid" en nog zo wat van die promotionele argumenten, is ze erin geslaagd mij over de brug te krijgen om 2 caviaatjes over de draad te halen... Alleen, ze zijn nog een beetje klein en ik krijg het niet over mijn hart die 2 aan hun lot over te laten bij die grote boze kippen. Luna en Nuka zitten voorlopig in een grote zinken bad (zonder water, wel te verstaan) afwisselend in De Koploper en in onze koude serre.

Dit is de jongste, kleine Nuka, 185 g,

en dit is Luna, al 230 g.

Er is geen geboortelijst en we houden geen baby- of neerhofborrel, maar als je in De Koploper bent, mag je ze wel eens zien en/of aaien... Ik heb al enkele klanten over de vloer gehad die spontaan de beestjes oppakken en/of er eens vertederd iets tegen zeggen. Mijn zoons zeggen dat ik een caviahuisje in mijn boekje met keramische to-do-lijstjes moet schrijven. Draaien, opbouwen, assembleren...? Suggesties zijn welkom.

Er is ook de meer professionele kant van het beestjes-verhaal, namelijk de boetseercursus met Christien Dutoit. Ondanks haar lumbago was ze vorige dinsdag weer paraat om de deelneemsters te begeleiden. Problemen zoals "Hoe wordt dit varken nu een buffel?" en "Hoe maak ik mijn beest op die sokkel vast?" of "Wat denk je van de poep van mijn olifant?" werden met de glimlach opgelost en in de juiste richting geduwd. Je ziet meteen dat haar hand vastberaden is, zowel als ze opbouwt, als wanneer ze een lichaamsdeel (van de beestjes!) in de juiste stand duwt of iets terug wegsnijdt omdat de verhouding haar niet aanstaat. Het wekt vertrouwen en dat is nodig om de dames een beetje te ontspannen in hun strijd met de lapjes klei.

Het ziet er allemaal goed uit, al voelen er wel enkelen lichtjes paniek opborrelen als ze beseffen dat volgende week het beestje afgewerkt zal worden... Daarna wachten we een weekje en dan gaan we kleuren en finaal bakken...

De liefde voor het vuur...

2010-09-25T14:40:00.002+02:00

La Borne. Ik heb er mooie herinneringen aan. En ook mijn gezin heeft er zich al enkele keren goed geamuseerd... Maxime praat nog over de boxer van bij Linard. God hebbe zijn ziel, zou ik zeggen, die van Linard althans en onder de voorwaarde dat die bij elkaar vertoeven, God en Linard dan.

Het staat daar momenteel in vuur en vlam, La Borne dan. Het "11ème Rencontre Internationale Professionnelle du 20 septembre au 12 octobre 2010" vindt daar nu plaats, nu, op dit moment. Noch tijd, noch energie, noch organisatie laten mij toe er lijflijk aanwezig te zijn, maar mij hart is er wel. Net zoals het hart van andere keramisten die graag houtovens zien stoken... Soms heb je gewoon andere prioriteiten dan keramische hoogtijdagen. Jammer genoeg.
Maar stel dat jullie even een vrij weekend zouden hebben, het is niet zo ver, ga de sfeer snuiven, ga kijken hoe het vuur de hemel in lichterlaaie zet, warm je (keramisch) hart, het is de moeite!

Op Facebook kan je ook mee volgen, o.a. David Whitehead zet regelmatig iets online...

Ik moet het hier noodgedwongen houden bij een Belgisch weekend, Zandbergse Kermis met oliebollen van de Chiro en een cross waarbij de jongste zoon net derde werd. Een beetje steunen, net wat je zegt...
Maar mijn warmbloedig hartje, da's... even niet thuis.

Tractatie.

2010-09-20T12:58:00.003+02:00

Wow, heb weer genoten van mijn jaarlijkse tractatie op Keramisto, Milsbeek, Nederland. Keramiek gesnoven tot het er dreigde langs mijn oren uit te lopen... En heel mijn budget ging er door, dit jaar is het uit met keramiek verzamelen, de sponsoring van de keramische sector is gedaan voor 2010.
Met voldoening in mijn hartje en toch weer spijt dat het over was, stilletjes naar huis gereden.
Ik was er echt stil van, bijna 3 uur lang, beetje krop in de keel.
'k Zal mijn lieve vrienden weer erg missen de eerste dagen! Gek hoe eigenlijk maar 1 of 2 keer per jaar elkaar echt zien, zo'n sterke band kan smeden. Zaterdagavond was het superleuk, lekker gegeten en veel bijgepraat. Ze hadden een vuurpijl van nieuwjaar gespaard om ter ere van ons weerzien af te vuren. Zo'n entree maak ik niet elke dag...
Zondag al bij de opening van Keramisto gearriveerd op het grasveld. Direct Fritzke weer gezien! Fritz Rossmann zag er goed uit, al wist hij te zeggen dat er wel behoorlijk gefeest was de vorige avond tussen al die keramistjes... Maar de zaken gaan zoals hij het wil en hij heeft mooi nieuw werk, helder zachtgroen celadon siert zijn porselein. Het was een toffe babbel bij de start!

Fritz vertelde dat sommige bezoekers meteen iets van zijn werk wilde kopen, maar dan toch eerst de markt eens gingen bekijken en dan... "dan is de concurrentie wel heel groot, er staat hier zo veel zupper-fantastisch werk"... Tja, nochtans, toen ik vertrok stond er net weer een dame triomfantelijk naar haar aankoop te kijken op zijn stand...

Soms wacht ik enkele jaren om een keuze te maken bij een bepaalde kunstenaar. Waarom weet ik niet precies. Vooral als ik "alles" zou willen meenemen, dan heb ik het heel moeilijk. Een dame die mij toch ook nog wel eens aan haar stand mag verwachten is Stepanie Raymond, maar voorlopig hou ik het bij kijken en genieten.
Jullie tractatie: een "zupper-tof" presentatie-filmpje van een gallerij over haar werk. Genieten (ook van de leuke muziek!) op maandag:

Geheugensteuntje.

2010-09-15T08:20:00.067+02:00

Lijstjes, agenda's, ezelbruggetjes, gekleurde markers, post-its, alarmfuncties op de gsm om het wat hedendaagser aan boord te leggen, allemaal wegwijzers voor mensen die aan beginnende dementie lijden... Ik ken wel enkele middeltjes en ik gebruik ze ook. Soms haalt iemand iets aan waar ik over schreef in mijn blog en dan kan ik meestal de naam van de artiest niet eens meer herinneren. Ik vind dat erg en ik oefen mijn geheugen ook, het schijnt dat het analoog werkt als het trainen van spieren.

Gelukkig weet ik 's ochtends nog steeds wie er naast me ligt...

Namen, ik ben er nooit goed in geweest, maar dat blijkt beter te gaan met de winkel. Ik ken vele klanten bij naam en dat is dus al een grote vooruitgang.

Vergeten... Herkenbaar, hoor ik zo om me heen. Veel troosten doet het niet, maar ik sta niet alleen, da's toch al veel.

We gaan op zoek naar oplossingen. Net nog heb ik er eentje bedacht. Op mijn site http://www.dekoploper.be/ vind je bij de links vanaf nu een overzicht van de besproken keramisten, pottenbakkers en eventueel andere kunstenaars. Je kan ook even de aanzet ertoe of gewoon wat onzin erover lezen die dan weer in mijn blogartikeltje stond... Ik vind het zelf een mooie koppeling tussen beide mediums, de statische "serieuzere" site en de meer vluchtige bloggazet.

Ik schrik er zelf van hoe veel kunstenaars de revue al passeerden. Misschien een leuk initiatief om enkele lange winteravonden op te vrolijken?

(Let wel: de lijst is nog niet volledig...)

Geheugensteuntjes...

Ik pleit er al jaren voor dat iedereen een boekje zou bij houden en opschrijven welke klei hij voor welk project heeft gebruikt, hoe hoog gebakken, welke engobe, welk glazuur?... Ik weet jammer genoeg niet altijd meer terug te vinden welke klei vorige keer werd aangekocht. "Dezelfde als vorige keer" is soms een iets té vage omschrijving. Maar hoe doe je dat: kiezen voor een bepaald soort klei? Ik heb hier wel meer dan 70 soorten...

Jaarlijks hou ik daarover "voorlichtingslessen".

Het keramisch vragenuurtje.

In de winkel blijkt regelmatig dat vele mensen zich vragen stellen over het verschil tussen de soorten klei, de baktemperaturen, het gebruik van (sinter)engobes en glazuren en het bakproces.
Daarom geeft De Koploper INFO-DAGEN.

Sessie 1: de verschillende kleisoorten, verschil in gebruik tussen witte en gekleurde kleisoorten, aardewerk, steengoed en porselein, wat chamotte is, veiligheid, giftigheid, gebruik met kids...

Sessie 2: alle mogelijke decoratietechnieken met en op ongebakken klei. Wat is engobe? Zelf maken of kopen? Kan ik klei kleuren? Wat kan er allemaal met klei?

Sessie 3: soorten glazuren, zelf maken of kant-en-klaar, verhouding tot de gebruikte kleisoort, kleurmengsels... De bedoeling is niet een heleboel recepten meegeven, maar duidelijk te maken wat je wel eventueel zelf kan en waar je dat moet vinden, hoe je dat moet testen...

Sessie 4: het bakproces wordt onder de loep genomen. Waarom zelf bakken? Wat zijn stookcurves? Aardewerk of steengoed? Biscuit? Tips en info over de aanschaf van een eigen oven. Voor- en nadelen van zelf bakken.

Vorige jaren is gebleken dat het zeer interessant is voor beginners en ook gevorderden. Je moet rekenen dat ik ongeveer een klein uurtje uitleg geef en de producten en voorbeelden bespreek en daarna worden er opmerkingen gemaakt en vragen gesteld. Je leert ook veel van de ervaringen van de andere deelnemers.

Deze info-sessies zijn helemaal niet duur en vinden plaats op woensdagmiddag en woensdagavond. Data en info lees je door hier te klikken.

Gewoon inschrijven, op je kalender aanduiden en ergens een geheugensteuntje kleven...

Zintuiglijke ervaringen...

2010-09-11T12:20:00.008+02:00

Iemand die iets perfect kan verwoorden is nog iets anders dan een mooiprater... Hoewel ze me allebei kippenvel bezorgen, zal ik bij de eerste graag aan tafel schuiven om mee te degusteren, terwijl ik bij de tweede al gruwel bij de eerste amuse-gueule. Mee rondjes lopen en aanschouwen hoe het ei wordt gelegd, uitgebroed en dan het resultaat beoordelen, in de speeltuin van klanken kan ik uren genieten.
Speelse fantasie vond ik deze week hier en daar op het net, in een klein gestolen momentje tussen vele tonnen klei op verplaatsing, de start van het academische jaar, net wat je zegt... Ik doolde wat op Het Grote Net en al snuisterend viel ik tussen wat "keitjes", een poëtische blog van Hugo Verschelden, een man mij totaal onbekend. Als verwelkoming las ik: "In dit blog zal je de perfectie niet vinden. Kom je echter af en toe even warmen. En breng gerust je vrienden mee." Bij deze. Ik raad je aan het even te doen, hier en daar staan mooie tekstjes, een glimlach, even doordenken... Een raad: laat je ook eens door de gaten in zijn andere blog binnen glijden... Inspirerende foto's, even geen woorden meer nodig, grote concurrentie van sprekende beelden...
Tot straks zou ik zo zeggen, maar kom nog even terug.
De zee moet hier nog opkomen.

Jammer misschien?
Terug? Of nog even...
Op stap met de Strandjutter of de natuur lezen, geleid door de Treeman?

Mensen kunnen mooie dingen maken, of vinden, of ...zeggen.
(Ondertussen zijn er enkele klanten in de winkel geweest, er was ook weer een hele mooie ervaring bij, wie erbij was zal het beamen... Hannelore?)
Het is een warme zaterdag, ik vind het leven mooi vandaag, zoveel had je al begrepen, zou ik zo denken. Al zeurt een vage hoofdpijn door mijn zere keel, over mijn verstopte neus naar ergens achter in mijn hoofd, maar ze zal de uitgang wel vinden, daar vertrouw ik op. Straks wordt het een warme avond, andere zintuigen aan het werk, de geur van BBQ in vele tuinen in de buurt, de smaak van geroosterd vlees in mijn mond en mooie vooruitzichten aan Keramisto (volgend weekend! Niet vergeten!) en ons jaarlijks bezoekje aan onze Vlaams-Nederlandse vrienden in Nijmegen...
Maar nu even de dag nog. Ik heb al enkele klanten op bezoek gehad die vandaag raku gaan maken. En dat was de oorsprong van deze tekst. Een beetje een lang voorspel, ik hoop maar dat het kan bekoren...
Mensen die mooi kunnen denken en praten of schrijven. Ik kwam er nog eentje tegen toen ik over raku las, het is er de tijd van het jaar blijkbaar voor. Paul Soldner is een man die mee aan de basis lag van de westerse raku-beweging. Ik ontmoette hem in het licht van de aankondiging van de naked-raku-dag, juni ll. Deze zomer zag ik werk van Alistair Danhieux in Saint-Amand-en-Puisaye en, zoals ik het die keer ook stelde, de naked-raku-keramist heeft een site met veel informatie en hele inspirerende links, via de welke ik dus bij Paul Soldner terecht kwam. Met veel plezier laat ik de man zelf zijn verhaal vertellen...

Op zijn site las ik ergens:
"In the spirit of raku, there is the necessity to embrace the element of surprise. There can be no fear of losing what was once planned and there must be an urge to grow along with the discovery of the unknown. In the spirit of raku: make no demands, expect nothing, follow no absolute plan, be secure in change, learn to accept another solution and, finally, prefer to gamble on your own intuition. Raku offers us deep understanding of those qualities in pottery which are of a more spiritual nature, of pots by men willing to create objects that have meaning as well as function." (Soldner, 1973)
("In het licht van raku moet je het element verrassing toelaten. Je mag niet vrezen om te verliezen wat je gepland had en je moet de drang voelen om het ongekende te ontdekken. In de geest van raku: stel geen eisen, verwacht niks, volg geen rigide plan, vertrouw op verandering, leer andere oplossingen aanvaarden en, ten slotte, durf in te zetten op je intuïtie. Raku laat je toe verder inzicht te krijgen in deze eigenschappen van pottenbakken die van meer spirituele aard zijn, eigenschappen van potten gemaakt door mensen die objecten willen maken die zowel funktie als betekenis in zich dragen.")
Een mooie ontmoeting met een oude wijze man.
Respect.
Ook voor gekleurde teennagels... (Wie ontcijfert deze?!)
We zien wel wat het weekend verder nog in petto heeft.
Geniet ervan.

Beestenboel.

2010-09-04T14:38:00.004+02:00

Mooi woord vind ik dat: een beestenboel. Allemaal beestjes, een persoonlijke zoo in je hoofd... Neen, ik ben helemaal geen wilde nacht met overdadig drankmisbruik aan het verwerken, ik denk alleen na welk dier ik zou willen boetseren tijdens de sessies met Christien Dutoit...
Op slag zit ik terug in Frankrijk, Bourgondië, deze zomervakantie... Pas thuis, toen het te laat was, las ik over "le Musée de François Pompon" in Saulieu, meteen genoeg reden om nog eens terug te gaan!

In de Jardin Darcy in Dijon staat de beer van deze beeldhouwer, leerling van Rodin en grondlegger van de moderne weergave van dieren.

Zijn werk situeert zich aan het einde van de negentiende en in het begin van de twintigste eeuw, zijn stijl leunt soms haast aan bij het cubistisme van de Art Deco omwille van het weg laten van alle details en het zich toespitsen op de algemene vloeiende lijn van het dier, de spanning in de spieren bij beweging.

Het is natuurlijk niet zo wijs om je te gaan baseren op het werk van een kunstenaar om zelf aan de slag te gaan. De strakke lijnen die Pompon gebruikt kan je wel voor ogen houden en het mag best je stijl beïnvloeden, maar als basis vertrek je wel beter van een foto of een film van het dier dat je wil gaan vereeuwigen.
Toen ik wat verder-door-Google-de, kwam ik terecht bij een actuele kunstenaar die prachtige beelden maakt , duidelijk gïnspireerd door de techniek van Pompon. Het gaat hier over Pascal Masi.

Zijn "Rock my baby" is een speels beeld waarbij je zou kunnen stellen dat de ijsbeer van Pompon eens flink dartelt in het gras. En ook de panter lijkt weggelopen uit de zoo van Pompon...

De man zegt het ook met zoveel woorden dat hij zijn inspiratie vindt in de stijl van de illustere meester.
Daar waar Pompon begon als steenhouwer bij een firma voor grafzerken, is Masi ook vanuit steenkapperij en marmer, over klei naar brons gegaan, maar daarnaast maakt hij nu gebruik van hedendaagse materialen zoals harsen, inox, aluminium, ...
Ik loop nog even rond in de strakke wereld van deze heren en ga dan weer verder op zoek naar het dier dat ik zal bestuderen, straks bij Christien Dutoit. Ik kom er later wel eens op terug...

Sabbat?

2010-09-02T09:07:00.000+02:00

Tijd maken om te doen wat je zelf wil, wat je werkelijk nuttig vindt, kortom, op de pauze-knop duwen en hem even ingedrukt laten. Dat moet kunnen, af en toe...
Maar is het dat wel? Ik las een sabbatjaar in qua opleidingen, mijn camionette moet niet meer elke week naar Brugge. Na ruim 7 jaar Syntra ga ik het helemaal alleen zelf proberen (?!). Ik ga dus helemáál niet pauzeren, au contraire, ik wil er juist heel erg invliegen dit (school)jaar. Alleen, zonder begeleiding, zonder opdrachten, zonder opmerkingen, zonder sturing, zonder evaluatie, zonder kritiek, zonder aanmoediging of hulp van die kant... Na al die jaren wil ik aan de inhoud van mijn "schriftje" gaan werken. Het staat zo ongeveer vol nu, vol ideeën, vol op- en aanmerkingen, vol bedenkingen, vol schetsen, vol teksten, het puilt gewoon helemaal uit!
Af en toe haalde ik wel eens iets boven om een opdrachtje op Syntra tot een goed einde te brengen, maar ik moet eerlijk zijn, het voelde niet altijd even goed. Het resultaat was beïnvloed, ik nam beslissingen die veel meer gestuurd waren dan wat ik zelf initieel voor ogen had.
'k Ben wel tevreden en overtuigd dat Syntra een goede opleiding geeft, dat je er heel veel technieken aangereikt krijgt en er een team zeer betrokken mensen rond loopt. En dit zeg ik helemaal niet om er iets bij te verdienen, ik heb het gewoon zo ervaren en het heeft mij ertoe aangezet steeds meer te onderzoeken en uit te proberen.

En ja, ik zal wel eens verloren lopen. Me afvragen of ik goed bezig ben.

Wie alvast tevreden is en me dankbaar aankijkt als ik mijn oven leeg haal, zijn mijn huisgenoten. Daar waar het eens "ja, ja" was en "ik heb het opgeschreven" en "als ik tijd heb"... staat er nu meteen resultaat voor 's mans ogen. Ze zijn oprecht verbaasd...

Door de strenge vorst uit elkaar gebarsten bloempotten worden eindelijk vervangen....

Ik ben er eens aan begonnen om "iets" te voorzien aan de voorgevel, zodat het duidelijk wordt dat De Koploper hier huist, een soort uithangbord.
En ik moet nog een aantal stalen maken van nieuwe producten in DK.
Een vole doos biscuit staat te wachten op glazuur.
... Verder ook wat projecten waar ik liever nog niks over kwijt wil, eerst doen dan praten...
Voorlopig ideeën genoeg dus.

Helemaal sabbat is het niet meteen, als dat gelijk moet staan met rust. De druk om iedere week een avond "op school" te zitten valt dan wel weg, maar ik zal nog wel leren en meemaken, nieuwe dingen proberen, aangereikt door anderen. Nog even en het is al zo ver met Christien Dutoit. De cursus zit ei zo na vol en al die dames zijn, zo veronderstel ik toch, heel erg op zoek naar een leuk dier om te gebruiken als basis voor hun kunstwerk. Ik moet nog op zoek... Geen stress... Ga eens in mijn schriftje bladeren...

Stuiptrekkingen van de zomer...

2010-08-27T18:11:00.005+02:00

Vreemde zomer weer, dit jaar. Het begon allemaal zo goed, in juli leek het weer niet stuk te krijgen. In de media doken opnieuw artikeltjes op dat het allemaal zo prachtig zou blijven, een hele zomer lang. Hup, meteen alle appartementen en hotels aan de kust volgeboekt tot einde september, met dank aan die "waarzeggers". De glazen bol bleek echter misleidend, het heeft niet mogen zijn. Als je natuurlijk alle verschrikkelijke beelden van overstromingen en ander klimatologisch geweld ziet, mag je jezelf gelukkig prijzen met wat kwakkelweer in België, Nederland, Duitsland of zelfs Frankrijk. Haïti, Bolivia, Polen, Madeira, Pakstan... noodweer kende er geen grenzen...
De laatste weken kregen we hier ook enkele flinke douches, maar dan was er toch weer opeens een stralende zon van de partij! Meteen na de vakantie had ik ook last van depressies, mentaal dan. Enfin, de term is wel wat te sterk, maar het sluit mooi aan bij de meteorologische terminologie. Er kwam weer zo'n massa werk op me af, volgeboekte weken, ditto weekends... Maar het klaarde allemaal op deze week. De eerste bestellingen voor het nieuwe schooljaar liggen in de rekken en er is nog van alles onderweg. Ik heb al vele van mijn trouwe klanten terug over de vloer gehad en wat keramische en andere vakantieverhalen gedeeld.

Na één van die gesprekjes zat ik terug een tijdlang in gedachten bij het begin van onze vakantie-uitstap: Saint-Amand-en Puisaye. Het straalt niet meteen dezelfde charme uit als het nabij gelegen La Borne, waarover ik al eens vertelde, maar je kan er toch ook een mooie wandeling maken en enkele ateliers bezoeken die mij de moeite waard lijken.
Wij bezochten o.a. Jean Cacheleux. Gisteren ben ik hem eens gaan Googlen omdat wij de foto's in zijn zaak zo leuk vonden. Het is namelijk een man met veel haar, een bril en een uitgesproken baardgroei, terwijl hij op die foto verder totaal naakt rond stapt, met een grote schaal onder de arm, die precies bedekt wat er niet echt hoeft gezien te worden. Een glimlach kon ik niet onderdrukken toen ik die foto's zag, ook mijn jongens vonden het raar om hem daar zo in zijn zaak te zien lopen tussen die opvallende beelden. Er stonden ook zeer speciale keramische beelden met een erotische tot zelfs lugubere sfeer... Het waren kippen, katten en andere dieren met een menselijk, ik denk overwegend vrouwelijk, hoofd. Noch van die leuke kiekjes van de man, noch die dieren kan ik terug vinden op het www om hier te tonen, ik vind enkel zijn site en daar kan je wel één van die foto's terugvinden als je op het tweede flesje onderaan klikt, met de mooie woordspeling "Jean en quelques pots"... Ik had het wel even moeilijk met zijn erkenning als beste handarbeider (ouvrier) van Frankrijk, wat houdt dat precies in? Maar de manier hoe hij ermee omgaat kan ook humoristisch ervaren worden, zoals veel van de fylosofische bedenkingen op de site...
De keuze is aan jullie: of eens goed snuisteren op de site, of eens zelf gaan kijken, diep in Frankrijk is het niet...
Om je alvast in de stemming te brengen en dit weekend het a-zomerse weer te doen vergeten, krijg je hier nog wat heerlijke adresjes om het land van Puisaye, haar superklei en enkele lokale artiesten te leren kennen:
Een site die je doorheen de geschiedenis van de streek loodst van de 16de tot en met de 21ste eeuw.
Een andere die meer algemeen de streek in al haar toeristische facetten toont.

Je krijgt er hier nog eentje mee:

Porselein... van Rozenn Bigot, een dame met net zoveel poëzie in haar naam als in haar werk... En een hele mooie sfeervolle site!

Pieken Potje.

2010-08-17T14:19:00.000+02:00

Gisteren hier een beetje aarzelend en een beetje stroef een berichtje gepost... Maar wat een effect! Tijdens mijn vakantietijd is het aantal bezoekers van de blog uiteraard een beetje gezakt, al namen er enkelen de tijd om nog eens iets te gaan herlezen (gebruik makend van de Google-zoekfunctie?) en doken er nieuwe lezers op in Turkije, Griekenland, Frankrijk en nog een aantal andere vakantiebestemmingen, die ook de blog in het Nederlands lazen... Tja man, een beetje verslaafd, zeker?!

Via Facebook kreeg ik bericht dat ik "getagged" was op onderstaande leuke foto, doorgestuurd vanuit Rouffinac St Cernin de Reilhac...

Ik was nog niet echt terug in vorm, maar ik voelde me een beetje... verplicht. Sinds vorige maandag steeg plots het aantal bezoekers en al zeker de terugkerende, terwijl de bezoektijd daalde. Je moet maar een beetje geïnitieerd zijn in het statistiek-lezen om aan te voelen dat er daar een stel ongeduldige trouwe lezers uitgehongerd zat te wachten. Sorry, ik geraakte een beetje moeilijk terug aan de slag. Die eerste week kreeg ik al meteen 2 ochtenden kids om te boetseren over de vloer en was het terug behoorlijk druk in de winkel. Klanten op vakantie hebben iets meer tijd voor een babbeltje en toen ik tussendoor een nieuwe klant snel wilde helpen, verkocht ik een zak rakufritte aan minder dan de helft van de prijs, door me van lijn te vergissen op de prijslijst... Moe en een beetje teleurgesteld keek ik dan ook dankbaar het eerste weekend tegemoet...
De opstart op electronisch vlak verliep dus een beetje trager dan verwacht. Ook op vakantie had ik eigenlijk het internet relatief weinig gemist. Tja, als je Dijon gaat bezoeken, zou ik normaal gezien thuis eerst even info verzameld hebben, maar verder...

Het Chouette-parcours door Dijon.

Het ochtendritueel was ook veranderd, geen laatste tas koffie mee naar boven om de opstart van de PC te begeleiden, ik herbegon zelfs niet meteen vorige week.
Toch kan ik het internet niet meer missen! Mijn oudste zoon fietst en kampeert in Duitsland met een vriend. Sinds enkele dagen is het daar verschrikkelijk beginnen regenen en probeer ik hen wat uit dat regenweer te loodsen via de weersvoorspellingen op het net. Al is het natuurlijk niet simpel om a ratio van zo'n 140 km (superconditie, boys!!!) per dag uit die alom heersende pletsbuien te geraken...
Regen, nog zo'n verschijnsel dat het einde van de vakantie inluidt. Ik heb al enkele klanten op bezoek gehad die eens kwamen informeren naar het raku-materiaal. Er is wel veel interesse, maar het dringt nog niet echt zo, begrijpelijk met dit weer. Ik ben wel voorbereid, de afdeling raku-ovens, raku-tangen en ander raku-materiaal barst uit zijn voegen, de keuze is op zijn grootst! Klaar om ook daar een Pieken (Raku-)Potje aan te kunnen!

De schopschijf.

2010-08-16T17:03:00.003+02:00

Terug van vakantie. Aangezien het zuiden van Frankrijk ons nu al enkele jaren een beetje té warm leek in de zomermaanden, hebben we het eens wat centraler geprobeerd. De Bourgogne is heel... Bourgondisch gebleken: rust, lekker eten en heerlijke wijnen, vriendelijke mensen, een aangename temperatuur en bij wijle eens een verkwikkend buitje waarna alles snel weer opdroogt. We hebben ervan genoten. Hopelijk hebben jullie een even bevredigende ervaring achter de rug en kunnen we er weer allemaal tegenaan!
Ons vakantieverblijf was een prachtig huis, eigendom van een goeie kennis van mij, iemand die mijn eerste pasjes in de keramiekwereld heeft meegemaakt, iemand die daar in de tuin een ... idyllisch pottenbakkersateliertje heeft... met een schopschijf.

Het heeft dus maar enkele dagen geduurd of mijn boys verdwenen voor een namiddagje waterpret aan de sluis wat verderop terwijl ik mij hier installeerde met mijn pakske klei dat ik daags voordien in Saint-Amand-en-Puisaye buit had gemaakt.
Best lastig dat opstarten. De dame in kwestie is een behoorlijk stuk groter dan ik, ik moest dus altijd wat van het zitplankje afschuiven om het vliegwiel te lanceren. Het was wel een prima constructie met een goed lopende lager, zodat het stukje been-power best meeviel. Maar wat betreft het draaien zelf, is dat wel een hele aanpassing. Even versnellen en terug wat vertragen, zit er niet meteen in. Een keer stoppen om naar je resultaat te kijken ook niet. Je moet je werk wel een beetje plannen: bij hoge snelheid zal ik optrekken, straks vormen, om te vernauwen wat bijtrappen... En om af te draaien moet je nog meer geduld hebben, al draaiende centreren, je werk controleren en afhalen als dat ding eindelijk stil staat. Het was er wel zo stil dat ik de eikelmuis en het eekhoorntje in het bosje vlakbij de deur kon horen ritselen...
Na mijn eerste avontuur heb ik bedacht dat het heel interessant was dat er een buitendouche vlakbij het draai-ateliertje staat. Ik heb de schort én mijn kleedje mogen spoelen, de moddersporen op mijn benen liepen van mijn dijen tot aan mijn enkels!
Na die eerste poging ben ik er nog wel eens aan gaan zitten en het ging steeds beter en ... wel wat properder. Rustig centreren, draaien, je handelingen gecontroleerd uitvoeren, opnieuw centreren om af te draaien, eerst alles goed bestuderen, ...

Het maakt je allemaal wel wat meditatief. Wat tijd nemen om je handelingen te analyseren, je gaat er gelijk anders door denken.
Vakantie is dan ook periode waarin ik de zaken anders ga benaderen, meer open sta voor indrukken en overpeinzingen, me meer verwonder over bepaalde facetten van het schijnbaar alledaagse leven.
De Morvan is een streek die goed in de markt schijnt te liggen bij de Nederlanders. In een boekhandeltje in Château-Chinon, een klein gehucht tegen een flinke heuvel die je kan beklimmen om over de streek uit te kijken, zag ik een boekje in de etalage liggen, met als titel: "Le Morvan, terre promise des Hollandais"... En in de plaatselijke supermarkt, waanden wij onszelf meer bij de Noorderburen dan bij die van het Zuiden... Blijkbaar hebben de Nederlanders er massaal huisjes opgekocht in de streek en genieten zij er van mei tot eind september. Nu, het was blijkbaar ook de favoriete plek van François Mitterand, die nog burgemeester van dit dorp was geweest en senator als vertegenwoordiger van het departement Nièvre. Dit ontdekten we na wat opzoekwerk toen we ons hadden vergaapt aan de speelse fontein voor het gemeenstehuis, met beelden van Niki de Saint Phalle op indrukwekkende bewegende machinerie, ontworpen door Jean Tinguely. Het is wel wat onverwacht dat je hier een fontein vindt die eigenlijk in een grootstad als Parijs of Bazel hoort te staan pronken... Ze staat er nu enkel voor een handjevol inwoners en jaarlijks wat toeristen die haar hier ontdekken...

Rare jongens, die Fransen...
"Op z'n Frans" betekende baguette halen om 10 u 's ochtends, in de bar. Wacht je dan tot zo laat om te ontbijten? Of kon je meteen een apéro bestellen terwijl je zat te wachten?
Ook door de directe buren op het vakantie-adres, heb ik een totaal andere kijk op mijn omgeving gekregen. Al van 's ochtends vroeg stonden ze aan de draad binnen te gluren. De hele dag hingen ze rond op het grasveld. Als je iets ondernam, volgden ze elke beweging. Op de meest onverwachte dingen hadden ze luid commentaar. En om zelf wat te doen, àls ze dan al eens iets besloten te doen, bewogen ze steeds allemaal in groep. En eten, de hele dag door graasden ze lustig voort, zonder ophouden. Dat kauwen maakt behoorlijk wat lawaai, als al de rest stil is.

...
Vorige week was het een beetje bruusk, de verandering, het was lastig starten. Knop omdraaien, andere prioriteiten. Zelfde leventje, andere versnelling. Wat zoek je in de vakantieperiode?
Van Roderveld en Shimpo naar schopschijf en weer terug.
De hoeveelheid keramische vakantiesouvenirs was wel een beetje kleiner. Ik heb al veel minder plaats in en op mijn kasten en hield het deze keer bij één mooie kaas- of taartschaal, de rest heb ik zelf gedraaid dit jaar, op de schopschijf. Ongebakken vakantieherinneringen... ik kan ze hier thuis nog wat verder vorm geven en afwerken.

Straffe madammen.

2010-07-22T10:11:00.002+02:00

Af en toe roem ik girlpower, straffe dames, madammen die iets te vertellen hebben, meisjes met pit. 'k Ben dan ook blij dat de eerste 2 cursussen die vast liggen voor het najaar, begin volgend schooljaar dus, door dames worden gegeven.
Christien Dutoit is bereid gevonden opnieuw te tonen hoe zij klei verwerkt. Ze plooit lapjes als ware het stof met mooie prints om een strak en evenwichtig opgebouwd model. We hebben ervoor gekozen de nadruk niet te leggen op de haar zo typische ranke menselijke figuren, maar wel in te gaan op de rol van het dier in haar beelden.

Steeds vaker betrekt zij zelf een paard of een stier in haar onderwerp. Het is een unieke kans om haar techniek aan te leren! Kies zelf een dier uit en zet het krachtig en boeiend neer met de hulp van Christien. Haar lessen zijn leerrijk in een aangename, ontspannen sfeer, lees in het verslag van de voorgaande reeks...
Niet vergeten op tijd in te schrijven, september is er voor je het goed en wel beseft... Alle info vind je hier.

De tweede workshop is een weekend lang genieten van de kennis van Alison Graham. Deze Engelse werkt met papierporselein dat ze zelf maakt. Graag toont ze wat ze creëert tijdens de inleidende avond. Daarna kan je zelf papierporselein maken waarna je met je materiaal aan de slag gaat om een muurdecoratie te maken. Alison Graham maakt ook "vessels", kopjes zoals ik het wel eens noemde in een ouder artikeltje, maar tijdens de workshop gaan we abstract werken, de illusie van diepte en visuele beweging in het porseleinen oppervlak zoeken...

Het resultaat is een keramisch schilderij, gekleurd met de haar zo eigen techniek van glazuren en met oxides werken. Sgrafitto en andere oppervlaktebewerkingen geven het geheel een autenthieke, verweerde indruk.

Alle practische info lees je in de beschrijving. De workshop is voorzien voor eind oktober.

De Koploper voorziet actie na de vakantie!

Lanceerwerk.

2010-07-06T09:24:00.004+02:00

Er zal wel een gezegde zijn dat ongeveer zo klinkt: "Als je aan een boom schudt, valt er altijd wel iets uit", zij het niet in het Nederlands dan vast en zeker in een andere taal. Stilaan duiken er nieuwe, jonge gezegden op, met termen die hun oorsprong vinden in de hedendaagse technologiën. Ik stel voor: "Als je je waagt aan een blog, moet je niet alleen altijd iets hebben om over te schrijven, maar heb je ook meestal iets om over te praten", waarbij dat laatste deel met opzet dubbel, zoniet tripel, klinkt.
Gezegden hebben natuurlijk tijd nodig om er één te worden, maar wat lanceerwerk kan altijd helpen.
En of dit nu een gezegde zal worden of niet, houdt mij eigenlijk helemaal niet bezig. Feit is dat ik een trouwe achterban van lezers heb, waarvan ik er een aantal persoonlijk ken en als ik hen tegenkom, is er inderdaad wel vaker een gespreksonderwerp dat aanleunt bij een of ander thema op de blog.
Melanie Brown met haar theepotten uit voorgaand artikel is er meteen een voorbeeld van. Ik merk dat ik niet genoeg afbeeldingen heb bovengehaald, dat er vooral nog veel gepalaverd wordt over de mogelijke functionaliteit van haar recipiënten en het waarom van bijvoorbeeld het uitvergroten van het bodemgedeelte.

Lieve mensen, haar recente werk bewijst dat de dame iets anders met haar theepotten wil doen dan ze vol te gieten en je te bedienen. Zou ik zo denken.

Zelf zegt Melanie Brown over haar werk:
"I believe it is important that the integrity of function and craftsmanship should be complemented by aesthetic considerations; consequently the ergonomics of each piece is potentially part of its beauty."
Vertaald:
"Ik geloof dat het belangrijk is dat de integriteit van functie en vakmanschap aangevuld moet zijn door esthetische overwegingen, waaruit volgt dat de ergonomie van ieder stuk mogelijk deel uitmaakt van zijn schoonheid."

Ik begrijp hieruit dat ze zeker rekening houdt met de ergonomie van haar theepot, maar dan niet ten dienste van de functionaliteit, maar als waardevol element in de schoonheid van het geheel. M.a.w. hij zou je thee kunnen bedelen... Het blijft een theepot. Zo legt ze de link tussen gebruiksgoed en pure schoonheid. De schoonheid van het gebruiksgoed?

Wat mij echter veel meer roert dan het al dan niet thee schenken met zo'n meesterwerk, is het waarom? Waarom heeft ze afdraairesten geglazuurd? Waarom wordt die inperfectie naast het perfecte eindwerk opgesteld? En waarom zijn ze dan ook gebakken en geglazuurd? Wat is hier het statement?

Ik kijk al uit naar een volgende ontmoeting met een fervente lezer, al dan niet via elektronische weg. Me dunkt dat ik behoorlijk aan bomen heb geschud en het nodige lanceerwerk heb verricht!

Functionaliteit.

2010-07-03T02:42:00.001+02:00

In het domein van de pottenbakkers, de keramisten aan de schijf kunnen we zo stellen, lopen bijzonder veel lieden rond die functioneel werk maken. Eigenlijk vertrekt alles wat zij maken vanuit een utilitaire basis: het recipiënt.
Een reden waarom het werk van de pottenbakker zo wijfelend tot het domein van "de kunst" wordt toegelaten. Stil en luid protest toegelaten, het levert mooie en vindingrijke resultaten op. Neem nu het typerende werk van Tjok Dessauvage, de potstructuur, het zou een boegbeeld kunnen zijn: een pot die geen recipiënt meer is, gesloten en drager van een geometrisch verhaal. (Of hij daar zelf precies die boodschap mee wil ondersteunen, weet ik niet.)

En ander leuk idee zag ik eens in een Griekse souveniershop: de Pythagorasbeker. Centraal in de beker staat een hevel en als je hem te vol giet, loopt hij vanzelf leeg. Op keramiekmarkten kwam ik ook wel eens dezelfde ideeën in een andere uitvoering tegen. Je kan het zien als spotten met de functionaliteit. Alleen zou Pythagoras zelf er de gulzigheid van sommige mensen mee hebben willen bestraffen...

Anderzijds is juist het optimaal beantwoorden aan de vereisten van de functonaliteit een grote verdienste van de ontwerper, de maker.
En voor de kunstenaar, dan?
De fylosofie van het goochelen met termen en de onmacht van de schikker-in-vakjes...

Het opleggen van vereisten, verscherpt de vindingrijkheid. Beperkingen dagen uit tot ultieme creativiteit.
Maar soms is het gewoon leuk, even niet het meest stabiele voetje onder je pot laten staan, maar gewoon wat spelen met de wetten van de zwaartekracht en elegant wezen op een naaldhakje.

Melanie Brown maakt hele mooie theepotten. Nu ook in reeksen. Reeksen naar vorm, glazuurkeuze en bak.

Omdat ik zelf ook wel eens speel met de hoogte van het dekseltje, spreken haar theepotten me heel erg aan. De idee om ze zo in reeksen voor te stellen, verheft de theepot volledig uit zijn utilitaire dwangbuis. Ik had het wel al eens zien doen met vazen, kommen, bekers en flesvormen, maar zo expliciet met prachtige theepotten, is nieuw voor mij en stemt me heel vrolijk!
Mijn excuses aan mijn professor ergonomie in een ver verleden...
Moet kunnen.

Tijd voor verandering!

2010-06-24T08:23:00.004+02:00

Af en toe moet je een beslissing nemen. Niet meteen mijn sterkste kant als er veel opties zijn en alle hun voor- en nadelen hebben. Als er dan nog niet meteen één voordeel doorslaggevend blijkt, dan is het hek helemaal van de dam...
Maar ik heb er toch voor gekozen deze blog in een nieuw kleedje te steken. Ik vind dat het frisser en moderner oogt.
Graag luister ik naar jullie oordeel, laat maar horen...

't Zit in de familie...

2010-06-24T07:45:00.000+02:00

Wordt zeker vervolgd, je voelt al meteen aan dat ik met een groot ei zit...
Als ik werk tegen kom dat me even doet stil staan of stil worden, ga ik daarna uitgebreid op zoek. Geoffrey Swindell werd ingetypt en ik ontdekte dat er blijkbaar ook iets over hem op Youtube stond. Mijn nieuwsgierigheid werd rijkelijk beloond. Zoon Tom Swindell is een cameraman en regisseur die freelance werkt voor de BBC. Als je op zijn site gaat kan je een "showreel" van de door hem gemaakte docu's zien, op zich al heel erg de moeite.
Maar op Youtube staat een reeks van 5 filmpjes, het ene wat langer dan het andere, die als onderwerp vader Geoffrey en zijn keramiek hebben. Ik ga ze overlopen en voorstellen...

In Earthen part 1 schildert Tom het portret van zijn pa, waarbij de vader zelf zijn verhaal vertelt, duidelijk trots op het feit dat zijn zoon "kunst maakt van zijn kunst", zoals hij het zelf verwoordt. De combinatie van goed gekozen muziek bij de prachtige beelden, zorgen voor een bij wijle zeer intieme beleving van het draaien van porselein, het afdraaiwerk, het decoreren en glazuren, de visie van Geoffrey Swindell op zijn werk. Het hele verhaal van vorig artikeltje wordt geïllustreerd, een keramisch gedicht, 8 minuten lang.

Earthen part 2 brengt opnieuw met de choreografie van begeleidende muziek en kunstige beelden een visualisering van de visie van pa Swindell, waarin hij wat in de oven gebeurt vergelijkt met de krachten die in het heelal aan het werk zijn, de big bang en tollende planeten.
Drie minuten puur genieten.

Earthen part 3 is een speels stukje beeldtechniek, waarbij als commentaar van Tom staat dat hij het jammer vindt dat hij alles heeft moeten opsplitsen om op Youtube te zetten...

In Earthen Part 4 gaan de werkjes van pa op reis op de stroming van een riviertje en wordt heel duidelijk hoe de vorm en afwerking hun oorsprong vonden in de natuur. Zeer rustgevend en inspirerend.

Earthen part 5 sluit de reeks heel mooi af in het Westafrikaanse Mali. Tom maakt een docu in dat land en als dank voor wat hij bij de mensen vindt, brengt hij een keramisch werkje mee dat hij samen met zijn pa uitzocht. Het dekseltje refereert naar de islamistische bouwwerken in het land en de afwerking van het vaasje zou een meanderende rivier kunnen zijn... Weerom brengt de muziek veel bij aan de sfeer van het filmpje. Het volk van het pottenbakkersdorp komt heel mooi in beeld, ontroerend echt en eerlijk.

Creativiteit, nederige liefde voor de natuur en de mens, het zit blijkbaar in de familie...

Inspiratie.

2010-06-22T09:00:00.003+02:00

Vorig artikeltje ging o.a. over inspiratie, over de natuur als bron van zowel onderwerp als materiaal en over hoe kunstenaars en ambachtslui in de Jugendstil daar dankbaar gebruik van maakten. Soms kom ik wel eens keramiek tegen die even sierlijk opgaat in zijn omgeving, die respons geeft aan structuren, kleuren, natuur en architectuur. Een mens haalt zijn inspiratie ergens, bewust of onbewuste en het visuele is een belangrijke bron van indrukken.

Eigenlijk kwamen vorige bedenkingen tot stand na het bezoeken van Facebook. Er zijn daar kringen van keramisten die elkaar ontmoeten op de electronische paden. Zo kwam ik bij Geoffrey Swindell terecht. Een Engels keramist wiens werk me deed denken aan pâte de verre.

Hij draait subtiele vormen in porselein en gaat ze dan oxiderend stoken op 1260°C. Maar voor ze in de oven gaan om het vuur zijn fixerend werk te laten doen, bereidt de man de huid van zijn kleinood voor op een heel eigen manier. Om een stabiele vorm te hebben wordt het kleine vormpje relatief dik gedraaid om zonder vervorming van de schijf te kunnen halen. In een later stadium wordt het behoorlijk afgedraaid en opnieuw vochtig gemaakt met een brede borstel. Dan vervormt hij de opening van het vaasje of het vaasje zelf in de laatste fase van het draaiwerk.

Het porseleinen oppervlak wordt bewerkt om textuur te tonen. Daarna brengt hij al een laagje vanadiumoxide aan op de potjes die met lusters gedecoreerd zullen worden.

Andere modelletjes krijgen structuur met scherpe voorwerpen en borstels. Na gecontroleerde droging worden ze biscuit gestookt. Om spanningen te voorkomen, wordt met een engobepeer de (niet zichtbare) binnenzijde van het vaasje geglazuurd en wordt het in een oven gedroogd op 1000°C. Op vaasjes met een uitgesproken textuur wordt eerst vanadium ingewreven om er daarna fijne laagjes rutiel, chroom, koperoxide en ten slotte een of meerdere laagjes glazuur op te spuiten.

Het zeer giftige vanadium (zou longkanker kunnen veroorzaken en is moeilijk te stabiliseren in glazuren, zodat het zeker nooit voor gebruiksgoed gebruikt mag worden!) heeft een heel eigen effect op de glazuren. Op hoge temperatuur onderbreekt het de smeltcurve van het glazuur en het gaat de kleuren en oppervlaktestructuur "aantasten".

De man heeft ook een eigen manier om met lusters te werken. Normaal gezien brengen metaallusters glans aan op het oppervlak en worden deze gestookt op 750°C als opglazuur. Door echter detergent, parafine en/of cellulose thinners op de luster te druppelen, breekt de oppervlaktespanning en verkrijgt hij een streperig effect.

Na het glazuurstoken wordt alle mogelijke glans nog eens weg geschuurd en met een laagje was werkt hij zijn kleinoden af.

Hoewel de werkwijze zeker niet aan mij besteed is, vind ik het resultaat ongelooflijk mooi, robuust en tegelijk teer met zeer duidelijk de natuur als inspiratie.

Wordt zeker vervolgd...

Pâte de verre.

2010-06-21T16:30:00.001+02:00

Het zal hier of daar wel al eens ter sprake gekomen zijn, ik kan bewegingen als de Jugendstil, Art Nouveau, wel appreciëren. Okee, er zijn uitwassen die neigen naar barok en kitch, maar er zijn minstens evenveel voorbeelden waar harmonie en vakmanschap je gewoon de mond snoeren: meesterschap! Men deed dingen in hout, metaal, glas, en ook met keramiek en glazuur, waar je gewoon even stil van wordt... Interieurs waar je lichaam in het decor versmelt. Die sensualiteit, mooie vloeiende lijnen die je vragen te volgen, waar je ook kijkt...

Art Nouveau heeft iets van ballet, van op je tenen staan. ('t Geeft soms trouwens een heerlijk gevoel, op je tenen staan.)
In de periode van de Jugendstil kende pâte de verre een grote bloei als kunstvorm. Bij deze techniek, die trouwens heel oud is, maakt men een vuurvaste mal waarin dan zeer fijne glaskorrels met een bindmiddel worden opgewarmd om samen te smelten. Het centrum lag in de school van Nancy, met bedrijven als Daum en Gallé. De ontwerpen droegen vaak een ode aan de sierlijke natuur in zich.

Glas smelten, het ligt zo'n beetje in het domein van glazuren, zelfde basis, zelfde idee. In het onderstaande filmpje krijg je een mooi beeld van hoe het allemaal in zijn werk gaat.

Het hoofdbestanddeel van glas is siliciumdioxide, een van de meest voorkomende mineralen op de aardkorst. Ook bij het glazuren ga je er gebruik van maken. Glas en glazuur zijn familie van elkaar. Soms raakt het visuele aspect van de suikerachtige textuur van de pâte de verre zeer dicht aan wat sommige glazuren op porselein doen. Het doorschijnende karakter van porselein, dat trouwens zelf ook voor zo ongeveer een kwart uit kwarts bestaat, zal wel aan de basis van deze gelijkenis liggen.
Hier en daar raakt het werk van de glaskunstenaar het domein van de keramist, ook de resultaten kunnen vormelijk in dezelfde richting gaan.

Penny Fuller maakt "bowls", een soort kommen, die mij veel aan gedraaid keramiek doen denken. Maar ikzelf, mijn gevoel mist er iets bij, de body, de kleur en de structuur van de klei. Glas is niet echt mijn ding. En soms kan té doorzichtig mij niet meer boeien...

Cursus pottenbakken.

2010-06-16T10:31:00.013+02:00

Pottenbakken, leren draaien, cursus, workshop, theepot assembleren, ovaal en vierkant draaien... Vierkant draaaien? Ik loop een beetje verloren, na de crash. Zou er slachtofferhulp voorzien zijn? Waar ligt de black box? Op zoek naar overlevenden en restanten.

Ik krijg ook enkele blijken van medeleven, bezoekers die op hun honger blijven zitten... Mijn dank.

We hadden er zo ons best voor gedaan, Jens en ikzelf, voor die overzichtelijke site en ik moet zeggen dat hij positief onthaald werd. Enfin, niet bij de pakken blijven zitten, we weten de komende weken alvast wat gedaan, in geval verveling nu toch eens de neiging voelde om toe te slaan... Vanaf midden volgende week gaan we aan de slag om alles zo snel mogelijk weer online te krijgen én meteen alles veilig te back-uppen!

Maar nu valt pas op hoe moeilijk het soms blijft voor niet-ingewijden om hun weg te vinden in een blog waar alles meer op een grote stapel ligt, terwijl alles netjes in mapjes steekt op de website. Je moet heel wat meer op avontuur, durven klikken hier en daar en daarna de weg terug zoeken. Best (in)spannend allemaal!

Gisteren kreeg ik nog telefoon met de vraag hoe het nu zit met de cursussen "Draaien in de zon"? Daarom zet ik hier alles nog eens op een rijtje.

Voor de "absolute beginners" is er de mogelijkheid om gedurende 3 opeenvolgende zaterdagen intensief te proeven van het pottenbakken. Op 26 juni, 3 en 10 juli zal Dirk Vanhaeren je inwijden in de basis: het kneden van de klei, het centreren en openen, het optrekken tot een mooie rechte cilinder en het kommetje met ronde bodem. Alle werkstukken worden biscuit gebakken en als je wil kan je nog afspreken om achteraf je geslaagde bekertjes te glazuren. Tijdens de openingsuren van de winkel kan je, zonder extra kosten, langs komen om je werk af te draaien en eventueel nog wat te oefenen. De lessen verlopen in 2 blokken, van 9u30 tot 12u30 en van 13u30 tot 16u30. Over de middag kan je genieten van een verzorgde broodlunch, met zijn allen gezellig aan tafel. Prijs en praktische regeling vind je door te klikken op deze link.

Voor de "gevorderden" biedt De Koploper enkele weekend-cursussen aan rond een bepaald facet van het pottenbakken. De volgende gaat al meteen nu vrijdagavond van start:

decoratiemogelijkheden op de schijf.

Meteen als je pot, beker, tas, kommetje, vaas... gedraaid is, kan je aan de slag met decoratietechnieken. Op de nog ongebakken klei kan je d.m.v. engobes kleur aanbrengen. Je kan dan gaan schilderen, schrijven, opnieuw inkrassen, ... Ook een pot met een gecraqueleerde huid behoort tot de mogelijkheden. Wegsnijden, assembleren... veel is mogelijk met een pas gedraaid werkstuk. Deze workshop begint nu vrijdag 18 juni en loopt over de ganse zaterdag. Het is nog mogelijk je in te schrijven, maar enige haast is nu wel geboden...

Het volgende weekend, op 25 en 26 juni, komt het thema assemblage van de theepot aan de beurt. De theepot is zo wat het paradepaardje van de meeste pottenbakkers. Het vraagt beheersing van verschillende technieken, naast het behouden van je overzicht op het geheel. Eerst moet je een keuze maken voor de basisvorm van de romp. Daarna ga je dekseltjes en tuitjes moeten draaien, van de mast. Tenslotte mag je assembleren en handvaten trekken. Het is eigenlijk de masterproef van de leerling pottenbakker...

Op 2 en 3 juli kan je ovaal en vierkant komen draaien, het moet niet altijd rond zijn, hé?! Je vertrekt uiteraard van een ronde cilinder of komvorm, maar versnijden, vervormen en verlijmen zorgen er uiteindelijk voor dat het resultaat niet echt rond meer is...

Onder de noemer poten en oren op 9 en 10 juli, tenslotte vallen alle afwerkingen in de vorm van handvatjes en voetjes aan dekseltjes, bekertjes, (bloem)potten. Voor deze workshop mag je ook vooraf werk klaar maken om je ten volle op het onderwerp toe te leggen. Een sierlijk oortje maakt van je bekertje een kop(loper)...

Al deze lessen worden gegeven door Dirk Vanhaeren en gaan door hier, bij De Koploper. Op zaterdag kan je genieten van een gezellige en verzorgde broodlunch. Al meteen even op vakantie: (leren) draaien in de zon! Alles info vind je hier.

Crash.

2010-06-14T00:35:00.003+02:00

De harde schijf van de server is gecrashed... Ik krijg een bericht van het webhosting bedrijf dat mijn site http://www.dekoploper.be online zet. Ik weet niet meteen wat dat allemaal inhoudt, maar een simpele zoekbeweging op het net maakt al gauw duidelijk dat alles weg is. Voorlopig weet ik nog niet echt wat er boven mijn hoofd hangt, hoeveel werk er precies verloren is gegaan. Als je wat zoekt, vind je hier ook veel informatie terug, openingsuren, routebeschrijving, info over de geplande cursussen. Alles wat je niet vindt, kan je me via mail vragen: carina.costermans@gmail.com of even een telefoontje of een bezoek aan de winkel. Sorry voor het ongemak.

Naked raku op zaterdag.

2010-06-11T02:12:00.009+02:00

Dit is het Chinese raku-teken, het betekent vreugde, vrijheid, vrede en welzijn.

Het weer wil niet echt mee de laatste dagen, maar de vooruitzichten beloven beterschap voor zaterdag. We halen toch maar een tentje boven, je weet maar nooit. Stilaan wordt ten huize De Koploper alles zo'n beetje in gereedheid gebracht voor de demo zaterdag. Ik vang hier en daar op dat er geïnteresseerden zijn...

Naked raku is eigenlijk meer een Westerse variant van het Oosterse raku stoken dat dan weer verband houdt met de traditionele theeceremonie.

Wally Asselberghs, een Belgische keramist die naam heeft op dit domein, beschrijft de techniek als volgt:
Naked Raku is pas eind jaren 1970 per toeval ontdekt, en als variatie op Raku verder ontwikkeld in de USA. Bij Naked Raku wordt het klei-oppervlak wanneer het in lederhard stadium is eerst langdurig gepolijst. Nadien wordt het werkstuk biscuit gebakken en tussen het kleioppervlak en de glazuurlaag wordt een scheidingslaag in slib aangebracht, die verhindert dat het glazuur later uitsmelt en vastbakt aan het werkstuk. Het stookproces is volledig identiek aan dat van Raku, maar op iets lagere temperatuur. Na het stoken wordt het werkstuk eveneens in een reductievat gelegd. Tijdens het rookproces dringt de rook, op die plaatsen waar het glazuur gebarsten is, diep door in de klei, en laat daar onregelmatige barstjes en rooksporen na. Na afkoeling worden de glazuurlaag en de resterende sliblaag met water verwijderd, en komt de craquelé volop tevoorschijn. Bij Naked Raku wordt het glazuur dus enkel als hulpmiddel gebruikt.Nadat het werkstuk volledig gereinigd en gedroogd is, brengt men een laagje bijenwas aan waardoor een matte, zachtglanzende afwerking ontstaat.
Door op zijn naam hierboven te klikken, kom je terecht op zijn site, waar je informatie vindt en zijn werken kan bewonderen. Een beetje nieuwsgierige bezoeker komt via de links ook nog op tal van andere plaatsen terecht, tot in Italië toe...
Klikken en links volgen, ik ken er iets van. Ik weet niet meer hoe het nu weer allemaal begon, maar door even naked raku in te typen, heb ik weer keramiek gezien om bij te gaan watertanden. Ik neem je even op een visuele reis. Met een kleine dosis vingeroefeningen klik je jezelf vervolgens een weg doorheen het (naked) raku-wereldje, link na link, na link...

David Roberts, wereldvermaarde Engelsman, met zelfs een boek of twee over het onderwerp.

Schilderen met rook, het klinkt heel mooi, moet ik toegeven.
Alistair Danhieux woont en werkt in Saint Amant en Puisaye ergens in het warme keramische hart van Frankrijk. Als je zijn werk met eigen ogen aanschouwt, voel je het zo waar kloppen.

Naast geweldig werk, heeft hij ook een hele mooie webstek, met een verraderlijke link-pagina...
Veel plezier!

Wel even op tijd stoppen om zaterdag Filiep aan het werk te zien!

Rustpuntje

2010-06-07T08:52:00.004+02:00

Even rust. Schoonheid verzacht de zeden.

Een heel gezonde verslaving, Gotan Project.
Zalige muziek, prachtige beelden!
Even rust.

Examenkoorts en zo.

2010-06-04T13:00:00.001+02:00

Gisteren ging ik naar de cinema...

Eergisteren ondertussen.
Tja, het schooljaar loopt zo stilaan ten einde en ook in de keramiekopleidingen is dat voelbaar. Een beetje paniekerige klanten in de winkel, mee naar oplossingen zoeken, telefoontjes met heel veel verontschuldigingen en vooral met een grote smeekbede om hulp... Het is me allemaal bekend en meer nog, ik ken zelf het gevoel heel goed. Net alsof je op het einde van dat schooljaar nog een sprintje in moet zetten om het beste van jezelf te tonen, net alsof het daarna allemaal gedaan is en je toekomst afhangt van wat je nu nog zal presteren...

Ikzelf ben nog niet waar ik zijn wou, de opleiding "porselein voor pottenbakkers" was een beetje aan de korte kant. Als ik in mijn opbergdozen duik en eens overzie wat ik allemaal in bubbelplastiek heb verpakt, naast wat een plaatsje vond hier en daar, wat ik dit schooljaar gedaan heb, van mijn eerste onzekere centreer-pogingen, over het nog-meer-onzekere gevoel bij het optrekken en vormen van die schijnbaar karakterloze massa, tot het pogen af te werken van die opeens heel erg karaktervolle materie, dan kan ik er niet omheen: het is behoorlijk veel.
En toch, ik wou dat het meer was. Ben ik nu klaar voor de "grote sprong"? Kan ik het nu helemaal alleen?
Open vraag.

Afwerken, glazuren...? En ik ben nog niet eens aan de kleur geraakt die ik in mijn dromen zie! Frisse, hedendaagse, vrolijke lichte tinten, kleur heeft iets. Net zoals wit dat ook wel heeft. Het wit van porselein bijvoorbeeld, maar dat wist je al.
Had nog een reeks kleurtesten nodig in reductie, in de gasoven. Ben dus een avondje extra naar Syntra geweest om die testjes te maken, gisteren.

En wat ik daar zag, heeft me blij gemaakt.

De glazuurruimte was meer dan overvol met naarstige bijen die hier en daar vrolijk, maar net zo goed ook hier en daar wat knorrerig, honing oproerden in grote potten om ze daarna lustig uit te smeren en te overgieten op wat straks de raten van de grote ovens moest gaan vullen... Wat onbeholpen keek ik eens rond en bedacht dat ik mijn bescheiden testpotjes ook wel ergens in een rustig en liefst strategisch plekje kon gaan dompelen. De draaischijven waren in onbruik, tja wie daar nu deze laatste weken nog zat, was wel helemaal te laat.
Met een extra plank kon ik me daar wel installeren.
Zo gezegd, zo gedaan. En strategisch was het ook. Een drukke va-et-vient passeerde mijn persoontje. Sommigen waren druk doende met zichzelf of met anderen aan het overleggen, voorzichtig werden werkjes af en aan gedragen, anderen liepen mij wel 3 keer voorbij vooraleer op te merken dat ik daar zat.
Ik had nét voldoende rust om mij te concentreren en (hopelijk toch!) niet te vergissen in het mengen van mijn poeierkes. Af en toe een babbeltje met de collega's, wat uitleg over de werken en een vraagje omdat "ik dat ook wel zou weten"...
Tja, want...

De grootvader van Prince leidde daar een kerkdienst...

Grootvader? Enfin, nog niet helemaal, dacht ik, en al zeker geen wezenloos grijs kostuum. Een kerkdienst?

Het ging verbazend goed vooruit.

Dat wel! Nooit zo snel ovens zien vullen!

Trek me uit de Vlaamse klei.

Of nee, laat maar. Ik trek zelf wel als ik eraan toe ben.

Geef me een veldspaat en maak me blij.
En geef me vuur
nee geen lucifer natuurlijk, maar passie elk uur.

Het was een liefde,
de liefde voor de klei.

Onderweg terug naar huis komt dit nummer van onze Raymond voorbij op de radio, hier en daar een beetje andere tekst. Ik glimlach en kom tot rust. Is dit niet de bedoeling?

Thuis zie ik deze mooie werkjes. Niet van de een of de andere grote keramieker, niet van mezelf ook niet. Maar van Martine. Een hele rustige vrouw die hier leerde pottenbakken. Ze boetseert ook. Allemaal zonder stress, in volle rust.

Verfrissend.

2010-06-03T01:00:00.003+02:00

Eerlijk is eerlijk, ik vond het heel jammer dat Duitsland het Eurosong-festival won. Niet dat ik het dat lieve kind niet gunde, in tegendeel.
Zaterdag was de deerne van mijn jongste zoon hier. Wij moesten nog eten, want moeder, ikke dus, was met iets anders bezig geweest en de bereidingen hadden wat vertraging opgelopen. Er kwam heel wat commentaar over de rand van de zetel onze richting uitgevlogen. "Knudeln" noemde Bart Peeters het en ja, ze zong een Engels dat moeilijk thuis te brengen was. Maar ze was wel écht en enthousiast! Al voor het liedje uit was, voelde het aan als winnen. Ik was meteen fan: vrolijk en een beetje gek, maar oh, zo herkenbaar. Althans, voor mij toch.
Meteen zag ik een blogartikeltje voor mij: over hoe dat leuke madammeke toch niet al die vooroordelen en vriendjespolitiek had kunnen trotseren. Maar het mocht niet zijn. Wat ik had gevoeld, hadden er blijkbaar nog een heleboel ervaren en Duitsland had de hoofdvogel afgeschoten.
Verjonging, "de media" kondigden aan dat het goed was voor het Eurosong dat sinds jaren een bolwerk zou zijn geworden voor de schlagerliefhebbers, extravaganten en de homocultuur...
(Niet mijn woorden, nog minder mijn probleem!)

Meteen maak ik de reflectie dat keramiek ook af en toe de stempel meekrijgt: oubollig, voorbijgestreefd... Ben het er uiteraard niet met eens, zoveel is wel duidelijk. De "traditionele" vormentaal met dito glazuren moet je leren appreciëren zoals klassieke muziek en het kan allemaal wel eens wat zwaarder wegen. Maar er is zoveel meer, mooie heldere glazuurtjes, kant-en-klaar of zelf te maken met een toverformule van de juiste combinatie van oxides of op basis van body stains. Merken zoals Duncan en Amaco brengen een grote waaier aan fel gekleurde vrolijke (onder)glazuurtjes op de markt. Maar je kan natuurlijk ook zelf aan de slag gaan om vrolijke kleurtjes uit te zoeken...

Maar ook qua vormentaal, hoeft wat van een draaischijf komt, niet altijd "gewoon" een potteke te zijn. En een site om je werk te tonen kan qua layout ook heel verfrissend zijn...

Iemand die én mooi werk maakt, én haar glazuren gericht kiest, én zo'n originele onderhoudende site heeft, is Bozena Sacharczuk, Pools en fris.

En voor zover ik weet, heeft ze zich niet laten filmen naakt zwemmend voor een docusoap...

Naked raku op 12 juni.

2010-05-25T08:24:00.005+02:00

Voor de liefhebbers: er is weer een demo naked raku gepland op zaterdag 12 juni 2010.
Filiep Vandenberghe zal zich weer een hele dag inzetten om jullie te tonen hoe je deze mooie resultaten kan bekomen.

Bovendien zijn er weer alle raku-materiaal en -ovens op voorraad!

Keramiektoerisme

2010-05-24T22:09:00.008+02:00

Een impressie van het Cultureel Centrum in Andenne.
In de meimaand gonst het van de activiteit, ook op keramisch vlak. De keramiektoeristen halen hun hartje op! Ook nu, Sinksen-weekend, activiteit in Andenne, markt in Swalmen en wie weet waar nog allemaal... Als goeie Belg koos ik voor Andenne en het was weer de moeite. 'k Was dan ook in goed gezelschap, veel babbeltjes en grapjes tussen de beeldjes en bordjes, veel bekende gezichten tussen de beentjes en borstjes, veel zon ook op die beentjes en borstjes. Kortom een heerlijk dagje inspiratie opslorpen. In het cultureel centrum stond een groot doolhof opgesteld, waar je in elk soort groot stemhok weer een 3-tal andere kunstenaars kon ontdekken. Er werd maar weer eens bewezen hoe veelzijdig de keramische discipline is!

Vanaf mei staan de kleideurtjes overal wagenwijd open, het keramiektoerisme draait op volle toeren en dat nog zeker tot in oktober! Zoals beloofd geef ik hier de data mee wanneer je het atelier van Marnic De Lange kan bezoeken:
op zaterdag 29 en zondag 30 mei en zaterdag 05 en zondag 06 juni 2010,
zaterdagen van 13u tot 19u, zondagen van 10u tot 18u.

Het maakt deel uit van de Kunstenaarsroute van Geraardsbergen, die je met de wagen of met de fiets (misschien wel even niet vergeten dat je hier in de Vlaamse Ardennen zit...) kan bezoeken. Je kan op voorhand even alle ateliers virtueel bezoeken als je dat wil, via de informatieve pagina van Home Art.
Het is toch weer eens wat anders, keramiek stoken in een houtoven en bovendien staat er ook werk van Monika Patuszynska opgesteld bij Marnic.

Haal de agenda's boven en hou de schrijfstokken in aanslag, er is nog nieuws op komst!

Girls, girls, girls.

2010-05-19T22:40:00.006+02:00

Met een titel als dat, is het best mogelijk dat een verdwaalde reiziger op zoek naar iets helemaal anders dan keramische dames een kleine tussenstop maakt...

Tja, 'k had weer een grote mond: "girlpower, wordt vervolgd..." Dat stukje geschiedenis daar kon qua inhoud zijn titel wel dragen, maar hoe moest het verder? Blijkbaar heeft de geschiedenis ergens een flinke bocht genomen, zodat vrouwen heel wat minder in de pap te brokken kregen en ik ben niet echt bevoegd om dat gegeven veel verder uit te spitten, laat staan dat ik mij voldoende kon documenteren in een domein waar ik totaal bleu in stapte. Een grote mond, is dat niet af en toe het probleem van de girlpower geweest? Wablieft, wat zegt u? Was het net de zegen voor de girlpower? Je moet natuurlijk wel iets te vertellen hebben...

Fascinerend, er is een tijdschrift over vrouwen en hun geschiedenis: Historica. Het risico hier te veel op in te gaan, houdt in dat ik al snel voor feministe of voor erger nog, wie weet, versleten zou worden, en dat terwijl ik venten eigenlijk best wel een interessant alternatief vind.

Het zat dus allemaal een beetje vast. De girlpower stond op een laag pitje, met andere woorden.

Mijn vriendje Google, met wie ik ondertussen een zeer leerrijke relatie heb, nodigde me uit een paar zoektermen in te typen. Welke woorden waren geschikt om de girlpower wat op te peppen?

Onze nieuwe versie van Windows laat toe dat je allerlei schermen open zet en je dan flitsend eenvoudig van de ene in de andere stapt. Al gauw stonden er zo veel ramen open dat het fameus begon te tochten en ik het bos niet langer tussen de bomen zag. Bovendien was ik niet echt in stemming voor een zwaar artikel, ik wilde de lichte toer op.

Gewoon: "vrouwen keramiek" dus. En daar stond ze plots te blinken, Karin van de Walle. Een dame, ongeveer zo oud als ikzelf, die krachtige beelden maakt, heel vrouwelijk, lekker balancerend op de rand van het kitcherige en toch zeker krachtig genoeg om de aandacht te trekken. Alle "goede smaak" van de welopgeleide kunstenaar ten spijt, ik kan het wel smaken. Ik zou er niet meteen elke dag op moeten kijken, dat doet er ook niet toe, maar het maakt me wel vrolijk zo'n werk te zien.

Niet meteen sober, eerder wulps en soms suggestief en zeer zeker kind van deze tijd.

Karin van de Walle is in 1989 afgestudeerd aan de kunstacademie Sint Joost in Breda met als afstudeerrichting keramische vormgeving. Zij woont en werkt in Duitsland en heeft een internationaal podium voor tentoonstellingen, o.a. in Marbella, Parijs, Bordeaux en Heidelberg.

De wulpse vrouwfiguren verleiden en dagen uit en tonen met humor de uitwassen van een exhibitionistische lichaamscultuur. Deze vrouwen van klei en brons hoeven niet in therapie, want er is voldoende zelfspot en relativeringsvermogen aanwezig.

Mooi of niet, daar kan je heel lang en uitgebreid over discussiëren en dat is niet mijn doel. Wat mij treft zijn de onderwerpen in het kader van mijn girlpower-projectje enerzijds en de vakkundigheid van de keramiste anderzijds. De beelden zijn vaak meer dan levensgroot, fijn opgebouwd en mooi gedetailleerd uit- en afgewerkt.

Een madam zonder complexen met de nodige girlpower!

Wannes van de velde Lichtjes van de schelde

2010-05-18T01:48:00.001+02:00

Girlpower?

2010-05-13T07:15:00.009+02:00

Als ik mijn klantenbestand overloop, dan zal het aandeel vrouwen dat van het andere deel van de bevolking wel overtreffen. En wanneer ik rondstruin in Googles speeltuin, op zoek naar mooie keramische verwezenlijkingen, dan kom ik ook hier veel vrouwelijke handen tegen. Zou dit een terrein zijn waar de mannelijke dominantie niet overtuigend aanwezig is?

Nochtans, als kind zijn het toch ook veel jongetjes die graag met modder spelen en zich vuil maken, zeker evenveel als de meisjes dat doen, of misschien meer? En pottenbakken bijvoorbeeld is toch een technische vaardigheid, het is groot en zwaar materiaal om mee te werken en spelen met vuur, de alchemie van het glazuur... Het zijn allemaal domeinen waarin de man zich perfect thuis voelt. Maar vrouwen blijkbaar ook.

Ik ben op zoek gegaan en heb er wat over zitten nadenken. In de vroege tijden, de ijstijd, moet er ergens in de bevroren toendra, in en rond het gebied dat wij nu Tjechië noemen, een bevolkingsgroep hebben geleefd die verantwoordelijk is voor een heel deel van de Vroeg-Paleolithische vondsten, gekend als Venusbeeldjes. Over heel Europa, maar in grotere concentratie daar, zijn beeldjes gevonden van dikke, vaak duidelijk zwangere vrouwen gevonden, beeldjes die bijna 30000 jaar geleden gemaakt zijn! Keramiek met de vrouw als onderwerp, gemaakt door vrouwen, gestookt door vrouwen, in een oven die gevoed werd met beenderen, want de mannen waren mammoetjagers. De oudst gekende keramische oven is daar gevonden, in resten wat waarschijnlijk het verblijf van de vrouwelijke shaman was.

We maken een sprongetje naar de Neolitische periode, vanaf zo'n 10000 jaar geleden, in culturen zoals die van de Indianen in Noord- en Zuid-Amerika en de streek van het Midden-Oosten waar agrarische stammen leefden. De vrouwen weefden manden en maakten potten, met de colombien techniek om het voedsel te bewaren. Kleirollen werden vaak aangebracht rond een basispot in stro, je ziet de afdrukken aan de binnenzijde van de scherf.

De Jomon periode in Japan verkreeg zijn naam zelfs door deze techniek.

De uitvinding van het pottenbakkerswiel, ook weeral 6000 jaar geleden, maakten het mogelijk de productie te verhogen en het werd een bron van inkomsten tijdens de ruilhandel. De vrouw verkreeg een nieuwe rol in de economie.

In de veeleer mannelijk gedomineerde culturen zoals bij de Romeinen, de Grieken en de Egyptenaren, mochten de slavinnen de klei voorbereiden, maar het waren de mannen die potten bakten en beeldhouwden. Ook de vele eeuwen die daarop volgden lieten vrouwen niet vaak toe een rol van betekenis te spelen, noch op een economisch, noch op een cultureel vlak, al dan niet verbonden met keramiek.
Het is maar pas in de hedendaagse keramiek dat vrouwen terug een invloed gaan uitoefenen.
Je kan stellen dat àls ze de kans krijgen, het een domein is waar de dames heel goed hun mannetje kunnen staan en gelijkheid tussen man en vrouw lijkt te kunnen bestaan...
Wordt vervolgd!

Geduld.

2010-05-10T07:40:00.003+02:00

Dit is een potvorm ("flame vessel") van Jennifer McCurdy. Een porseleinen vorm op de schijf gedraaid en vervolgens uitgesneden. Ze stelt dat ze de beweging van de schijf wil vast leggen.

Deze dame heeft vast heel veel geduld.

Hoe vaak is het niet mis gelopen en zakte die vorm in bij de laatste snede of tijdens het stoken?

Ik sta in bewondering. Of ik het nu echt mooi vind weet ik niet, het is allemaal wel heel erg perfect, misschien té perfect, voor mij dan, maar ik kijk wél met open mond naar haar werk.

Ze zet zich aan het werk een avond op voorhand met de voorbereiding van de porseleinklei. De bal wordt een honderdtal keer gekneed om alle deeltjes netjes in lijn te brengen. Daarna laat ze de bal rusten onder plastic. De volgende dag gaat ze aan de slag. Ze gebruikt extreem weinig water, enkel bij het centreren en de eerste keren optrekken tot een cilinder met dikke wand. Vanaf dan werkt ze met 2 ovale metalen lomers om verder op te trekken en te vormen.
Door bijna geen water te gebruiken, slaagt ze erin haar vorm lang te bewerken, tot 45 minuten toe, om de perfecte kromming te bereiken. Binnen het half uur is de pot niet langer kleverig en kan ze al gaan vervormen.
In het gebruik van luchtblazers gelooft ze niet want ze zegt dat het plaatselijk verschil in vochtigheid zich zal wreken in de stabiliteit van de vorm.
Daarna begint het snijwerk. Gemiddeld zo'n zeven uur aan één vaas!

Ze stookt haar werk na gladschuren zonder glazuur.
Verglaasde elegantie.

Andenne.

2010-05-08T15:22:00.003+02:00

De Biennale in Andenne is steeds een mooi keramisch gebeuren. Heel erg aan te raden om te bezoeken!
Ann Roose heeft het initiatief genomen een bus te voorzien om dit te bezoeken op zondag 23 mei. Ze vertrekt in Brugge aan Syntra om 7u30 en maakt een tussenstop in Kortrijk om 8u15 aan Kinepolis.
Terug ben je rond 20u.
De reis kost € 25,00.
Inschrijven kan je door een mailtje te zenden aan ann.roose@base.be , stuur mij een kopietje via cc, zodat ik weet wie er mee in de bus zal zitten en hoe ver de invulling van de bus zit. De plaatsen zijn uiteraard beperkt!

Nog een rondje!

2010-05-08T11:20:00.001+02:00

't Was zo eens iets anders, dames onder elkaar. Buiten was het killig en koud, mijn poging tot uitlokken van de zon met mijn rokje en sandalen ten spijt... (Ik wil deze zomer écht wel bruine benen, al weet ik niet of kiekenvel mooi egaal bruint??? )
Binnen, bij De Koploper, daar was het ambience en heerlijk warm! Een leuk namiddagje vierkant draaien.

Kathleen Mestdag centreert, opent en trekt op met een gemak dat ons doet watertanden. Ze stelt dat je moet proberen zo weinig mogelijk af te draaien als je aan het vervormen gaat, omdat het natuurlijk meestal geen vlakke bovenrand meer heeft en dan wordt vast zetten op de schijf een behoorlijke klus. Tja, allemaal goed en wel, maar dan heb je dus wel al veel voorbereidend werk om die vorm klaar voor actie te krijgen...

Met enkele houtjes duwt ze een lijn in de pas gedraaide vorm, waarna haar potjes sierlijk voor haar buigen in de richting die ze voor ogen heeft. Vlot en getraind draait ze wat voorbeeldjes bij elkaar. Iets té vlug misschien om alles goed te registreren... Ondertussen een kwinkslag als antwoord op een speelse vraag. Er wordt veel gelachen, geplaagd en gezongen, maar ook net zoveel gewerkt en gezwoegd.

Mijn probeersels...

Kathleen stuurt en helpt ons daar waar het dreigt de mist in te gaan, met de juiste practische raad. uiteindelijk merkt iemand op dat het al 16u30 is!!! Nu al?!!! In paniek willen we nog van alles proberen en met veel spijt beginnen we daarna de draaischijven proper te maken.
Dames zijn practisch en na wat overleg, prikken we meteen een datum om dit over te doen. Nu gaan we druk alles proberen en op maandagavond 5 juli zitten we weer samen. Er zijn dan een paar extra plaatsen beschikbaar, als je zin zou hebben gekregen, kan je hier alle info nalezen en je meteen inschrijven!
Er is ook een inspirerend fotoreeksje opgenomen, een beetje verder op de blog.

Ondertussen in Korea...

2010-05-04T11:36:00.004+02:00

Voor de liefhebber: zoek Monika Patuszynska.

Of onze eigenste Linda De Nil.

Kunst komt van kunnen...

2010-05-04T10:20:00.006+02:00

Toen ik vorig artikeltje uit de mouw schudde, wist ik niet wat me te wachten stond.
Ik ben momenteel op allerlei vlakken met heel veel en niks bezig. De inspiratie moest vanuit één van die pistes komen en dat deed ze ook, gaandeweg, ofte liever, schrijvendeweg.

De eerste die er wat over zei, maakte zich een beetje druk over het feit dat ik mijn eerste stap in deze denkpiste in de schilderkunst had geplaatst. Nu, daar had ik een goeie reden voor, de schilder-kunst is al veel vroeger tot Kunst gaan behoren, al heeft ze, zoals ook hiervoor vermeld, een informatieve rol (gespeeld). Keramiek (klei-kunst, boetseer-kunst of wat denk je van pottenbakkers-kunst?) is veel langer uit de sfeer van het decoratieve gebleven, enkel uitzonderingen zoals de raakvlakken met juweel-kunst en met de beeldhouw-kunst buiten beschouwing gelaten. Bij de schilderkunst is het onderscheid ambacht en kunst als Kunst veel beter te duiden. Al blijft het moeilijk en zal Kunst zonder ambacht niet snel aanwezig zijn en is daarentegen het meesterlijk beheersen van een ambacht kunst op zich.

Een beetje fylosofie op een nuchtere maag kan wonderen doen, zeg ik maar.

Tweede reactie, de Griekse vaas. Die vond ik zelf meesterlijk. Een cartoon waarop als decoratie een schutter uit een hedendaagse videogame staat, die het gat geschoten heeft die dan weer de vaas op zo'n authentieke manier doet barsten. Ze zijn er beide wat van onder de indruk, de schutter en zijn maatje. Het verenigt alles waar mijn betoog over gaat: wat is wanneer kunst en wie heeft ze gemaakt, moet je origineel zijn om geniaal te zijn, doet het ertoe wie je leermeester is? Enfin, niet iedereen begreep het op die manier.

Ten slotte de idee achter mijn verhaal. De grens leermeester-leerling. En wanneer speel je die rol op de juiste manier?

't Geeft inderdaad een kick, steeds meer weten.

En over dat gevoel gaat mijn vorig blogartikeltje. Leermeesters geven hun wijsheid door tot een leerling er iets wezenlijks mee doet. En àls er dan een leerling is die er staat, er staat met een verwerkte concrete realisatie die stof doet opwaaien, dan is het allemaal niet vergeefs geweest. Tot dat moment is het enkel genieten van de kick van het leren en het kennis vergaren. En wie vervult dan het beste zijn taak, de leermeester of de leerling?

Wanneer ben je leerling af? Wanneer ben je leermeester? Mag het eerste ooit stoppen? Of bereik je een punt dat je leermeester-zijn zelf kennis genereert? Heeft het zin kennis voor jezelf te houden? En is het een plicht om iets met je kunde te doen?

Vooral met die laatste vraag worstel ik momenteel. Is het een plicht om iets met je kennis en je kunde te doen? En wat dan? Ze doorgeven aan nieuwe leerlingen? Er "iets" mee doen, iets mee te maken? Is iedereen geschikt om er "iets" mee te doen? Munt perfecte beheersing van het ambacht altijd per definitie uit in Kunst? Wanneer is iets Kunst?

Tja, met zulke vragen zit ik dus in mijn hoofd als ik je wisselgeld verkeerd terug geef na aankoop van "een pakske klei"...

Leermeesters.

2010-04-29T14:12:00.003+02:00

Bij vroegere meesters in de schilderkunst zag je dat vele leerlingen ervan moeite hadden om los te komen van wat ze hadden geleerd. Schilderen leek op die manier een beetje een ambacht: je leert de technieken en daarna moet je die zo goed mogelijk toepassen. Er je eigen accent aan geven lijkt wel de belangrijkste hindernis van het parcours. Toch vind je hier en daar leerlingen die hun leermeester doen verbleken, neem nu Rubens als leerling van Otto Van Veen, "Van WIE???" hoor ik nu denken, Otto Venerius misschien dan???

Maar je mag leermeesters en hun invloed niet onderschatten. Zelfs autodidacten halen meestal ook wel ergens de mosterd. Je kan nu eenmaal niet blijven het warm water uitvinden... Alhoewel, je hebt water op 30°C, op 35°C, zelfs op 32.25°C of op het kookpunt... en da's niet hetzelfde voor puristen!

Origineel? vernieuwend?

Ik ken mensen die gewoon niet willen zien wat andere(n) (keramisten) doen omdat ze dan kunnen stellen dat ze het idee helemaal alleen gevonden hebben. Ze vergeten dan dat zo veel meer hen beïnvloedt dat hun vondst misschien toch dezelfde wortels heeft als die van anderen.
En in deze over-geïnformatiseerde wereld zou je wel wanhopig moeten worden als je persé iets nieuws wil doen. In tijden zoals die van Rubens, moesten mensen veel meer inspanningen doen om het werk van anderen te onderzoeken, Google kon hen niet helpen, noch TV of krant! Ik denk dat we daar erg weinig bij stilstaan, hoe belangrijk schilderkunst was in die tijd om iets visueel over te brengen.

Ook met de mallen heb ik vreemde dingen gezien en gehoord. Iemand zei me dat mallen niks voor hem was, terwijl hij al jaren ballen legt in isomo-vormen????? Tja, is een mal dan alleen mal als hij van gips is? Is dat niet gewoon een (basis)vorm als vertrekpunt?
Een ander beweert alles te draaien, terwijl hij er wel in slaagt 50 precies dezelfde vormpjes te maken met identieke kromming en wel heel erg dun. Een wreed artiest, zou ik zo stellen.
Wat is er in hemelsnaam mis mee als je een leuke basisvorm hebt en daar nog eens wat anders mee uit wil proberen? Mal maken, zou ik zo denken! En daarna creatief aan de slag gaan. Dank u, Monika Patuszynska. (Voor wie deze blog voor de eerste keer leest, even het label onderaan aanklikken en dan begrijp je de allusie.) Als potentiële leermeester kan ze tellen, haar motto is, zoals dat bij de ideale lesgever is, voor mijn part: ik geef je de middelen die ik heb, doe er iets mee volgens je eigen kunnen en vermogen en geef er je persoonlijk cachet aan. Daarom is niet iedereen geschikt als informatief instructor, sommigen hebben het er moeilijk mee dat ze al die moeizaam vergaarde kennis nu meteen zomaar te grabbel gooien. Anderen zijn heel bang dat er "gekopieerd" zal worden. Nu, wie wil namaken en zelf geen ideeën heeft, zal er toch in slagen je werk uiteindelijk te imiteren, of je nu les geeft of niet.

Een hele generatie pottenbakkers hebben één groot primair leermeester: Bernard Leach. Hij bracht de Oosterse denkwijze en enorme keramische ervaring in de Westerse keramiek en velen zijn hem daarin gevolgd. Toch maken zij niet allemaal hetzelfde.

Leermeester zijn komt vanzelf, als je wat te vertellen hebt en bereid bent dat te doen. Het gaat natuurlijk niet écht zo vlot, het zijn vaak ellenlange processen van vallen en opstaan om tot een inzicht te komen en dat dan nog boeiend over te brengen.

Maar leerling worden en die rol dan nog met de nodige eerbied spelen, dat is ook een hele kunst. De nodige afstand nemen van het voorbeeld, durven je eigen ding doen met de info, goed wetende dat de leermeester wel eens afkeuring zou kunnen hebben van jouw visie, opnieuw zoeken en fouten maken... Om dan tot je eigen resultaat te komen, waarin de inbreng van de verworven kennis duidelijk helemaal verwerkt en herwerkt is... Het is een hele kunst, leerling zijn.

Te veel van het goede.

2010-04-23T08:30:00.003+02:00

Heb dat nooit echt aangekund, te veel van het goede. Dan klikt er iets in mij, dan voel ik me in het nauw. Dan ga ik gekke sprongen maken. In het beste geval: luide muziek, in het slechtste: de boel opblazen, alles verknoeien. Veel spijt achteraf.

Ik ben al immens mooie dingen mislopen op die manier, daar ben ik zeker van.

Jaloers kijk ik naar anderen, die met schijnbaar gemak gewoon zichzelf blijven als geluk hen omringt. Je moet dat waarschijnlijk kunnen leren. Waar kan ik cursus volgen?

De jaren brengen wel wat wijsheid, ik leer afstand nemen, toch wel eens een tweede keer nadenken. Het buikgevoel volgen als dat blijft aangeven wat wel en wat niet de moeite loont. Stil staan als ik zie dat anderen aangeven dat ik juist zit.

Maar bang blijf ik. Een heel gekke ervaring eigenlijk...

Zo ook gisteren. Maakte alle administratieve werk af 's ochtends en reed toen naar Marnic. Een beetje helpen om de houtoven leeg te halen en, ik moet wel eerlijk zijn, ook mijn oogst binnen halen. Rustig, met wat grapjes tussendoor, wat uitwisselen van ervaringen en receptjes als dat ene stukje weer eens andere resutaten deed verbleken, halen we de oven leeg.

"Hoeveel van die kleine urnes heb je gemaakt, Marnic???" Hij lacht op zijn eigen manier en haalt een cijfer boven dat me doet duizelen. Hoe doet die vent dat? Eerlijk is eerlijk, je zou het hem misschien niet aangeven, maar hij kan er wat van. Piepkleine vaasjes, met bovenaan een gat waar nauwelijks zijn dikke vinger in past en een roosje als dop, pure poëzie op 10 cm porselein! Een catwalk van superpotjes met schattige dopjes!

Nog een reeks in die uitvoering en nog een andere...

De bowls en vazen van Monika geven stof tot nadenken... Veel stof. Al valt dat allemaal toch veel meer mee dan ik dacht, dat stof. Het moet moeilijk zijn voor haar om alleen foto's te zien en haar werk niet te kunnen vast nemen... Sommige stukken lijken een leven te vertellen, jaren in zee te hebben gelegen, potjes zijn vervormd tot schelpen bijna.

Af en toe worden er nieuwe banden gesmeed... Stukken voor eeuwig versmolten. Nieuwe schoonheid, meedogenloze stillevens die zich opdringen.

Ik oogst en oogst en oogst... Na een tijdje krijg ik het warm. Slechts één potje met deksel bevalt me niet, de rest maakt me gewoon blij. Of althans, zou me kunnen heel blij maken... Ik word alleen maar stiller.

Marnic doet dat af met een kreunende zucht als zo'n pot de kleuren draagt waarvan hij droomde.

Ik vat het allemaal héél langzaam. Heb nu thuis alles uitgestald in de serre in de tuin. Waarschijnlijk zal ik daar vanaf nu, zeker 100 keer binnen stappen om het te aanschouwen. Het aan iedereen willen tonen, misschien, of misschien ook niet.

Als het open deur is bij Marnic, volgende maand, laat ik het wel weten. Gaan kijken, zou ik zo denken...

Porselein draaien.

2010-04-19T09:06:00.010+02:00

Straks mag ik weer. Als goede streber sta ik te popelen om weer naar de les te mogen. Gelukkig had ik de middelen niet om er eens uit te vliegen tijdens de paasvakantie en zal ik dus waarschijnlijk vanavond op tijd in de les zijn.
Ondertussen heb ik mijn eerste porseleinen theepotjes in elkaar gestoken en afgewerkt. Ze zijn nu maagdelijk wit biscuit gestookt. Straks begin ik aan de testen om ze te glazuren. Spannend allemaal!

Mensen vragen me wel eens of het nu allemaal zo anders is om met porselein te werken als je jaren steengoedklei gewoon was. Volmondig moet ik beamen dat het een behoorlijk andere aanpak vergt. Al bij het kneden is het verschil duidelijk. Daar waar het gewone klei plastischer maakt, lijkt het soms of het porselein totaal verandert. Soms lijkt je blok behoorlijk hard en voel je de versoepeling echt gaandeweg gebeuren. Op de draaischijf moet het allemaal wat sneller gaan, want al heel snel is je hompje verzadigd van het water en dan wordt het dweilen met de kraan open als je nog veel vormwerk voor de boeg hebt...

Als je er dan toch in slaagt iets representatiefs te produceren, vraagt de volgende fase heel veel geduld: het drogen. Het mag allemaal niet te snel gaan. Regelmatig controleren op vervormingen of barsten...
Nog een groot verschil met steengoed ligt in de handen van de krimp. Dan denk je dat je een reuze-pot gedraaid hebt... Maar na hoogbak blijft er maar een klein potje over...

Maar ik vind het heerlijk. De beloning die je krijgt voor al die inspanningen en je getoonde geduld. Soms is het werkelijk een feest. Porselein is al de moeite waard.

Ook eens proberen? Iedereen die al enige tijd draai-ervaring heeft verworven, kan er zich eens aan wagen in het eerste weekend (vrijdagavond 4 en zaterdag 5 juni) van de reeks "Draaien in de zon". Dirk Vanhaeren toont je de kneepjes om je eerste pogingen tot een goed einde te brengen. Vakantie, plezier en ontspanning en je hoeft er niet eens voor te vliegen door fijn porseleinstof, draaien is genoeg...
Alle info vind je hier: Porselein draaien.

Eyjafjallajökull.

2010-04-18T08:31:00.004+02:00

Wat heeft een mens met vuur? Tja, ikke niet te veel deze laatste dagen... Net toen ik zaterdag het middagmaal in zeven haasten aan het toveren was en ondertussen over de avond- en nachtactiviteiten van de jongste aan het onderhandelen was, belde Marnic mij op. Hij had mijn blog net gezien en liet me weten dat we welkom waren op ... het "after-firing-partytje" die avond. De oven was vlotjes op zijn temperatuur geraakt en had zijn uren gedaan, zodat ze om 7 uur die ochtend de boel hadden stil gelegd. Het risico van de laatste stookploegen, merkte hij fijntjes op...

Ik kon er niet echt mee lachen, groooooote teleurstelling, daar ging mijn restje vakantiegevoel! Te omschrijven als: het No-Martini-no-party-gevoel. Champagne van het ijs gehaald en feestje afgebeld. Marleen en Marnic bedankt voor de uitnodiging, meefeesten met de échte stokers en je voelen als de stand-in, nee bedankt. Ik denk dat een mens geen recht heeft op een finaal vreugdevuur als hij het kamp niet heeft doorleefd.

Ik heb gereageerd als een echte dame: die zaterdagnamiddag ben ik op shopping gegaan. Ik had die K-affaire in Kortrijk nog niet gezien en ik heb het daar eens flink onveilig gemaakt. Philippe zegt dat hij een appeltje te schillen heeft met Marnic, want dat deze tegenslag hem wel wat geld gekost heeft...

Na thuiskomst vul ik mijmerend mijn oven, elektrisch, computer-gestuurd, zonder problemen, zonder veel vuur...

Ik open later op de avond mijn mails. Wat nog mocht smeulen van verhoopt vakantiegevoel, verdwijnt ook stilaan.

Maar dan plots, oh, heerlijk cynisme, toch weer iets vurigs. Een bericht van mijn vriendin, nieuws uit Thailand. Wel wat minder vrolijk dan de vorige... Ze heeft jaren verlangd en uitgekeken naar deze reis en nu zit ze daar, vakantie gedaan en beleefd, en ze kan niet naar huis. Haar echtgenoot heeft het moeilijk in de tijd dat ze weg is, een aantal problemen die hij alleen heeft moeten verwerken, traumatisch voor een man die gewoon is dat zijn vrouw altijd naast hem staat en voor hem zorgt. De terugreis is voorzien langs Denemarken, wat dus helemaal geen optie is in de walmen van roet en stof van de Eyjafjallajökull-vulkaan. Die luchthaven dreigt voor onbepaalde tijd onbereikbaar te zijn... Haar man vertelt me later die avond dat ze enkele dagen zal moeten wachten en dan proberen in Europa te geraken met het vliegtuig om dan met de trein terug thuis te komen. Ik bedenk wat drama's vele vakantiegangers momenteel beleven... Stel dat je gewoon vast zit na een heerlijke vakantie, terwijl het dagelijkse leven hier morgen hervat. Het zal wel even duren voor je gewoon van je reiservaringen kan genieten, voor de nevel uit je herinneringen is opgetrokken.

En ja, ik zie het spektakel op de televisie en het doet me denken aan keramiek, aan de oven van Marnic, aan hoe de aarde voordoet waar de pottenbakker van droomt. Prachtige beelden, indrukwekkende natuur, de schaal is enorm, net of je met je neus op de essentie zit, mee in de oven. Vloeibare rotsen worden uitgespuwd, surrealistisch.

Later volgende week zal ik de resultaten van de houtoven ophalen, met een wee gevoel van gemis naar het avontuur zelf, maar wel in een nieuw kleedje! Vrije interpretatie toegelaten...

Vreugdevuur.

2010-04-17T10:35:00.005+02:00

Wat heeft de mens met vuur? Wat hebben de keramist en de pottenbakker toch met vuur? Enfin, van die laatste groep kan je de pyromane trekjes al iets beter linken. Maar ook de jeugdbeweging beeindigt haar kamp traditioneel met een groot kampvuur.
Einde van de vakantie. Was het dan vakantie? Niet te veel van gemerkt.

De zon schijnt, mooi weer. Mijn klanten zijn goed geluimd en vol plannen. Wij ook. Als de winkel straks dicht is gaan we ons vreugdevuur doen oplaaien... Monika en Nadine, wacht nog even met dansen, we komen eraan!

Verslagje volgt later.

Porselein anders.

2010-04-14T09:02:00.014+02:00

Monika Patuszynska is sinds 2 jaar de voorzitter van het symposium "Porcelana Inaczej" oftewel "Porcelain Another Way", een Internationaal Keramiek Symposium dat reeds voor de 33ste keer plaats vindt in Polen. Ze vertelde dat de dame die het voordien voorzat, er na 30 jaar afstand van wilde doen en zij het geheel van de ondergang heeft gered door die organisatie op zich te nemen. Het is dan ook een heel mooi initiatief. Vier grote keramische fabrieken zetten de deuren open voor Porselein-keramisten om er hun ding te komen doen.

Voor de volledigheid even de 4 werkplaatsen vermelden:
"Lapp Insulators", "Karolina", "Krzysztof" en "Walbrzych".

Waarbij de drie laatste grote productieeenheden zijn waar serviezen in porselein worden gemaakt, maar de eerste spreekt net iets meer tot mijn verbeelding. Het is een nederzetting van Lapp, wereldwijd de grootste producent van porseleinen isolatoren.

Monika vertelde dat ze van alle mogelijke soorten (porselein)klei gietklei probeert te maken. Ook met dit technisch porselein is ze aan de slag gegaan voor onderstaande bowls:

Toen ze hier was, kreeg ik de cataloog van "Porcelain Another Way 2009" van haar. Achteraan zat een cd. Ik heb eens in het boekje gebladerd, besloten dat ik al die kunstenaars nog wel eens zou bezoeken met mijn maatje Google en het even opzij gezet.
Deze ochtend bedacht ik opeens dat ik die cd wel eens wilde bekijken... Wat een overweldigende ontdekking.
Porselein anders, en hoe!!!

Het is een video, gemaakt door Michal Puszczynski (hoe je al die medeklinkers moet overleven zonder je tong in de knoop te leggen, heb ik nog niet ontdekt...). De man is zelf keramist, zijn abstracte porseleinsculpturen worden gestookt in een houtoven naar Koreaans model en zelf noemt hij ze "een buiging voor de Natuur, niets zonder de natuur, niets zoals haar". Het is een prachtige site, heel indrukwekkende realisaties.

Maar de video's die hij maakt zijn zo mogelijk nog intrigerender. Deze bij de cataloog bevat de volgende opname die zich afspeelt in de fabriek van Lapp. Het toont de aanmaak van de porseleinen blokken en hoe de isolatoren uit het blok gefreesd worden. Een bedwelmende reis doorheen de industriële archeologie van de fabriek levert prachtige beelden op. Ook zijn installatie van porselein, reeds gedroogde isolatoren of resten porselein die ten onder gaan aan zacht neervallende waterdruppels, geforceerde erosie, het maakt me stil...
Je kan de video's bekijken op Youtube met volgende link voor deel 1 en deze aan te klikken voor deel 2.
Een aanrader!

Monika@DKoploper

2010-04-11T14:05:00.006+02:00

Monika gaf nog een derde keer haar presentatie op Vlaamse bodem. Af en toe merkte ze lachend op dat ik dat verhaal nu bijna zonder haar kon doen. Ik betrapte mezelf erop dat ik inderdaad minder concentratie nodig had en soms zelfs vooruit liep op het relaas. Ik ben dan ook niet meteen een professionele tolk en ik weet nu dat het moeilijker is dan je zou denken om een ander te volgen én te vertalen op de manier dat die persoon zijn verhaal vertelt.
Maar Monika is ook wel blij dat het nu ten einde loopt. Ze denkt dat ze genoeg over zichzelf meegaf aan het publiek. Ze staat te trappelen om weer eens rustig zelf aan de slag te kunnen gaan.

Al vrees ik dat dat laatste nog niet meteen voor morgen is. Straks vertrekt ze weer. Naar Korea, Mungyeong deze keer, voor het traditioneel Chassabal Festival, een bijeenkomst van keramisten die tea bowls en tea pots maken.

Daarna gaat de invulling van de Oosteuropese vleugel van het museum in Fuping China van start en ook daar speelt zij een belangrijke rol. Ondertussen bezoekt ze nog de Goudse keramiekdagen, de keramiekmarkt in Swalmen en in Frechen, Duitsland.

Geen wonder dat dit "uitstapje" haar als vakantie leek...

Ze zegt tevreden te zijn met een goed bed, lekker eten en wat te toeven tussen gelijkgestemden. Dat is haar idee van vakantie, dan is ze gelukkig.
Alle reacties waren, zover ik weet, unaniem, het is een madam die wat te vertellen heeft. Interessant, doordacht en heel open. Achteraf is het aan jou op wat met die info te doen!

Velen spraken me aan omdat ze te laat waren om in te schrijven voor de cursus Interactief Mallen Maken... Wel, voor hen heb ik goed nieuws: we doen het volgend jaar gewoon opnieuw. Zij vond het leuk, ik heb ervan genoten en het is gewoon voor herhaling vatbaar. Maak alvast plaats in je agenda!

Naast de workshops, kreeg ik ook het een en het ander mee van de Poolse cultuur. Het vreemde gebruik dat op Pasen jonge kerels door de stad dolen met een emmer water om de meisjes nat te gooien (?!!!) en hoe belangrijk Pasen is in dat grote Poolse land.
Waarom Monika in Denemarken heeft gestudeerd. Ze wist toen namelijk nog niet helemaal zeker wat ze wilde gaan doen en de Denen nodigden jonge Poolse studenten uit om hen gratis en gesubsidieerd onderwijs én verblijf aan te bieden, in de hoop dat het democratisch gedachtengoed zich op die manier snel zou verspreiden in Oost-Europa... Hoe ooit de Poolse regering op grote schaal het onderwijs hervormde en nu alle keramisten in dat enorme land hun vorming krijgen op dezelfde plaats: Wroclaw. Hoe er toen 11 kandidaten waren voor één plaatsje in de academie, ten tijde van haar inschrijving, 11 man per plaats van de toegelaten 10! Lachend relativeert ze haar eigen status met: "nu zijn er dat zo veel niet meer, jongeren zijn veel slimmer, ze weten dat je niet rijk wordt van keramiek!"
Ik zag haar bedenkelijk kijken toen ze de radioberichten volgde via het net over de vliegtuigcrach van de voltallige Poolse regering.
Ze toonde een leuke foto van haar nichtje, dochtertje van haar tweelingzus, een foto die leek op de hare als ze doorheen de mal kijkt, op een vorig artikeltje...
Kortom.
Ik heb ook heel erg genoten van de mens, Monika Patuszynska!

Personeel.

2010-04-08T20:03:00.008+02:00

Ik betaal de tol voor mijn organisatiedrang... Monika in de workshop Interactief Mallenmaken, Monika @ Syntra en Monika @ DKoploper, ondertussen nog wat BTW invullen en facturen schrijven, anderen om facturen vragen, bestellingen draaiende houden, houtovenstook voorbereiden bij Marnic...

Monika doet ook mee.

En, weet je, ik volg ook nog "Porselein draaien" op Syntra West in Brugge en daar moet ik dan nog een theepot voor maken, dus doe ik dat, tussendoor, naast wat glazuurtestjes en wat administratief werk. Tja, ik wil dat goed doen. Een strebertje? Ze neuriën het liedje "Ik wil de grootste hebben..." Vind ik dat leuk??? Ik weet het niet écht zeker.......?!!!!!!!!!!

Vragend, bijna smekend kijk ik mijn leraar aan, mijn inzet en mijn overtuiging, mijn blogartikeltjes naast mijn werkje én presentatie op Syntra, mijn toewijding aan Monika, het moet gewoon genoeg zijn, ziet hij dan niet dat ik smelt voor het werk van die madam? Monika is zo zelfzeker in wat ze doet, ze doet het ook allemaal heel goed: ze verenigt design en ambacht op een poëtische manier.

Ze doet wat ik zou moeten doen, maar ik heb het zo druk met De Koploper. Dat ventje vraagt ook aandacht, zonder mij wil hij niet verder. Zonder mij zakt hij neer op zijn luie kont. Hoe vertaal je dat allemaal in je werk?
...

Mijn "personeel" laadt mijn camionette. Ik laad cijfertjes in de laptop. Tussendoor zijn er de kids van de Grabbelpas. Ik voel me plots vrij, voel me 5 of 6 jaar, boetseren wat je ziet, wat je denkt... Heerlijk! Het zijn 2 ontspannende ochtenden, ook voor mij. Mooi weer, ik trek mijn rokje aan en mijmer over de lente, voel me vrij, warm mijn benen in de lentezon.

Ondertussen heb ik alles geprobeerd wat Monika doet. Met gemengde gevoelens, ik wil niet doen wat zij doet, maar hoe pas ik dat in mijn eigen werk in? Ik heb wat tijd nodig.

En tellen, ik moet heel veel tellen. 't Is nochthans niet moeilijk als je je één voelt met een ander: 1+1=2 of is het heel gewoon 1? Aards of hemels, wat zijn de maatstaven? Ik droom, word wakker, ken de grens niet meer.

Mijn moeder verwelkomt me op Pasen met: "Waar zijn die ogen die de zon uitdagen naartoe?" Ze serveert me vitamine C i.p.v. paaseieren, ik begrijp haar hint. Tja, mam, de passie, hé?! Ze glimlacht en even zie ik die glinstering in haar ogen, tja, kan 78 jaar haar vuur doven?

1, 2, 3, 21% BTW, hoeveel krimp? 15% ?
Morgen oven legen, kan niet wachten, wat zullen die testen vertellen? Nog 8 uur wachten.

Monika @Syntra

2010-04-04T06:37:00.010+02:00

De kritische reporter zou schrijven dat de uiteenzetting die Monika Patuszynska vrijdagavond in Syntra gaf nét iets minder gestructureerd was dan bij de opening van het workshop-weekend bij De Koploper een week voordien. Maar ach, als hij dan toch zo opmerkzaam was, dan zou hij ook kunnen vermelden dat ze veel meer uitweidde over haar voorgeschiedenis, enkele interessante zijsprongen wat meer uitdiepte.

De man zou vast gefascineerd worden door haar openheid, de bereidwilligheid waarmee ze haar technieken blootlegt en daar waar ze faalde niet verhult. Toch weer even kritisch zou hij opmerken dat ze moe leek, waarna hij deze opmerking glimlachend voor zichzelf zou houden, na haar oprechte verontschuldiging dat dit toch geen uur voor haar was om nog te gieten, thuis doet ze dat bij het krieken van de dag.

En toch, de speelse gedrevenheid waarmee ze haar mal in elkaar puzzelt, haar vraag om het publiek van de stoelen te laten komen om het practische gedeelte van dichtbij te volgen, de vakkundigheid waarmee ze haar gietwerk onthult door de brokken gips los te peuteren... Je zou zweren dat ze er met plezier nog tien zou gieten deze avond!

Monika is een aangenaam verteller, technisch onderlegd door haar ervaringen. Ze spit uit waar ze aan begint, haalt alles uit de gekozen techniek, probeert ieder idee uit, tot ze vindt dat ze alles heeft gedaan wat er op die manier te ontdekken valt. Dan doet ze een paar passen achteruit en bekijkt waarmee ze bezig is. Ze plaatst het onderdeel terug in het geheel, beslist welk aspect van deze techniek interessant blijft om mee te werken en zoekt uit hoe ze verder zal gaan. Monika heeft duidelijk niet één uitgestippelde weg die ze bewandelt, maar wel een stafkaart waarop ze kiest welk pad wel eens iets op zou kunnen brengen en gaandeweg haar route bepaalt.

De reporter vouwt zijn notaboekje dicht, staat recht om het gietwerk te volgen. Reikhalzend kijkt hij plots heel geïnteresseerd mee met keramisten en pottenbakkers, pottenkijkers deze avond, hoe Monika details bespreekt van het gieten in een mal. "Details? Is er dan zo veel te vertellen over het kopiëren van stukken?", betrapt hij zichzelf, plots weer kritisch. Mallen het wordt toch vaak afgedaan als minderwaardig? Kopiëren klinkt vies in artistieke middens. Monika vertelde dat dit net haar grootste uitdaging was geweest en de reden waarom ze eraan begonnen is. Ze wilde bewijzen dat je met mallen verder kon reiken dan meermaals identieke stukken produceren. Het interesseerde haar te balanceren tussen industrie en kunst. In Polen lopen de opleidingen design en kunst de eerste jaren samen. Is dat geen ideale combinatie? Is kiezen tussen artistiek creëren en doelgericht ontwerpen onafwendbaar? Moet functionaliteit zich aan zijn grenzen houden?

De reporter verlaat zuchtend de zaal van het mooie Huize Arnolfini. Peinzend rijdt hij naar huis, hoe zal hij het destructieve aspect van Monika's werk met mallen belichten naast haar constructieve bijdrage aan "ordinair gietwerk"? Thuis klikt hij zijn laptop aan, surft even over het net, googlet nog eens haar naam en beslist dat hij de derde versie van haar verhaal wil horen, zaterdag 10 april in De Koploper.

Die nacht puzzelt hij zijn dromen in elkaar.

Monika Patuszynska

2010-03-28T05:52:00.013+02:00

Deformy, ex-formy, papformy, nonformy, paraformy en eentje nog zonder naam, voorlopig, wegens té nieuw.

Stellen dat het een ongelooflijk leerrijk weekend was, is een understatement van jewelste! De laatste 3 dagen ben ik gedropt in een totaal nieuwe wereld van gietwerk.

Monika Patuszynska reed 1500 km om aanwezig te kunnen zijn in De Koploper, rechtstreekse import vanuit Warschau. Donderdagavond stond ze daar, doodmoe maar met een smile tot achter haar oren. Vriendelijke, open madam, bleek al snel. Vrijdag moesten we alles klaar maken voor de presentatie van haar werk tijdens de kennismaking met de deelnemers van de workshop.
Ruim twee uur lang vertelde ze a.h.v. beeldmateriaal het ontstaan en de evolutie van haar werk. Ondertussen ging ze gewillig in op vragen van haar publiek.

Zaterdagochtend demonstreerde ze verschillende van die technieken en tegen de middag was iedereen zo verzadigd van ideeën, dat ze stonden te popelen om er zelf aan te beginnen en haar vriendelijk vroegen die laatste mal toch maar niet meer te gieten...

Vanaf dan was ik bijzonder tevreden dat de weergoden even nieuwsgierig waren als de deelnemers, want het terras achteraan het atelier werd een waar slagveld! Gipsmallen werden aangevallen, verzaagd, gebroken, records in een nieuwe discipline, namelijk het malwerpen, werden gevestigd en weer meteen verbroken(!), gevolgd door geduldig puzzelen, in de hoop dat je hier een daar een ongeveer terug gietbare mal verkreeg... Flinke laag tape errond, gieten en dan bedenken wat je het volgende half uur nog eens kon uitproberen om daarna, meestal veel te ongeduldig, je gegoten kunstwerk bloot te mogen leggen.

Een WC-rol werd papierpulp, isomo bolletjes tot zelfs ontbijtgranen moesten eraan geloven en verdwenen in de gietmassa. Enkelen begonnen vragen te stellen over het bakprocédé. Hoe ging dat precies met de giftigheid of alleen al de geur bij het stoken? Even werd het verschil Polen-Vlaanderen heel duidelijk toen Monika vertelde dat ze in de academie waar ze les volgde frietvet in een gloeiend hete elektrische oven goten om reductie te bekomen... Het leek een beetje op een nucleaire inslag achteraf. Voor alle duidelijkheid: don't try this at home!

Alle deelnemers lijken klaar voor nieuwe gietmalavonturen.

Uiteraard was ze zelf ook behoorlijk moe na haar dagje. Het is een grote verandering van rustig alleen of met een medewerker in je atelier zitten naar werken tussen gretige oren en ogen, vragen moeten beantwoorden, problemen van dicht blijvende mallen te moeten recht trekken en aan te moedigen bij het gooi- en smijtwerk.
Maar na een uurtje was ze opnieuw een frisse verschijning, klaar voor een gezellig avondje vol anecdotes, verhalen en nog veel meer info desgewenst. Het leek een beetje op oude bekenden aan je tafel hebben.

Ik weet dat het gewoon platte commerce zou kunnen zijn, maar ik meen wel ten volle elk woord: als je ook maar een klein beetje interesse zou hebben om eens te gieten in een mal die een verhaal te vertellen heeft, dan zou ik me snel inschrijven voor de meet and greet op zaterdag 10 april, hier in De Koploper! Er kunnen er nog wel enkele bij...

De mast.

2010-03-21T18:43:00.007+01:00

Vier weken, het lijkt soms immens lang, maar soms vliegt het ook voorbij! Zaterdag was zo'n vliegmoment: de laatste les van Dirk Vanhaeren in de reeks "draaien van de mast".

Het was dan ook ideaal weer om te vliegen: het zonnetje liet zich van haar beste kant zien. Net voordien had ik me geïnstalleerd met een koffietje, samen met de wederhelft aan de picnictafel. De eerste dame kwam toe en zette zich erbij, de tweede volgde het voorbeeld, enfin, wederhelft vertrok en alle anderen zetten zich in het zonnetje. Taske koffie, babbeltje, grapje, de pret kon blijkbaar niet op. 'k Heb me moeten inzetten en het goede voorbeeld geven, of er was niet te veel van in huis gekomen van de draailes...
Maar de stemming zat erin, 't kon niet meer stuk, examen of niet.

Examens, proeven, toetsen, het vliegt ook door de lucht, alle studentjes kunnen ervan meepraten. Dus besloot Dirk hier ook eens iedereen op de rooster te leggen.
Tasjes: 10 cm hoog, 8.5cm doormeter, kommetjes 8cm hoog, 12 à 13 cm diameter. Er werd een beetje gesjoemeld daar waar het mogelijk was, want: "ging dat nu over de binnen- of de buitendiameter?" en "op wiens potje zou mijn dekseltje wel kunnen passen?" of "het liep pas een beetje fout met het afhalen van de mast" en "is dat niet een beetje te groot om op de mast te draaien?"...

Alles liep goed af, de zon bleef schijnen tot na de les en iedereen slaagde voor de proef!

Dinsdagavond nog een keertje afdraaien, nagenieten, gebakken potjes mét dekseltjes oogsten,wat glazuren, grapjes maken, koffie drinken. Alleen de zon, dat zal er niet inzitten, vrees ik. Daar moeten we dan weer een afspraak voor maken bij de volgende reeks, in juni is het al wat langer licht...
De volledige reeks foto's staat een beetje lager, links. Als je erop klikt zie je de hele reeks, je kan dan ook je favoriete foto downloaden.

Ode aan de dames.

2010-03-18T14:25:00.001+01:00

Wellicht verwacht je dat niet meteen, een vrouw die ode aan de dames betuigt. En toch, een vriendin van mij zei na onze tweede ontmoeting: "Blij een toffe madam te ontmoeten, het is zo veel eenvoudiger om mee om te gaan dan een fijne vent te ontdekken!"

Dinsdag morgen, bij het boodschappen doen, merkte de behulpzame winkelbediende dat ik "ook niet van hier was". En ja, onze ouderlijke thuis staat wellicht op niet veel meer dan 20 km van elkaar. En plots voelde ik me meer verbonden met haar, dan met haar collega die aan de overkant van mijn straat woont.

Een kwartier voordien had ik staan grinniken met een dame die ik al jaren tegen kom in het grootwarenhuis en die zich net dezelfde krop sla als ik wilde toeeigenen, nadat we bij de champignons ook al dezelfde reflex hadden.

Tevreden kook ik voor mijn kroost een gezonde groentensaus voor de pasta. O ja, ik hou er nog wel van om te presteren op dat vlak, mocht je denken van niet na vorig artikeltje.

Een vrachtwagenchauffeur van de ene leverancier levert ovens af, een vrouwelijke bediende legt de volgende leveringsdatum voor de andere vast. "Het is behelpen als je vrouw 23% minder verdient", lees ik, waarmee men de ongelijke loonschalen aan wil vechten.
's Middags open ik de deur van mijn zaak. Er staat een auto op de oprit. Lachend en meezingend stapt de directeur van een academie uit. Ontspannend zakelijk gesprekje. Ik voel de neiging haar uit te wuiven als ze haar wagen terug start.

's Avonds komen mijn cursistjes afdraaien. Het is een leuk, ontspannend en hopelijk ook leerzaam avondje. We praten over allerlei onderwerpen. De dames en de ene heer hebben veel vorderingen gemaakt!

En dan, mijn kopje van vorig artikeltje... Gevonden bij Mila Visser 't Hooft. Een leuke Hollandse meid die na haar studies in Amerika is blijven plakken. Ze vindt traditie belangrijk (ik ook, mocht je wat verward zijn na de woelige wendingen hierboven), maar wil ze vooral hedendaags verwoorden. Mooi kopje, zo eenvoudig vierkant gedraaid. Waar ken ik dàt nu weer van, vierkant draaien? Ga dat modelletje zeker eens uitproberen...

Een belangrijke mentor van deze keramiste is Catharine Hiersoux geweest. En laat dat nu net een dame zijn wiens werk mij ergens raakt waar weinigen ooit zijn geweest. Diep ?!

Tja, ooit zocht ik hoe je "pijn" kon verwoorden in keramiek. Ik zocht, gedreven door de moed der wanhoop, naar een symbool dat zei wat ik toen voelde, om het van me af te kunnen zetten.

Keramiek bleek een blije wereld, mijn gevoel bleef klank zonder beeld.

Ik zette me aan mijn draaischijf en zocht de onmogelijke grenzen op: zwaar gechamotteerde klei, extra steentjes erin duwen en mee laten drogen en bakken, gecontroleerde scheuren, verder opbouwen met porselein en dat dan weer optrekken en tot de grens toe uitdunnen... Daarna zocht ik ook de limieten van glazuur op, maar ik kende er niet genoeg van om nog maar ergens in de buurt te komen van wat ik zocht.

Bij enkele van de werken van Catharine Hiersoux vind ik de rust die ik toen zo nodig had: reiken naar iets, verscheurd zijn door iets en er wat mee doen zodat het mooi wordt en rust geeft.

Ongetwijfeld zal een ander er wat helemaal anders bij voelen en misschien doe ik dat vandaag of morgen ook wel. Maar toen gaven haar werk een troost en herkenning die mij rustig maakten...

(Het lukt mij niet de juiste afbeelding van haar werk te plakken, je zal dus even zelf moeten gaan kijken, klik op de link die onder haar naam zit.)

En, ja, onze kippetjes hebben zojuist hun eerste ei gelegd!

Basics.

2010-03-14T22:56:00.008+01:00

Mijn dagelijks leven ademt sinds enkele jaren klei en keramiek. Waar ik voordien graag tuinierde en kookte, draait nu alles mee met de aarde, letterlijk. Moeilijk soms. De deur van de kast met de kookboeken piept een beetje, mijn planten verpieteren, een muur is nu al jaren toe aan een likje verf...

En toch, ik kijk soms op als een keramist ver gaat in zijn liefde voor de klei, als die persoon uit gaat puren en zich verdiepen, zich vergapen aan de kracht van de eenvoud en de oerelementen. Waarom staat iemand stil bij de essentie van de dingen?

Net nog las ik het, toen ik op dit kopje viel, subliem in zijn eenvoud. De dame die het maakte, looft traditie en verbondenheid met het verleden in het algemeen. Het ritueel van elke ochtend je thee te drinken in het kopje...

"Ik heb dat niet (meer)", overpeinsde ik op dat moment.

Mijn jongens zijn een week uit huis geweest, Chiro inleefweek. Het was goed, een week pauze en tijd voor jezelf, voor ons allemaal. Ik voel, nu ze thuis zijn, dat iedereen ervan geniet en tevreden is. Blij terug te vinden wat waardevol is. Je beseft te weinig wat je hebt, wat de ander betekent, wat alles betekent.

Deze morgen, broodjes gehaald, zakje bij de overbuurvrouw aan de deur gezet. Ontbijtset boven gehaald, dat voor op zondag: Saint-Quentin-la-Poterie, David Lagnier , ik zie meteen de man en zijn winkeltje-annex-atelier voor mij. Herinneringen aan twee vakanties dwalen door mijn hoofd. We zetten maar de helft, zo zonder onze boys. De geur van koffie, jonge kaas en confituur.

Ik kruip in mijn atelier, even verwerken wat ik gisteren heb gedraaid en wat andere zaken glazuren om de oven vol te krijgen.

Net voor de middag zijn de jongens terug. Ze eten thuis, het geld was op in de Chiro, iedereen eet thuis en afspraak daarna: de oplossing kan ook simpel zijn. Iedereen is blij, zonder veel woorden, wat losse verhalen. Al hun gerief wordt weer terug verhuisd.

Middagje strijken, herkenbare jeans door het verschil in lengte- en breedtematen, iets moeilijker sorteerbare boxers, oude film kijken ondertussen. Jongens weer thuis, samen een pannenkoek of 2, of 3, of 4, of 5, of 6, of... ja, ze zijn weer terug! De ene laat zijn muziek schallen door het huis en duikt achter de PC (dat hebben ze niet op de Chiro), de ander laat stukje bij beetje los wat hem bezig houdt. Veel geknuffel, iedereen is blij weer samen te zijn.

Vaatwas legen, vaatwas vullen, wasmachine legen, droogkast vullen, strijken en plooien. Tradities, ik heb dat niet. Tradities, ik eer ze niet.

...

Over de dame van het kopje vertel ik wel een andere keer.

Kopje van de week.

Tradities, heerlijke eerlijke basic waarden in het leven: liefde, rust en vriendschap.

Amen, maar zeker?!

Slaapwel.

Vierkant draaien, nog maar eens...

2010-03-09T10:28:00.004+01:00

Soms lijkt het allemaal wel een beetje vierkant te draaien... Hoek vergeten te nemen, uit de bocht gevlogen, scheef getrokken... een beetje vierkant lacht daar niet mee!
Ovalen dan maar? Net iets meer tijd in de lange zijde, bocht een beetje groter, de scherpe kantjes eraf...
De sleutel zit hem in de snelheid. Je tijd nemen, rustig inschatten, niet lopen voor je kan staan. Niet elke eindstreep per se willen halen...

We zijn een beetje filosofisch vandaag. Moet kunnen, kan gezond zijn.

Door een dubbele boeking kan de workshop "ovaal en vierkant draaien" met Dirk Vanhaeren niet doorgaan op 11 en 12 juni. Deze wordt verplaatst naar 2 en 3 juli 2010. Jammer voor wie al op de lijst stond en misschien niet kan veranderen. Anderzijds, een buitenkansje voor wie niet kon en zich nu wel op de lijst wil zetten...

Een beetje fylosofisch. En nog steeds zonder foto. Om de spanning erin te houden?

Buitenkansjes...

2010-03-04T14:56:00.011+01:00

Ze vallen soms uit de lucht, de buitenkansjes, zo maar... Een beetje allert zijn en creatief met je paraplu en dan kan je ze vangen in volle vlucht.

Omdat het zo'n unieke kans is Monika Patuszynska aan het werk te zien, maar je misschien geen tijd of zin had om de hele interactieve mallencursus mee te maken, zijn er nog 2 mogelijkheden om het nog mee te maken.

MEET AND GREET MONIKA PATUSZYNSKA

Op vrijdag 2 april is zij met haar werk te gast in Syntra West, Brugge. Alle info krijg je op deze link.
Inschrijven gebeurt via Syntra West.

Als deze datum niet past, krijg je nog een tweede kans in De Koploper op zaterdag 10 april om 14u. Daarvoor kan je uiteraard bij De Koploper terecht.

Tijdens deze beide sessies zal Monika haar werk en haar visie toelichten. Er is ook een demo porselein gieten in een van de door haar geprepareerde mallen voorzien. Achteraf krijg je de kans je vragen op haar los te laten.

BOETSEREN MET MICHAEL FLYNN

Voor snelle beslissers staat er een interessante workshop met Michael Flynn op het programma. Als je even op zijn site gaat neuzen, kan je ontdekken dat de man een behoorlijk palmares heeft en zeer ludiek werk maakt. Zijn figuren zijn speels en levenslustig. Ze illustreren vaak de relatie man-vrouw en suggereren emotioneel spanning en spel.

Michael Flynn was initieel opgeleid tot schilder wat je kan merken aan zijn prachtige voorstudies en tekeningen. Het gebruik van glazuur verraadt de vlotte schildershand.

De Koploper beschouwt het een echt voorrecht deze man te mogen ontvangen, hij doceerde aan verschillende Europese instellingen en schreef het overzichtswerk: Ceramic Figures.

De cursus bestaat uit een eerste kennismaking met hem en zijn werk, 2 sessies samen met hem boetseren en een week later het glazuren en raku stoken in zijn bijzijn.

Alle info vind je door op deze link te klikken.

De plaatsen zijn beperkt, snel je paraplu zoeken is de boodschap!